حَدَّثَنَا مَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي زِيَادٍ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ ابْنِ عَمٍّ لِأَبِي ذَرٍّ عَنْ أَبِي ذَرٍّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ لَمْ يَقْبَلْ اللَّهُ لَهُ صَلَاةً أَرْبَعِينَ لَيْلَةً فَإِنْ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَإِنْ عَادَ كَانَ مِثْلَ ذَلِكَ فَمَا أَدْرِي أَفِي الثَّالِثَةِ أَمْ فِي الرَّابِعَةِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنْ عَادَ كَانَ حَتْمًا عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ يَسْقِيَهُ مِنْ طِينَةِ الْخَبَالِ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا طِينَةُ الْخَبَالِ قَالَ عُصَارَةُ أَهْلِ النَّارِ
Abu Zarr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim xamr ichsa, Alloh uning namozini qirq kecha qabul qilmaydi. Agar tavba qilsa, Alloh uning tavbasini qabul qiladi. Agar qaytsa, yana shunday boʻladi», dedilar. Men uchinchisidami yoki toʻrtinchisidami — bilmadim — Rasululloh ﷺ: «Agar yana qaytsa, Alloh azza va jallaning uni tiynatul-xaboldan sugʻorishi lozim boʻladi», dedilar. Ular: «Ey Allohning Rasuli, tiynatul-xabol nima?» dedilar. U zot: «Doʻzax ahlining shirasidir», dedilar.Абу Зарр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким хамр ичса, Аллоҳ унинг намозини қирқ кеча қабул қилмайди. Агар тавба қилса, Аллоҳ унинг тавбасини қабул қилади. Агар қайтса, яна шундай бўлади», дедилар. Мен учинчисидами ёки тўртинчисидами — билмадим — Расулуллоҳ ﷺ: «Агар яна қайтса, Аллоҳ азза ва жалланинг уни тийнатул-хаболдан суғориши лозим бўлади», дедилар. Улар: «Эй Аллоҳнинг Расули, тийнатул-хабол нима?» дедилар. У зот: «Дўзах аҳлининг ширасидир», дедилар.