Miqdod ibn al-Asvad

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ بْنُ سَوَّارٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْمِقْدَادِ، قَالَ أَقْبَلْتُ أَنَا وَصَاحِبَانِ، لِي وَقَدْ ذَهَبَتْ أَسْمَاعُنَا وَأَبْصَارُنَا مِنَ الْجَهْدِ فَجَعَلْنَا نَعْرِضُ أَنْفُسَنَا عَلَى أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَيْسَ أَحَدٌ مِنْهُمْ يَقْبَلُنَا فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَانْطَلَقَ بِنَا إِلَى أَهْلِهِ فَإِذَا ثَلاَثَةُ أَعْنُزٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ احْتَلِبُوا هَذَا اللَّبَنَ بَيْنَنَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَكُنَّا نَحْتَلِبُ فَيَشْرَبُ كُلُّ إِنْسَانٍ مِنَّا نَصِيبَهُ وَنَرْفَعُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَصِيبَهُ - قَالَ - فَيَجِيءُ مِنَ اللَّيْلِ فَيُسَلِّمُ تَسْلِيمًا لاَ يُوقِظُ نَائِمًا وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ - قَالَ - ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَأْتِي شَرَابَهُ فَيَشْرَبُ فَأَتَانِي الشَّيْطَانُ ذَاتَ لَيْلَةٍ وَقَدْ شَرِبْتُ نَصِيبِي فَقَالَ مُحَمَّدٌ يَأْتِي الأَنْصَارَ فَيُتْحِفُونَهُ وَيُصِيبُ عِنْدَهُمْ مَا بِهِ حَاجَةٌ إِلَى هَذِهِ الْجُرْعَةِ فَأَتَيْتُهَا فَشَرِبْتُهَا فَلَمَّا أَنْ وَغَلَتْ فِي بَطْنِي وَعَلِمْتُ أَنَّهُ لَيْسَ إِلَيْهَا سَبِيلٌ - قَالَ - نَدَّمَنِي الشَّيْطَانُ فَقَالَ وَيْحَكَ مَا صَنَعْتَ أَشَرِبْتَ شَرَابَ مُحَمَّدٍ فَيَجِيءُ فَلاَ يَجِدُهُ فَيَدْعُو عَلَيْكَ فَتَهْلِكُ فَتَذْهَبُ دُنْيَاكَ وَآخِرَتُكَ ‏.‏ وَعَلَىَّ شَمْلَةٌ إِذَا وَضَعْتُهَا عَلَى قَدَمَىَّ خَرَجَ رَأْسِي وَإِذَا وَضَعْتُهَا عَلَى رَأْسِي خَرَجَ قَدَمَاىَ وَجَعَلَ لاَ يَجِيئُنِي النَّوْمُ وَأَمَّا صَاحِبَاىَ فَنَامَا وَلَمْ يَصْنَعَا مَا صَنَعْتُ - قَالَ - فَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ كَمَا كَانَ يُسَلِّمُ ثُمَّ أَتَى الْمَسْجِدَ فَصَلَّى ثُمَّ أَتَى شَرَابَهُ فَكَشَفَ عَنْهُ فَلَمْ يَجِدْ فِيهِ شَيْئًا فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقُلْتُ الآنَ يَدْعُو عَلَىَّ فَأَهْلِكُ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ اللَّهُمَّ أَطْعِمْ مَنْ أَطْعَمَنِي وَأَسْقِ مَنْ أَسْقَانِي ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَعَمَدْتُ إِلَى الشَّمْلَةِ فَشَدَدْتُهَا عَلَىَّ وَأَخَذْتُ الشَّفْرَةَ فَانْطَلَقْتُ إِلَى الأَعْنُزِ أَيُّهَا أَسْمَنُ فَأَذْبَحُهَا لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هِيَ حَافِلَةٌ وَإِذَا هُنَّ حُفَّلٌ كُلُّهُنَّ فَعَمَدْتُ إِلَى إِنَاءٍ لآلِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مَا كَانُوا يَطْمَعُونَ أَنْ يَحْتَلِبُوا فِيهِ - قَالَ - فَحَلَبْتُ فِيهِ حَتَّى عَلَتْهُ رَغْوَةٌ فَجِئْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ أَشَرِبْتُمْ شَرَابَكُمُ اللَّيْلَةَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اشْرَبْ ‏.‏ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اشْرَبْ ‏.‏ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَلَمَّا عَرَفْتُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ رَوِيَ وَأَصَبْتُ دَعْوَتَهُ ضَحِكْتُ حَتَّى أُلْقِيتُ إِلَى الأَرْضِ - قَالَ - فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِحْدَى سَوْآتِكَ يَا مِقْدَادُ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَانَ مِنْ أَمْرِي كَذَا وَكَذَا وَفَعَلْتُ كَذَا ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا هَذِهِ إِلاَّ رَحْمَةٌ مِنَ اللَّهِ أَفَلاَ كُنْتَ آذَنْتَنِي فَنُوقِظَ صَاحِبَيْنَا فَيُصِيبَانِ مِنْهَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أُبَالِي إِذَا أَصَبْتَهَا وَأَصَبْتُهَا مَعَكَ مَنْ أَصَابَهَا مِنَ النَّاسِ ‏.‏

