حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ أَخْبَرَنَا أَبُو قَزَعَةَ سُوَيْدُ بْنُ حُجَيْرٍ الْبَاهِلِيُّ عَنْ حَكِيمِ بْنِ مُعَاوِيَةَ عَنْ أَبِيهِأَنَّ أَخَاهُ مَالِكًا قَالَ يَا مُعَاوِيَةُ إِنَّ مُحَمَّدًا أَخَذَ جِيرَانِي فَانْطَلِقْ إِلَيْهِ فَإِنَّهُ قَدْ عَرَفَكَ وَكَلَّمَكَ قَالَ فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ فَقَالَ دَعْ لِي جِيرَانِي فَإِنَّهُمْ قَدْ كَانُوا أَسْلَمُوا فَأَعْرَضَ عَنْهُ فَقَامَ مُتَمَعِّطًا فَقَالَ أَمْ وَاللَّهِ لَئِنْ فَعَلْتَ إِنَّ النَّاسَ لَيَزْعُمُونَ أَنَّكَ تَأْمُرُ بِالْأَمْرِ وَتَخْلُفُ إِلَى غَيْرِهِ وَجَعَلْتُ أَجُرُّهُ وَهُوَ يَتَكَلَّمُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَقُولُ فَقَالُوا إِنَّكَ وَاللَّهِ لَئِنْ فَعَلْتَ ذَلِكَ إِنَّ النَّاسَ لَيَزْعُمُونَ أَنَّكَ لَتَأْمُرُ بِالْأَمْرِ وَتُخَالِفُ إِلَى غَيْرِهِ قَالَ فَقَالَ أَوَ قَدْ قَالُوهَا أَوْ قَائِلُهُمْ فَلَئِنْ فَعَلْتُ ذَاكَ وَمَا ذَاكَ إِلَّا عَلَيَّ وَمَا عَلَيْهِمْ مِنْ ذَلِكَ مِنْ شَيْءٍ أَرْسِلُوا لَهُ جِيرَانَهُ
Muoviya ibn Hayda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Uning akasi Molik: «Ey Muoviya, Muhammad mening qoʻshnilarimni ushlab oldi. Sen uning huzuriga bor, chunki u seni taniydi va sen bilan gaplashgan», dedi. (Muoviya) aytdi: Men u bilan birga bordim. U: «Qoʻshnilarimni menga qoʻyib yubor, ular Islomni qabul qilgan edilar», dedi. U zot undan yuz oʻgirdilar. Shunda u gʻazablanib turdi-da: «Allohga qasamki, agar shunday qilsang, odamlar: ‹Sen bir ishga buyurasan-u, oʻzing boshqasiga oʻtasan›, deb daʼvo qiladilar», dedi. Men uni tortib turardim, u esa gapirar edi. Rasululloh ﷺ: «U nima deyapti?» dedilar. Ular: «U: ‹Allohga qasamki, agar shuni qilsang, odamlar seni bir ishga buyurasan-u, oʻzing unga xilof qilasan, deb daʼvo qiladilar›, deyapti», dedilar. U zot: «Ular buni aytishdimi, yoki ulardan aytuvchi (aytdimi)? Agar men shuni qilsam, u faqat mening zararimga boʻladi, ularga esa undan hech narsa (zarar) yoʻq. Unga qoʻshnilarini qoʻyib yuboringlar», dedilar.Муовия ибн Ҳайда (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Унинг акаси Молик: «Эй Муовия, Муҳаммад менинг қўшниларимни ушлаб олди. Сен унинг ҳузурига бор, чунки у сени танийди ва сен билан гаплашган», деди. (Муовия) айтди: Мен у билан бирга бордим. У: «Қўшниларимни менга қўйиб юбор, улар Исломни қабул қилган эдилар», деди. У зот ундан юз ўгирдилар. Шунда у ғазабланиб турди-да: «Аллоҳга қасамки, агар шундай қилсанг, одамлар: ‹Сен бир ишга буюрасан-у, ўзинг бошқасига ўтасан›, деб даъво қиладилар», деди. Мен уни тортиб турардим, у эса гапирар эди. Расулуллоҳ ﷺ: «У нима деяпти?» дедилар. Улар: «У: ‹Аллоҳга қасамки, агар шуни қилсанг, одамлар сени бир ишга буюрасан-у, ўзинг унга хилоф қиласан, деб даъво қиладилар›, деяпти», дедилар. У зот: «Улар буни айтишдими, ёки улардан айтувчи (айтдими)? Агар мен шуни қилсам, у фақат менинг зараримга бўлади, уларга эса ундан ҳеч нарса (зарар) йўқ. Унга қўшниларини қўйиб юборинглар», дедилар.