حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا عَوْفٌ عَنْ أَبِي الْمِنْهَالِ قَالَقَالَ لِي أَبِي انْطَلِقْ إِلَى أَبِي بَرْزَةَ الْأَسْلَمِيِّ فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ حَتَّى دَخَلْنَا عَلَيْهِ فِي دَارِهِ وَهُوَ قَاعِدٌ فِي ظِلِّ عُلْوٍ مِنْ قَصَبٍ فَجَلَسْنَا إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ شَدِيدِ الْحَرِّ فَسَأَلَهُ أَبِي حَدِّثْنِي كَيْفَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي الْمَكْتُوبَةَ قَالَ كَانَ يُصَلِّي الْهَجِيرَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الْأُولَى حِينَ تَدْحَضُ الشَّمْسُ وَكَانَ يُصَلِّي الْعَصْرَ ثُمَّ يَرْجِعُ أَحَدُنَا إِلَى رَحْلِهِ فِي أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ قَالَ وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ قَالَ وَكَانَ يَسْتَحِبُّ أَنْ يُؤَخِّرَ الْعِشَاءَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الْعَتَمَةَ قَالَ وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا قَالَ وَكَانَ يَنْفَتِلُ مِنْ صَلَاةِ الْغَدَاةِ حِينَ يَعْرِفُ أَحَدُنَا جَلِيسَهُ وَكَانَ يَقْرَأُ بِالسِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ
Abul Minhol aytdi: Otam menga: «Abu Barza al-Aslamiyning oldiga bor», dedi. Men u bilan birga bordim, hatto uning uyida, huzuriga kirdik; u qamishdan qilingan balandlikning soyasida oʻtirgan edi. Qattiq issiq bir kunda uning yoniga oʻtirdik. Otam undan: «Menga Rasululloh ﷺ farz namozini qanday oʻqiganlarini soʻzlab bering», deb soʻradi. U aytdi: «U zot sizlar Al-Ulo deb ataydigan peshinni quyosh ogʻgan paytda oʻqir edilar. Asrni esa oʻqir edilaru, soʻng birimiz Madinaning eng chekkasidagi uyiga qaytib borsa, quyosh hali tirik (yorugʻ) boʻlar edi». U aytdi: «Shom haqida nima deganini unutdim». U aytdi: «U zot sizlar Al-Atama deb ataydigan xufton namozini kechiktirishni yaxshi koʻrar edilar». U aytdi: «Undan oldin uxlashni va undan keyin gaplashishni yoqtirmas edilar». U aytdi: «Bomdod namozidan birimiz yonidagi hamsuhbatini taniydigan paytda qaytar edilar va oltmishtadan yuztagacha (oyat) qiroat qilar edilar».Абул Минҳол айтди: Отам менга: «Абу Барза ал-Асламийнинг олдига бор», деди. Мен у билан бирга бордим, ҳатто унинг уйида, ҳузурига кирдик; у қамишдан қилинган баландликнинг соясида ўтирган эди. Қаттиқ иссиқ бир кунда унинг ёнига ўтирдик. Отам ундан: «Менга Расулуллоҳ ﷺ фарз намозини қандай ўқиганларини сўзлаб беринг», деб сўради. У айтди: «У зот сизлар Ал-Уло деб атайдиган пешинни қуёш оғган пайтда ўқир эдилар. Асрни эса ўқир эдилару, сўнг биримиз Мадинанинг энг чеккасидаги уйига қайтиб борса, қуёш ҳали тирик (ёруғ) бўлар эди». У айтди: «Шом ҳақида нима деганини унутдим». У айтди: «У зот сизлар Ал-Атама деб атайдиган хуфтон намозини кечиктиришни яхши кўрар эдилар». У айтди: «Ундан олдин ухлашни ва ундан кейин гаплашишни ёқтирмас эдилар». У айтди: «Бомдод намозидан биримиз ёнидаги ҳамсуҳбатини танийдиган пайтда қайтар эдилар ва олтмиштадан юзтагача (оят) қироат қилар эдилар».