حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ مِسْمَارٍ عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَهُ وَخَلَّفَهُ فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ فَقَالَ عَلِيٌّ أَتُخَلِّفُنِي مَعَ النِّسَاءِ وَالصِّبْيَانِ قَالَ يَا عَلِيُّ أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّهُ لَا نُبُوَّةَ بَعْدِي وَسَمِعْتُهُ يَقُولُ يَوْمَ خَيْبَرَ لَأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ رَجُلًا يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ فَتَطَاوَلْنَا لَهَا فَقَالَ ادْعُوا لِي عَلِيًّا فَأُتِيَ بِهِ أَرْمَدَ فَبَصَقَ فِي عَيْنِهِ وَدَفَعَ الرَّايَةَ إِلَيْهِ فَفَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ {نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ} دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلِيًّا وَفَاطِمَةَ وَحَسَنًا وَحُسَيْنًا فَقَالَ اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلِي
Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu) aytdi: Men Rasululloh ﷺni — u zot Alini baʼzi gʻazotlarining birida ortda qoldirgan paytlarida — unga shunday deganlarini eshitdim. Ali: «Meni ayollar va bolalar bilan birga ortda qoldiryapsizmi?» dedi. U zot: «Ey Ali! Sen menga nisbatan xuddi Horunning Musoga nisbatan boʻlganidek mavqeda boʻlishingga rozi boʻlmaysanmi? Faqat mendan keyin paygʻambarlik boʻlmaydi», dedilar. Yana men u zotning Xaybar kuni: «Bu bayroqni albatta Allohni va Uning Rasulini sevadigan, Alloh va Uning Rasuli ham uni sevadigan bir kishiga beraman», deganlarini eshitdim. Biz unga (bayroqqa) intilib boʻyin choʻzdik. Shunda u zot: «Menga Alini chaqiringlar», dedilar. Soʻng u koʻzi ogʻrib turgan holda olib kelindi. U zot uning koʻziga (tupuk) surdilar va bayroqni unga berdilar, Alloh esa uning (qoʻli) bilan fath berdi. {Bizning oʻgʻillarimizni va sizning oʻgʻillaringizni chaqiraylik} degan mana shu oyat nozil boʻlganida esa, Rasululloh ﷺ Alini, Fotimani, Hasanni va Husaynni chaqirdilar va: «Allohim, mana shular mening ahlimdir», dedilar.Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺни — у зот Алини баъзи ғазотларининг бирида ортда қолдирган пайтларида — унга шундай деганларини эшитдим. Али: «Мени аёллар ва болалар билан бирга ортда қолдиряпсизми?» деди. У зот: «Эй Али! Сен менга нисбатан худди Ҳоруннинг Мусога нисбатан бўлганидек мавқеда бўлишингга рози бўлмайсанми? Фақат мендан кейин пайғамбарлик бўлмайди», дедилар. Яна мен у зотнинг Хайбар куни: «Бу байроқни албатта Аллоҳни ва Унинг Расулини севадиган, Аллоҳ ва Унинг Расули ҳам уни севадиган бир кишига бераман», деганларини эшитдим. Биз унга (байроққа) интилиб бўйин чўздик. Шунда у зот: «Менга Алини чақиринглар», дедилар. Сўнг у кўзи оғриб турган ҳолда олиб келинди. У зот унинг кўзига (тупук) сурдилар ва байроқни унга бердилар, Аллоҳ эса унинг (қўли) билан фатҳ берди. {Бизнинг ўғилларимизни ва сизнинг ўғилларингизни чақирайлик} деган мана шу оят нозил бўлганида эса, Расулуллоҳ ﷺ Алини, Фотимани, Ҳасанни ва Ҳусайнни чақирдилар ва: «Аллоҳим, мана шулар менинг аҳлимдир», дедилар.