حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الزُّهْرِيِّ سَمِعَ عُرْوَةَ يَقُولُ أَنَا أَبُو حُمَيْدٍ السَّاعِدِيُّ قَالَاسْتَعْمَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا مِنْ الْأَزْدِ يُقَالُ لَهُ ابْنُ اللُّتْبِيَّةِ عَلَى صَدَقَةٍ فَجَاءَ فَقَالَ هَذَا لَكُمْ وَهَذَا أُهْدِيَ لِي فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ مَا بَالُ الْعَامِلِ نَبْعَثُهُ فَيَجِيءُ فَيَقُولُ هَذَا لَكُمْ وَهَذَا أُهْدِيَ لِي أَفَلَا جَلَسَ فِي بَيْتِ أَبِيهِ وَأُمِّهِ فَيَنْظُرَ أَيُهْدَى إِلَيْهِ أَمْ لَا وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَا يَأْتِي أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنْهَا بِشَيْءٍ إِلَّا جَاءَ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَى رَقَبَتِهِ إِنْ كَانَ بَعِيرًا لَهُ رُغَاءٌ أَوْ بَقَرَةً لَهَا خُوَارٌ أَوْ شَاةً تَيْعَرُ ثُمَّ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى رَأَيْنَا عُفْرَةَ يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ ثَلَاثًاوَزَادَ هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ قَالَ أَبُو حُمَيْدٍ سَمِعَ أُذُنِي وَأَبْصَرَ عَيْنِي وَسَلُوا زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ
Abu Humayd as-Soidiy (roziyallohu anhu) aytdi: Nabiy ﷺ Azd (qabilasi)dan Ibn al-Lutbiyya deb ataladigan bir kishini sadaqa (yigʻish)ga tayinladilar. U kelib: «Bu — sizlarga, bu esa — menga hadya qilindi», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ minbarga turdilar va: «Biz yuboradigan amaldorga nima boʻldiki, u kelib: ‹Bu — sizlarga, bu esa — menga hadya qilindi›, deydi?! U otasi va onasining uyida oʻtirib, oʻziga hadya qilinadimi yoki yoʻqmi — qarab koʻrmaydimi?! Muhammadning joni qoʻlida boʻlgan Zot bilan qasamki, sizlardan biringiz undan biror narsani olsa, albatta Qiyomat kuni uni boʻyniga koʻtarib keladi: agar tuya boʻlsa — boʻkirgan holda, agar sigir boʻlsa — moʻragan holda, agar qoʻy boʻlsa — maʼragan holda», dedilar. Soʻng ikki qoʻllarini — biz qoʻltiqlarining oqini koʻrgunimizcha — koʻtardilar va: «Allohim, yetkazdimmi?» — deb uch marta aytdilar. Hishom ibn Urva (rivoyatida) ziyoda qildi: Abu Humayd aytdi: «Buni qulogʻim eshitdi, koʻzim koʻrdi; Zayd ibn Sobitdan ham soʻranglar».Абу Ҳумайд ас-Соидий (розияллоҳу анҳу) айтди: Набий ﷺ Азд (қабиласи)дан Ибн ал-Лутбийя деб аталадиган бир кишини садақа (йиғиш)га тайинладилар. У келиб: «Бу — сизларга, бу эса — менга ҳадя қилинди», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ минбарга турдилар ва: «Биз юборадиган амалдорга нима бўлдики, у келиб: ‹Бу — сизларга, бу эса — менга ҳадя қилинди›, дейди?! У отаси ва онасининг уйида ўтириб, ўзига ҳадя қилинадими ёки йўқми — қараб кўрмайдими?! Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зот билан қасамки, сизлардан бирингиз ундан бирор нарсани олса, албатта Қиёмат куни уни бўйнига кўтариб келади: агар туя бўлса — бўкирган ҳолда, агар сигир бўлса — мўраган ҳолда, агар қўй бўлса — маъраган ҳолда», дедилар. Сўнг икки қўлларини — биз қўлтиқларининг оқини кўргунимизча — кўтардилар ва: «Аллоҳим, етказдимми?» — деб уч марта айтдилар. Ҳишом ибн Урва (ривоятида) зиёда қилди: Абу Ҳумайд айтди: «Буни қулоғим эшитди, кўзим кўрди; Зайд ибн Собитдан ҳам сўранглар».