وَعَنْ أَبِي ذَرٍّ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «ثَلَاثَةٌ يُحِبُّهُمُ اللَّهُ وَثَلَاثَةٌ يُبْغِضُهُمُ اللَّهُ فَأَمَّا الَّذِينَ يُحِبُّهُمُ اللَّهُ فَرَجُلٌ أَتَى قَوْمًا فَسَأَلَهُمْ بِاللَّه وَلم يسألهم بِقرَابَة بَيْنَهُ وَبَيْنَهُمْ فَمَنَعُوهُ فَتَخَلَّفَ رَجُلٌ بِأَعْيَانِهِمْ فَأَعْطَاهُ سِرًّا لَا يَعْلَمُ بِعَطِيَّتِهِ إِلَّا اللَّهُ وَالَّذِي أَعْطَاهُ وَقَوْمٌ سَارُوا لَيْلَتَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ النَّوْمُ أَحَبَّ إِلَيْهِمْ مِمَّا يُعْدَلُ بِهِ فَوَضَعُوا رُءُوسَهُمْ فَقَامَ يَتَمَلَّقُنِي وَيَتْلُو آيَاتِي وَرَجُلٌ كَانَ فِي سَرِيَّة فلقي الْعَدو فهزموا وَأَقْبل بِصَدْرِهِ حَتَّى يُقْتَلَ أَوْ يُفْتَحَ لَهُ وَالثَّلَاثَةُ الَّذِينَ يُبْغِضُهُمُ اللَّهُ الشَّيْخُ الزَّانِي وَالْفَقِيرُ الْمُخْتَالُ والغني الظلوم» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَالنَّسَائِيّ
Abu Zar (roziyallohu anhu)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi: U zot: «Alloh sevadigan uch (toifa) bor va Alloh yomon koʻradigan uch (toifa) bor. Alloh sevadiganlar: bir qavm oldiga kelib, ulardan oʻzi bilan ular oʻrtasidagi qarindoshlik tufayli emas, balki Alloh haqqi-hurmati soʻragan, lekin ular bermagan, soʻng ularning ortidan bir kishi qolib, unga (Allohdan) boshqa hech kim — bergani ham, oluvchidan boshqa — bilmaydigan tarzda yashirin bergan kishi; hamda bir qavm boʻlib, kechasi yurib, uyqu ular uchun har qanday narsadan suyukliroq boʻlganida toʻxtab, boshlarini (yerga) qoʻyganlarida, ulardan biri turib Meni ulugʻlab, Mening oyatlarimni tilovat qilgan (qavm); yana biror sariyya (harbiy guruh)da boʻlib, dushmanga roʻbaroʻ kelganida (hamrohlari) magʻlub boʻlsa-da, oʻldirilguncha yoki gʻalaba unga nasib boʻlguncha koʻksi bilan (oldinga) intilgan kishi. Alloh yomon koʻradigan uch (toifa) esa: zino qiluvchi qari, manmanlik qiluvchi kambagʻal va zolim boy», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis sahihdir. Shaybon ham Mansurdan shunga oʻxshash rivoyat qilgan va bu Abu Bakr ibn Ayyoshning hadisidan koʻra sahihroqdir.Абу Зар (розияллоҳу анҳу)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади: У зот: «Аллоҳ севадиган уч (тоифа) бор ва Аллоҳ ёмон кўрадиган уч (тоифа) бор. Аллоҳ севадиганлар: бир қавм олдига келиб, улардан ўзи билан улар ўртасидаги қариндошлик туфайли эмас, балки Аллоҳ ҳаққи-ҳурмати сўраган, лекин улар бермаган, сўнг уларнинг ортидан бир киши қолиб, унга (Аллоҳдан) бошқа ҳеч ким — бергани ҳам, олувчидан бошқа — билмайдиган тарзда яширин берган киши; ҳамда бир қавм бўлиб, кечаси юриб, уйқу улар учун ҳар қандай нарсадан суюклироқ бўлганида тўхтаб, бошларини (ерга) қўйганларида, улардан бири туриб Мени улуғлаб, Менинг оятларимни тиловат қилган (қавм); яна бирор сарийя (ҳарбий гуруҳ)да бўлиб, душманга рўбарў келганида (ҳамроҳлари) мағлуб бўлса-да, ўлдирилгунча ёки ғалаба унга насиб бўлгунча кўкси билан (олдинга) интилган киши. Аллоҳ ёмон кўрадиган уч (тоифа) эса: зино қилувчи қари, манманлик қилувчи камбағал ва золим бой», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис саҳиҳдир. Шайбон ҳам Мансурдан шунга ўхшаш ривоят қилган ва бу Абу Бакр ибн Айёшнинг ҳадисидан кўра саҳиҳроқдир.