Abu Zarr (roziyallohu anhu) aytdi: Men Nabiy ﷺ bilan birga bir eshak ustida edim, uning ustida palos yoki chopon (toʻshalgan) edi. Bu quyosh botayotgan payt edi. U zot menga: «Ey Abu Zarr, bu (quyosh) qayerga gʻoyib boʻlishini bilasanmi?» dedilar. Men: «Alloh va Uning Rasuli bilguvchiroq», dedim. U zot: «Albatta, u loyqa buloqqa botadi. U borib, Arsh ostida Robbisi azza va jallaga sajda qilgan holda yiqiladi. Chiqish vaqti kelganda, Alloh unga izn beradi, u chiqadi va koʻtariladi. Alloh uni botadigan tomonidan chiqarishni xohlaganida esa uni ushlab turadi. Shunda u: ‹Ey Robbim, mening yurishim uzoqdir›, deydi. Alloh unga: ‹Gʻoyib boʻlgan tomoningdan chiq›, deydi. Mana shu — hech bir jonga iymoni foyda bermaydigan paytdir», dedilar.Абу Зарр (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен Набий ﷺ билан бирга бир эшак устида эдим, унинг устида палос ёки чопон (тўшалган) эди. Бу қуёш ботаётган пайт эди. У зот менга: «Эй Абу Зарр, бу (қуёш) қаерга ғойиб бўлишини биласанми?» дедилар. Мен: «Аллоҳ ва Унинг Расули билгувчироқ», дедим. У зот: «Албатта, у лойқа булоққа ботади. У бориб, Арш остида Роббиси азза ва жаллага сажда қилган ҳолда йиқилади. Чиқиш вақти келганда, Аллоҳ унга изн беради, у чиқади ва кўтарилади. Аллоҳ уни ботадиган томонидан чиқаришни хоҳлаганида эса уни ушлаб туради. Шунда у: ‹Эй Роббим, менинг юришим узоқдир›, дейди. Аллоҳ унга: ‹Ғойиб бўлган томонингдан чиқ›, дейди. Мана шу — ҳеч бир жонга иймони фойда бермайдиган пайтдир», дедилар.