حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَطَاءٍ عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ قَالَسَمِعْتُهُ وَهُوَ فِي عَشَرَةٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَدُهُمْ أَبُو قَتَادَةَ بْنُ رِبْعِيٍّ يَقُولُ أَنَا أَعْلَمُكُمْ بِصَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالُوا لَهُ مَا كُنْتَ أَقْدَمَنَا صُحْبَةً وَلَا أَكْثَرَنَا لَهُ تَبَاعَةً قَالَ بَلَى قَالُوا فَاعْرِضْ قَالَ كَانَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلَاةِ اعْتَدَلَ قَائِمًا وَرَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى حَاذَى بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ فَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ فَرَكَعَ ثُمَّ اعْتَدَلَ فَلَمْ يَصُبَّ رَأْسَهُ وَلَمْ يَقْنَعْهُ وَوَضَعَ يَدَيْهِ عَلَى رُكْبَتَيْهِ ثُمَّ قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ ثُمَّ رَفَعَ وَاعْتَدَلَ حَتَّى رَجَعَ كُلُّ عَظْمٍ فِي مَوْضِعِهِ مُعْتَدِلًا ثُمَّ هَوَى سَاجِدًا وَقَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ ثُمَّ جَافَى وَفَتَحَ عَضُدَيْهِ عَنْ بَطْنِهِ وَفَتَحَ أَصَابِعَ رِجْلَيْهِ ثُمَّ ثَنَى رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَقَعَدَ عَلَيْهَا وَاعْتَدَلَ حَتَّى رَجَعَ كُلُّ عَظْمٍ فِي مَوْضِعِهِ ثُمَّ هَوَى سَاجِدًا وَقَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ ثُمَّ ثَنَى رِجْلَهُ وَقَعَدَ عَلَيْهَا حَتَّى يَرْجِعَ كُلُّ عُضْوٍ إِلَى مَوْضِعِهِ ثُمَّ نَهَضَ فَصَنَعَ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ مِثْلَ ذَلِكَ حَتَّى إِذَا قَامَ مِنْ السَّجْدَتَيْنِ كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ كَمَا صَنَعَ حِينَ افْتَتَحَ الصَّلَاةَ ثُمَّ صَنَعَ كَذَلِكَ حَتَّى إِذَا كَانَتْ الرَّكْعَةُ الَّتِي تَنْقَضِي فِيهَا الصَّلَاةُ
Muhammad ibn Ato Abu Humayd as-Soidiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi. U aytdi: Men uni — u Nabiy ﷺ sahobalaridan oʻn kishining orasida edi, ulardan biri Abu Qatoda ibn Ribiy edi — shunday deganini eshitdim: «Men sizlarning oranglarda Rasululloh ﷺning namozlarini eng yaxshi biladiganingizman». Ular: «Sen u zotga hamsuhbatlikda bizdan oldin boʻlmagan eding, u zotga ergashishda ham bizdan koʻp emas eding», deyishdi. U: «Yoʻq, (baribir bilaman)», dedi. Ular: «Unday boʻlsa, koʻrsat», deyishdi. U aytdi: «U zot namozga turganlarida tik turib qaddilarini rostlar, qoʻllarini yelkalari rostiga keltirib koʻtarar edilar. Ruku qilmoqchi boʻlganlarida qoʻllarini yelkalari rostiga keltirib koʻtarar, soʻng ‹Allohu akbar› deb ruku qilar edilar. Soʻng (rukuda) qaddilarini rostlar, boshlarini pastga tushirmas, yuqori ham koʻtarmas, qoʻllarini tizzalariga qoʻyar edilar. Soʻng ‹Samiʼallohu liman hamidah› der, keyin (boshlarini) koʻtarib, har bir suyak oʻz oʻrniga mutadil holatda qaytguncha rostlanar edilar. Soʻng ‹Allohu akbar› deb sajdaga egilar, yelkalarini yonlaridan uzoqlashtirib, bilaklarini qorinlaridan ochar, oyoqlari barmoqlarini ochar edilar. Soʻng chap oyoqlarini bukib, unga oʻtirar, har bir suyak oʻz oʻrniga qaytguncha rostlanar edilar. Soʻng ‹Allohu akbar› deb yana sajdaga egilar, keyin oyoqlarini bukib, unga oʻtirar, har bir aʼzo oʻz oʻrniga qaytguncha (kutar) edilar. Soʻng turib, ikkinchi rakatda ham xuddi shunday qilar edilar. Ikki sajdadan (yaʼni ikki rakatdan) turganlarida esa namozni boshlaganlaridagidek takbir aytib, qoʻllarini yelkalari rostiga keltirib koʻtarar edilar. Soʻng shu tariqa qilar edilar, toki namoz tugaydigan rakat kelguncha».Муҳаммад ибн Ато Абу Ҳумайд ас-Соидий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилади. У айтди: Мен уни — у Набий ﷺ саҳобаларидан ўн кишининг орасида эди, улардан бири Абу Қатода ибн Рибий эди — шундай деганини эшитдим: «Мен сизларнинг орангларда Расулуллоҳ ﷺнинг намозларини энг яхши биладиганингизман». Улар: «Сен у зотга ҳамсуҳбатликда биздан олдин бўлмаган эдинг, у зотга эргашишда ҳам биздан кўп эмас эдинг», дейишди. У: «Йўқ, (барибир биламан)», деди. Улар: «Ундай бўлса, кўрсат», дейишди. У айтди: «У зот намозга турганларида тик туриб қаддиларини ростлар, қўлларини елкалари ростига келтириб кўтарар эдилар. Руку қилмоқчи бўлганларида қўлларини елкалари ростига келтириб кўтарар, сўнг ‹Аллоҳу акбар› деб руку қилар эдилар. Сўнг (рукуда) қаддиларини ростлар, бошларини пастга туширмас, юқори ҳам кўтармас, қўлларини тиззаларига қўяр эдилар. Сўнг ‹Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› дер, кейин (бошларини) кўтариб, ҳар бир суяк ўз ўрнига мутадил ҳолатда қайтгунча ростланар эдилар. Сўнг ‹Аллоҳу акбар› деб саждага эгилар, елкаларини ёнларидан узоқлаштириб, билакларини қоринларидан очар, оёқлари бармоқларини очар эдилар. Сўнг чап оёқларини букиб, унга ўтирар, ҳар бир суяк ўз ўрнига қайтгунча ростланар эдилар. Сўнг ‹Аллоҳу акбар› деб яна саждага эгилар, кейин оёқларини букиб, унга ўтирар, ҳар бир аъзо ўз ўрнига қайтгунча (кутар) эдилар. Сўнг туриб, иккинчи ракатда ҳам худди шундай қилар эдилар. Икки саждадан (яъни икки ракатдан) турганларида эса намозни бошлаганларидагидек такбир айтиб, қўлларини елкалари ростига келтириб кўтарар эдилар. Сўнг шу тариқа қилар эдилар, токи намоз тугайдиган ракат келгунча».