حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ عَبْدةَ وَعَاصِمٍ عَنْ زِرٍّ قَالَقُلْتُ لِأُبَيٍّ إِنَّ أَخَاكَ يَحُكُّهُمَا مِنْ الْمُصْحَفِ فَلَمْ يُنْكِرْ قِيلَ لِسُفْيَانَ ابْنِ مَسْعُودٍ قَالَ نَعَمْ وَلَيْسَا فِي مُصْحَفِ ابْنِ مَسْعُودٍ كَانَ يَرَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُعَوِّذُ بِهِمَا الْحَسَنَ وَالْحُسَيْنَ وَلَمْ يَسْمَعْهُ يَقْرَؤُهُمَا فِي شَيْءٍ مِنْ صَلَاتِهِ فَظَنَّ أَنَّهُمَا عُوذَتَانِ وَأَصَرَّ عَلَى ظَنِّهِ وَتَحَقَّقَ الْبَاقُونَ كَوْنَهُمَا مِنْ الْقُرْآنِ فَأَوْدَعُوهُمَا إِيَّاهُ
Zirr aytdi: Men Ubayga: «Birodaring bu ikkisini mushafdan oʻchirib tashlayapti», dedim. U buni inkor qilmadi. Sufyonga: «(Birodari) Ibn Masʼudmi?» deyildi. U: «Ha», dedi. Bu ikkisi Ibn Masʼudning mushafida yoʻq edi. U Rasululloh ﷺning Hasan va Husaynni bu ikkisi bilan panohga topshirayotganlarini koʻrar, ammo u zotning namozlaridan birortasida ularni qiroat qilganlarini eshitmagan edi. Shuning uchun u bu ikkisini (faqat) ikkita panoh duosi deb gumon qildi va oʻz gumonida qatʼiy turdi. Qolganlar esa bu ikkisining Qurʼondan ekanini aniq bildilar va ularni unga (mushafga) joyladilar.Зирр айтди: Мен Убайга: «Биродаринг бу иккисини мушафдан ўчириб ташлаяпти», дедим. У буни инкор қилмади. Суфёнга: «(Биродари) Ибн Масъудми?» дейилди. У: «Ҳа», деди. Бу иккиси Ибн Масъуднинг мушафида йўқ эди. У Расулуллоҳ ﷺнинг Ҳасан ва Ҳусайнни бу иккиси билан паноҳга топшираётганларини кўрар, аммо у зотнинг намозларидан бирортасида уларни қироат қилганларини эшитмаган эди. Шунинг учун у бу иккисини (фақат) иккита паноҳ дуоси деб гумон қилди ва ўз гумонида қатъий турди. Қолганлар эса бу иккисининг Қуръондан эканини аниқ билдилар ва уларни унга (мушафга) жойладилар.