حَدَّثَنَا زَيْدٌ هُوَ ابْنُ الْحُبَابِ حَدَّثَنِي حُسَيْنُ بْنُ وَاقِدٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُبَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْشِي إِذْ جَاءَ رَجُلٌ مَعَهُ حِمَارٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ارْكَبْ فَتَأَخَّرَ الرَّجُلُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا أَنْتَ أَحَقُّ بِصَدْرِ دَابَّتِكَ مِنِّي إِلَّا أَنْ تَجْعَلَهُ لِي قَالَ فَإِنِّي قَدْ جَعَلْتُهُ لَكَ قَالَ فَرَكِبَ
Abdulloh ibn Burayda aytadi: Men otam Buraydaning shunday deganini eshitdim: Rasululloh ﷺ piyoda ketayotgan edilar, shu payt eshagi bor bir kishi kelib: «Ey Allohning Rasuli, mining», dedi va oʻzi orqaga surildi. Rasululloh ﷺ: «Yoʻq, ulovingning oldiga (minishga) sen mendan koʻra haqliroqsan, magar uni menga bergan boʻlsang (boshqa gap)», dedilar. U: «Men uni sizga berdim», dedi. Shunda u zot mindilar.Абдуллоҳ ибн Бурайда айтади: Мен отам Бурайданинг шундай деганини эшитдим: Расулуллоҳ ﷺ пиёда кетаётган эдилар, шу пайт эшаги бор бир киши келиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, мининг», деди ва ўзи орқага сурилди. Расулуллоҳ ﷺ: «Йўқ, уловингнинг олдига (минишга) сен мендан кўра ҳақлироқсан, магар уни менга берган бўлсанг (бошқа гап)», дедилар. У: «Мен уни сизга бердим», деди. Шунда у зот миндилар.