حَدَّثَنَا يَعْمَرُ بْنُ بِشْرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ يَعْنِي ابْنَ الْمُبَارَكِ أَنْبَأَنَا صَفْوَانُ بْنُ عَمْرٍو حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَجَلَسْنَا إِلَى الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ يَوْمًا فَمَرَّ بِهِ رَجُلٌ فَقَالَ طُوبَى لِهَاتَيْنِ الْعَيْنَيْنِ اللَّتَيْنِ رَأَتَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاللَّهِ لَوَدِدْنَا أَنَّا رَأَيْنَا مَا رَأَيْتَ وَشَهِدْنَا مَا شَهِدْتَ فَاسْتُغْضِبَ فَجَعَلْتُ أَعْجَبُ مَا قَالَ إِلَّا خَيْرًا ثُمَّ أَقْبَلَ إِلَيْهِ فَقَالَ مَا يَحْمِلُ الرَّجُلُ عَلَى أَنْ يَتَمَنَّى مَحْضَرًا غَيَّبَهُ اللَّهُ عَنْهُ لَا يَدْرِي لَوْ شَهِدَهُ كَيْفَ كَانَ يَكُونُ فِيهِ وَاللَّهِ لَقَدْ حَضَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقْوَامٌ أَكَبَّهُمْ اللَّهُ عَلَى مَنَاخِرِهِمْ فِي جَهَنَّمَ لَمْ يُجِيبُوهُ وَلَمْ يُصَدِّقُوهُ أَوَلَا تَحْمَدُونَ اللَّهَ إِذْ أَخْرَجَكُمْ لَا تَعْرِفُونَ إِلَّا رَبَّكُمْ مُصَدِّقِينَ لِمَا جَاءَ بِهِ نَبِيُّكُمْ قَدْ كُفِيتُمْ الْبَلَاءَ بِغَيْرِكُمْ وَاللَّهِ لَقَدْ بَعَثَ اللَّهُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى أَشَدِّ حَالٍ بُعِثَ عَلَيْهَا نَبِيٌّ مِنْ الْأَنْبِيَاءِ فِي فَتْرَةٍ وَجَاهِلِيَّةٍ مَا يَرَوْنَ أَنَّ دِينًا أَفْضَلُ مِنْ عِبَادَةِ الْأَوْثَانِ فَجَاءَ بِفُرْقَانٍ فَرَقَ بِهِ بَيْنَ الْحَقِّ وَالْبَاطِلِ وَفَرَّقَ بَيْنَ الْوَالِدِ وَوَلَدِهِ حَتَّى إِنْ كَانَ الرَّجُلُ لَيَرَى وَالِدَهُ وَوَلَدَهُ أَوْ أَخَاهُ كَافِرًا وَقَدْ فَتَحَ اللَّهُ قُفْلَ قَلْبِهِ لِلْإِيمَانِ يَعْلَمُ أَنَّهُ إِنْ هَلَكَ دَخَلَ النَّارَ فَلَا تَقَرُّ عَيْنُهُ وَهُوَ يَعْلَمُ أَنَّ حَبِيبَهُ فِي النَّارِ
Jubayr ibn Nufayr (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni biz Miqdod ibn al-Asvadning yoniga oʻtirdik. Uning yonidan bir kishi oʻtib: «Rasululloh ﷺni koʻrgan mana shu ikki koʻzga xush boʻlsin! Allohga qasamki, biz ham sen koʻrgan narsani koʻrishni, sen guvoh boʻlgan narsaga guvoh boʻlishni istardik», dedi. Shunda u gʻazablandi. Men esa uning yaxshi gapdan boshqa narsa aytmaganiga hayron boʻldim. Soʻng u unga yuzlanib: «Kishini Alloh oʻzidan gʻoyib qilgan bir manzilni orzu qilishga nima undaydi? U agar oʻsha yerda hozir boʻlganida, unda qanday boʻlishini bilmaydi-ku! Allohga qasamki, Rasululloh ﷺ huzurlarida shunday qavmlar hozir boʻlgan ediki, Alloh ularni jahannamda burunlari bilan (yuztuban) tashladi — ular u zotga javob bermadilar va u zotni tasdiqlamadilar. Alloh sizlarni faqat Rabbingizni taniydigan va Nabiyingiz keltirgan narsani tasdiqlaydigan holda chiqargani uchun Unga hamd aytmaysizlarmi? Balo (yuki) sizlardan boshqalar bilan sizlardan koʻtarildi-ku! Allohga qasamki, Alloh Nabiy ﷺni paygʻambarlardan biror paygʻambar yuborilgan holatlarning eng ogʻirida — fatrat va johiliyat (zamoni)da yubordi; ular butlarga ibodat qilishdan afzalroq din yoʻq deb bilar edilar. U zot esa u bilan haq va botilni ajratadigan Furqonni keltirdilar va u ota bilan oʻgʻilni ajratdi. Hatto kishi otasini, oʻgʻlini yoki akasini kofir holda koʻrar, Alloh esa uning qalbi qulfini iymonga ochib qoʻygan boʻlar, u agar (shu holida) halok boʻlsa, doʻzaxga kirishini bilar edi. Bas, u sevganining doʻzaxda ekanini bilib turib, koʻzi quvonmas edi», dedi.Жубайр ибн Нуфайр (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Бир куни биз Миқдод ибн ал-Асваднинг ёнига ўтирдик. Унинг ёнидан бир киши ўтиб: «Расулуллоҳ ﷺни кўрган мана шу икки кўзга хуш бўлсин! Аллоҳга қасамки, биз ҳам сен кўрган нарсани кўришни, сен гувоҳ бўлган нарсага гувоҳ бўлишни истардик», деди. Шунда у ғазабланди. Мен эса унинг яхши гапдан бошқа нарса айтмаганига ҳайрон бўлдим. Сўнг у унга юзланиб: «Кишини Аллоҳ ўзидан ғойиб қилган бир манзилни орзу қилишга нима ундайди? У агар ўша ерда ҳозир бўлганида, унда қандай бўлишини билмайди-ку! Аллоҳга қасамки, Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида шундай қавмлар ҳозир бўлган эдики, Аллоҳ уларни жаҳаннамда бурунлари билан (юзтубан) ташлади — улар у зотга жавоб бермадилар ва у зотни тасдиқламадилар. Аллоҳ сизларни фақат Раббингизни танийдиган ва Набийингиз келтирган нарсани тасдиқлайдиган ҳолда чиқаргани учун Унга ҳамд айтмайсизларми? Бало (юки) сизлардан бошқалар билан сизлардан кўтарилди-ку! Аллоҳга қасамки, Аллоҳ Набий ﷺни пайғамбарлардан бирор пайғамбар юборилган ҳолатларнинг энг оғирида — фатрат ва жоҳилият (замони)да юборди; улар бутларга ибодат қилишдан афзалроқ дин йўқ деб билар эдилар. У зот эса у билан ҳақ ва ботилни ажратадиган Фурқонни келтирдилар ва у ота билан ўғилни ажратди. Ҳатто киши отасини, ўғлини ёки акасини кофир ҳолда кўрар, Аллоҳ эса унинг қалби қулфини иймонга очиб қўйган бўлар, у агар (шу ҳолида) ҳалок бўлса, дўзахга киришини билар эди. Бас, у севганининг дўзахда эканини билиб туриб, кўзи қувонмас эди», деди.