حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ عَنْ أَبِي ذَرٍّعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُحِبُّ ثَلَاثَةً وَيُبْغِضُ ثَلَاثَةً يُبْغِضُ الشَّيْخَ الزَّانِيَ وَالْفَقِيرَ الْمُخْتَالَ وَالْمُكْثِرَ الْبَخِيلَ وَيُحِبُّ ثَلَاثَةً رَجُلٌ كَانَ فِي كَتِيبَةٍ فَكَرَّ يَحْمِيهِمْ حَتَّى قُتِلَ أَوْ يَفْتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَرَجُلٌ كَانَ فِي قَوْمٍ فَأَدْلَجُوا فَنَزَلُوا مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ وَكَانَ النَّوْمُ أَحَبَّ إِلَيْهِمْ مِمَّا يُعْدَلُ بِهِ فَنَامُوا وَقَامَ يَتْلُو آيَاتِي وَيَتَمَلَّقُنِي وَرَجُلٌ كَانَ فِي قَوْمٍ فَأَتَاهُمْ رَجُلٌ يَسْأَلُهُمْ بِقَرَابَةٍ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَهُ فَبَخِلُوا عَنْهُ وَخَلَفَ بِأَعْقَابِهِمْ فَأَعْطَاهُ حَيْثُ لَا يَرَاهُ إِلَّا اللَّهُ وَمَنْ أَعْطَاهُحَدَّثَنَا مُؤَمَّلٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ رِبْعِيٍّ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ اللَّهَ يُبْغِضُ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ
Abu Zarr (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi. U zot: «Albatta, Alloh azza va jalla uch (toifa)ni sevadi va uch (toifa)ni yomon koʻradi. U zino qiluvchi qariyani, manmanlik qiluvchi faqirni va moli koʻp baxilni yomon koʻradi. Uch (toifa)ni sevadi: bir katiba (askarlar guruhi)da boʻlib, oʻldirilguncha yoki Alloh unga fath berguncha ularni himoya qilib hujumga qaytgan kishi; bir qavm ichida boʻlib, ular tunda yurib, kechaning oxirida tushganlarida, uyqu ular uchun unga teng keladigan har qanday narsadan suyukliroq boʻlgan va ular uxlaganlarida, u turib oyatlarimni tilovat qilgan hamda Menga tazarru qilgan kishi; yana bir qavm ichida boʻlib, ularning oldiga bir kishi kelib, oʻzi bilan ular oʻrtasidagi qarindoshlik bilan soʻraganida ular baxillik qilgan, u esa ularning ortidan qolib, Allohdan va oʻzi bergan kishidan boʻlak hech kim koʻrmaydigan holda unga bergan kishi», dedilar. Muammal Sufyondan, u Mansurdan, u Ribʼiydan, u bir kishidan, u Abu Zarrdan rivoyat qildi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, Alloh yomon koʻradi», dedilar, deb hadisni zikr qildi.Абу Зарр (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади. У зот: «Албатта, Аллоҳ азза ва жалла уч (тоифа)ни севади ва уч (тоифа)ни ёмон кўради. У зино қилувчи қарияни, манманлик қилувчи фақирни ва моли кўп бахилни ёмон кўради. Уч (тоифа)ни севади: бир катиба (аскарлар гуруҳи)да бўлиб, ўлдирилгунча ёки Аллоҳ унга фатҳ бергунча уларни ҳимоя қилиб ҳужумга қайтган киши; бир қавм ичида бўлиб, улар тунда юриб, кечанинг охирида тушганларида, уйқу улар учун унга тенг келадиган ҳар қандай нарсадан суюклироқ бўлган ва улар ухлаганларида, у туриб оятларимни тиловат қилган ҳамда Менга тазарру қилган киши; яна бир қавм ичида бўлиб, уларнинг олдига бир киши келиб, ўзи билан улар ўртасидаги қариндошлик билан сўраганида улар бахиллик қилган, у эса уларнинг ортидан қолиб, Аллоҳдан ва ўзи берган кишидан бўлак ҳеч ким кўрмайдиган ҳолда унга берган киши», дедилар. Муаммал Суфёндан, у Мансурдан, у Рибъийдан, у бир кишидан, у Абу Заррдан ривоят қилди: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Аллоҳ ёмон кўради», дедилар, деб ҳадисни зикр қилди.