al-Miqdod (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men va ikki sherigim ochlikdan eshitish va koʻrish (quvvati)mizdan ajragan holda keldik. Biz oʻzimizni Rasululloh ﷺ ning sahobalariga (mehmon boʻlishni) taklif qila boshladik, ammo ulardan hech biri bizni qabul qilmadi. Shunda biz Nabiy ﷺ ning oldilariga keldik. U zot bizni oʻz ahllariga (uylariga) olib bordilar, u yerda esa uchta echki bor edi. Nabiy ﷺ: «Bu sutni dushib (sogʻib), oʻzaro (taqsimlab) iching», dedilar. (Rovi) dedi: Biz (echkilarni) sogʻar edik, har birimiz oʻz ulushini ichar, Nabiy ﷺ uchun esa u zotning ulushlarini koʻtarib (saqlab) qoʻyar edik. (Rovi) dedi: U zot kechasi kelib, uxlab yotganni uygʻotmaydigan, uygʻoq turganga eshittiradigan tarzda salom berar edilar. Soʻng masjidga kelib namoz oʻqir, keyin ichimligi (suti) oldiga kelib ichar edilar. Bir kecha men oʻz ulushimni ichib boʻlganimdan keyin oldimga shayton keldi-da: «Muhammad ansorlarning oldiga boradi, ular u zotni mehmon qilib siylaydilar, u zot ularning oldida bu bir hoʻplam (sut)ga muhtojligini qondiradigan narsa topadilar», dedi. Shunda men u (sut)ning oldiga borib, uni ichdim. U mening qornimga chuqur kirib ketib, endi unga (qaytarishga) hech yoʻl yoʻqligini bilganimdan keyin shayton meni pushaymon qilib: «Voy holingga! Nima qilib qoʻyding? Muhammadning ichimligini ichib qoʻydingmi? U keladi, uni topmaydi, senga qargʻish aytadi, sen halok boʻlasan, dunyoyu oxirating ketadi», dedi. Mening ustimda bir gilam (choyshab) bor edi, uni oyoqlarimga yopsam boshim chiqar, boshimga yopsam oyoqlarim chiqar edi, koʻzimga uyqu kelmas edi. Ikki sherigim esa men qilgan ishni qilmagani uchun uxlab qolishgan edi. (Rovi) dedi: Soʻng Nabiy ﷺ kelib, har doimgidek salom berdilar, soʻng masjidga kelib namoz oʻqidilar, keyin ichimliklari oldiga kelib uni ochdilar, ammo unda hech narsa topmadilar. Shunda u zot boshlarini osmonga koʻtardilar. Men: «Endi menga qargʻish aytadilar, men halok boʻlaman», dedim. Lekin u zot: «Allohim, menga taom bergan kishiga (Sen) taom ber, menga ichirgan kishiga (Sen) ichir», dedilar. (Rovi) dedi: Shunda men gilamni olib, ustimga mahkam oʻrab oldim, pichoqni qoʻlimga oldim-da, echkilarning oldiga bordim, qaysi biri semizroq boʻlsa, uni Rasululloh ﷺ uchun soʻyay deb. Birdan u (echki) sutga toʻla, ularning hammasi sutga toʻla ekan. Shunda men Muhammad ﷺ ning ahli (sogʻib) ichishga umid qilmaydigan (xayoliga ham keltirmaydigan) bir idishni olib, unga sut sogʻdim, hatto ustini koʻpik qopladi. Soʻng Rasululloh ﷺ ning oldilariga keldim. U zot: «Bu kecha ichimligingizni ichdingizlarmi?» dedilar. Men: «Ey Rasululloh, iching», dedim. U zot ichdilar, soʻng menga uzatdilar. Men: «Ey Rasululloh, iching», dedim. U zot ichdilar, soʻng menga uzatdilar. Nabiy ﷺ qonib (ichib) boʻlganlarini va u zotning duolariga erishganimni bilganimda, yerga yiqilgudek (qattiq) kuldim. (Rovi) dedi: Shunda Nabiy ﷺ: «Bu sening yomon ishlaringdan biri-da, ey Miqdod!» dedilar. Men: «Ey Rasululloh, mening ishim shunday-shunday boʻldi va men shunday qildim», dedim. Nabiy ﷺ: «Bu Allohdan boʻlgan bir rahmatdan boshqa narsa emasdir. Nega menga bildirmading, ikki sherigimizni uygʻotardik, ular ham undan (sutdan) nasiba olardilar?» dedilar. (Rovi) dedi: Men: «Sizni haq bilan (paygʻambar qilib) yuborgan Zot bilan qasamki, siz unga (rohatga) erishganingizdan, men ham siz bilan birga unga erishganimdan keyin, odamlardan kim unga erishsa ham, parvo qilmasman», dedim.