حَدَّثَنَا قُرَّانُ بْنُ تَمَّامٍ عَنْ أَبِي سِنَانٍ الشَّيْبَانِيِّ عَنْ وَهْبٍ الْحِمْصِيِّ عَنِ ابْنِ الدَّيْلَمِيِّ قَالَأَتَيْتُ أُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّهُ قَدْ وَقَعَ فِي نَفْسِي مِنْ الْقَدَرِ شَيْءٌ فَأُحِبُّ أَنْ تُحَدِّثَنِي بِحَدِيثٍ لَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يُذْهِبَ عَنِّي مَا أَجِدُ قَالَ لَوْ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ عَذَّبَ أَهْلَ السَّمَوَاتِ وَأَهْلَ الْأَرْضِ عَذَّبَهُمْ وَهُوَ غَيْرُ ظَالِمٍ لَهُمْ وَلَوْ رَحِمَهُمْ كَانَتْ رَحْمَتُهُ لَهُمْ خَيْرًا مِنْ أَعْمَالِهِمْ وَلَوْ كَانَ أُحُدٌ لَكَ ذَهَبًا فَأَنْفَقْتَهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لَمْ تُؤْمِنْ بِالْقَدَرِ وَتَعْلَمْ أَنَّ مَا أَصَابَكَ لَمْ يَكُنْ لِيُخْطِئَكَ وَأَنَّ مَا أَخْطَأَكَ لَمْ يَكُنْ لِيُصِيبَكَ مَا تُقُبِّلَ مِنْكَ وَلَوْ مِتَّ عَلَى غَيْرِ ذَلِكَ دَخَلْتَ النَّارَوَلَا عَلَيْكَ أَنْ تَلْقَى أَخِي عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ فَتَسْأَلَهُ فَلَقِيَ عَبْدَ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ لَقِيَ حُذَيْفَةَ بْنَ الْيَمَانِ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ لَقِيَ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ إِلَّا أَنَّهُ حَدَّثَهُ عَنْ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Ibn ad-Daylamiy aytdi: Men Ubay ibn Kaʼbning huzuriga borib, unga: «Koʻnglimga qadar borasida bir narsa tushdi. Menga bir hadis aytib berishingni istayman, shoyad Alloh mendan koʻnglimdagini ketkazsa», dedim. U dedi: «Agar Alloh azza va jalla osmonlar ahlini ham, yer ahlini ham azoblasa, ularga zulm qilmagan holda azoblaydi; agar ularga rahm qilsa, Uning rahmati ular uchun oʻz amallaridan yaxshiroqdir. Agar Uhud (togʻicha) oltining boʻlsa-yu, uni Alloh yoʻlida infoq qilsang, soʻng qadarga imon keltirmasang va senga yetgan narsa seni chetlab oʻtmasligini, seni chetlab oʻtgan narsa esa senga yetmasligini bilmasang, sendan qabul qilinmaydi. Agar bundan boshqa (holat) uzra oʻlsang, doʻzaxga kirasan». (Yana): «Akam Abdulloh ibn Masʼudni uchratib, undan soʻrasang, senga zarari yoʻq», dedi. Bas, u Abdullohni uchratdi, u ham unga xuddi shunday dedi. Soʻng Huzayfa ibnul-Yamonni uchratdi, u ham unga xuddi shunday dedi. Soʻng Zayd ibn Sobitni uchratdi, u ham unga xuddi shunday dedi — faqat u buni Allohning Nabiysi ﷺdan rivoyat qilib berdi.Ибн ад-Дайламий айтди: Мен Убай ибн Каъбнинг ҳузурига бориб, унга: «Кўнглимга қадар борасида бир нарса тушди. Менга бир ҳадис айтиб беришингни истайман, шояд Аллоҳ мендан кўнглимдагини кетказса», дедим. У деди: «Агар Аллоҳ азза ва жалла осмонлар аҳлини ҳам, ер аҳлини ҳам азобласа, уларга зулм қилмаган ҳолда азоблайди; агар уларга раҳм қилса, Унинг раҳмати улар учун ўз амалларидан яхшироқдир. Агар Уҳуд (тоғича) олтининг бўлса-ю, уни Аллоҳ йўлида инфоқ қилсанг, сўнг қадарга имон келтирмасанг ва сенга етган нарса сени четлаб ўтмаслигини, сени четлаб ўтган нарса эса сенга етмаслигини билмасанг, сендан қабул қилинмайди. Агар бундан бошқа (ҳолат) узра ўлсанг, дўзахга кирасан». (Яна): «Акам Абдуллоҳ ибн Масъудни учратиб, ундан сўрасанг, сенга зарари йўқ», деди. Бас, у Абдуллоҳни учратди, у ҳам унга худди шундай деди. Сўнг Ҳузайфа ибнул-Ямонни учратди, у ҳам унга худди шундай деди. Сўнг Зайд ибн Собитни учратди, у ҳам унга худди шундай деди — фақат у буни Аллоҳнинг Набийси ﷺдан ривоят қилиб берди.