حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ قَالَ سَمِعْتُ الْحَسَنَ قَالَقَدِمَ عَمُّ الْفَرَزْدَقِ صَعْصَعَةُ الْمَدِينَةَ لَمَّا سَمِعَ {مَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ} قَالَ حَسْبِي لَا أُبَالِ أَنْ لَا أَسْمَعَ غَيْرَ هَذَا
Hasan (rahimahulloh) aytdi: Farazdaqning amakisi Saʼsaʼa Madinaga keldi. U {Kim zarra miqdorida yaxshilik qilsa, uni koʻradi va kim zarra miqdorida yomonlik qilsa, uni koʻradi} (oyatini) eshitgach: «Menga shuning oʻzi yetarli, bundan boshqasini eshitmasam ham parvo qilmayman», dedi.Ҳасан (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Фараздақнинг амакиси Саъсаъа Мадинага келди. У {Ким зарра миқдорида яхшилик қилса, уни кўради ва ким зарра миқдорида ёмонлик қилса, уни кўради} (оятини) эшитгач: «Менга шунинг ўзи етарли, бундан бошқасини эшитмасам ҳам парво қилмайман», деди.