ал-Миқдод (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен ва икки шеригим очликдан эшитиш ва кўриш (қуввати)миздан ажраган ҳолда келдик. Биз ўзимизни Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаларига (меҳмон бўлишни) таклиф қила бошладик, аммо улардан ҳеч бири бизни қабул қилмади. Шунда биз Набий ﷺ нинг олдиларига келдик. У зот бизни ўз аҳлларига (уйларига) олиб бордилар, у ерда эса учта эчки бор эди. Набий ﷺ: «Бу сутни душиб (соғиб), ўзаро (тақсимлаб) ичинг», дедилар. (Рови) деди: Биз (эчкиларни) соғар эдик, ҳар биримиз ўз улушини ичар, Набий ﷺ учун эса у зотнинг улушларини кўтариб (сақлаб) қўяр эдик. (Рови) деди: У зот кечаси келиб, ухлаб ётганни уйғотмайдиган, уйғоқ турганга эшиттирадиган тарзда салом берар эдилар. Сўнг масжидга келиб намоз ўқир, кейин ичимлиги (сути) олдига келиб ичар эдилар. Бир кеча мен ўз улушимни ичиб бўлганимдан кейин олдимга шайтон келди-да: «Муҳаммад ансорларнинг олдига боради, улар у зотни меҳмон қилиб сийлайдилар, у зот уларнинг олдида бу бир ҳўплам (сут)га муҳтожлигини қондирадиган нарса топадилар», деди. Шунда мен у (сут)нинг олдига бориб, уни ичдим. У менинг қорнимга чуқур кириб кетиб, энди унга (қайтаришга) ҳеч йўл йўқлигини билганимдан кейин шайтон мени пушаймон қилиб: «Вой ҳолингга! Нима қилиб қўйдинг? Муҳаммаднинг ичимлигини ичиб қўйдингми? У келади, уни топмайди, сенга қарғиш айтади, сен ҳалок бўласан, дунёю охиратинг кетади», деди. Менинг устимда бир гилам (чойшаб) бор эди, уни оёқларимга ёпсам бошим чиқар, бошимга ёпсам оёқларим чиқар эди, кўзимга уйқу келмас эди. Икки шеригим эса мен қилган ишни қилмагани учун ухлаб қолишган эди. (Рови) деди: Сўнг Набий ﷺ келиб, ҳар доимгидек салом бердилар, сўнг масжидга келиб намоз ўқидилар, кейин ичимликлари олдига келиб уни очдилар, аммо унда ҳеч нарса топмадилар. Шунда у зот бошларини осмонга кўтардилар. Мен: «Энди менга қарғиш айтадилар, мен ҳалок бўламан», дедим. Лекин у зот: «Аллоҳим, менга таом берган кишига (Сен) таом бер, менга ичирган кишига (Сен) ичир», дедилар. (Рови) деди: Шунда мен гиламни олиб, устимга маҳкам ўраб олдим, пичоқни қўлимга олдим-да, эчкиларнинг олдига бордим, қайси бири семизроқ бўлса, уни Расулуллоҳ ﷺ учун сўяй деб. Бирдан у (эчки) сутга тўла, уларнинг ҳаммаси сутга тўла экан. Шунда мен Муҳаммад ﷺ нинг аҳли (соғиб) ичишга умид қилмайдиган (хаёлига ҳам келтирмайдиган) бир идишни олиб, унга сут соғдим, ҳатто устини кўпик қоплади. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келдим. У зот: «Бу кеча ичимлигингизни ичдингизларми?» дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, ичинг», дедим. У зот ичдилар, сўнг менга узатдилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, ичинг», дедим. У зот ичдилар, сўнг менга узатдилар. Набий ﷺ қониб (ичиб) бўлганларини ва у зотнинг дуоларига эришганимни билганимда, ерга йиқилгудек (қаттиқ) кулдим. (Рови) деди: Шунда Набий ﷺ: «Бу сенинг ёмон ишларингдан бири-да, эй Миқдод!» дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, менинг ишим шундай-шундай бўлди ва мен шундай қилдим», дедим. Набий ﷺ: «Бу Аллоҳдан бўлган бир раҳматдан бошқа нарса эмасдир. Нега менга билдирмадинг, икки шеригимизни уйғотардик, улар ҳам ундан (сутдан) насиба олардилар?» дедилар. (Рови) деди: Мен: «Сизни ҳақ билан (пайғамбар қилиб) юборган Зот билан қасамки, сиз унга (роҳатга) эришганингиздан, мен ҳам сиз билан бирга унга эришганимдан кейин, одамлардан ким унга эришса ҳам, парво қилмасман», дедим.

وَحَدَّثَنَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ مَنْصُورٍ، ح وَحَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا الأَشْجَعِيُّ، عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُبَيْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ، عَنِ الأَعْمَشِ، وَمَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هَمَّامٍ، عَنِ الْمِقْدَادِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمِثْلِهِ ‏.‏

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺ dan shunga oʻxshash rivoyat qilinadi.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺ дан шунга ўхшаш ривоят қилинади.

حَدَّثَنَا سُوَيْدٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ، قَالَ أَقْبَلْتُ أَنَا وَصَاحِبَانِ، لِي قَدْ ذَهَبَتْ أَسْمَاعُنَا وَأَبْصَارُنَا مِنَ الْجَهْدِ فَجَعَلْنَا نَعْرِضُ أَنْفُسَنَا عَلَى أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَيْسَ أَحَدٌ يَقْبَلُنَا فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَى بِنَا أَهْلَهُ فَإِذَا ثَلاَثَةُ أَعْنُزٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ احْتَلِبُوا هَذَا اللَّبَنَ بَيْنَنَا ‏"‏ ‏.‏ فَكُنَّا نَحْتَلِبُهُ فَيَشْرَبُ كُلُّ إِنْسَانٍ نَصِيبَهُ وَنَرْفَعُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَصِيبَهُ فَيَجِيءُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ فَيُسَلِّمُ عَلَيْنَا تَسْلِيمًا لاَ يُوقِظُ النَّائِمَ وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَأْتِي شَرَابَهُ فَيَشْرَبُهُ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men va ikki sherigim mashaqqatdan eshitishimiz ham, koʻrishimiz ham ketib qolgan holda keldik. Biz oʻzimizni Nabiy ﷺning sahobalariga taklif qila boshladik, ammo hech kim bizni qabul qilmadi. Shunda biz Nabiy ﷺning huzurlariga keldik. U zot bizni ahllari (oilalari) huzuriga olib bordilar, u yerda uchta echki bor edi. Nabiy ﷺ: «Bu sutni oʻzaro sogʻib oling», dedilar. Biz uni sogʻar va har bir kishi oʻz ulushini ichar, Rasululloh ﷺ uchun u zotning ulushini koʻtarib (saqlab) qoʻyar edik. Rasululloh ﷺ kechasi kelar va bizga uxlab yotganni uygʻotmaydigan, uygʻoqdagiga eshittiradigan tarzda salom berar edilar. Soʻng masjidga kelib namoz oʻqir, soʻng ichimligi (ulushi)ga kelib uni ichar edilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен ва икки шеригим машаққатдан эшитишимиз ҳам, кўришимиз ҳам кетиб қолган ҳолда келдик. Биз ўзимизни Набий ﷺнинг саҳобаларига таклиф қила бошладик, аммо ҳеч ким бизни қабул қилмади. Шунда биз Набий ﷺнинг ҳузурларига келдик. У зот бизни аҳллари (оилалари) ҳузурига олиб бордилар, у ерда учта эчки бор эди. Набий ﷺ: «Бу сутни ўзаро соғиб олинг», дедилар. Биз уни соғар ва ҳар бир киши ўз улушини ичар, Расулуллоҳ ﷺ учун у зотнинг улушини кўтариб (сақлаб) қўяр эдик. Расулуллоҳ ﷺ кечаси келар ва бизга ухлаб ётганни уйғотмайдиган, уйғоқдагига эшиттирадиган тарзда салом берар эдилар. Сўнг масжидга келиб намоз ўқир, сўнг ичимлиги (улуши)га келиб уни ичар эдилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ، أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ، - رضى الله عنه - أَمَرَهُ أَنْ يَسْأَلَ لَهُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الرَّجُلِ إِذَا دَنَا مِنْ أَهْلِهِ فَخَرَجَ مِنْهُ الْمَذْىُ مَاذَا عَلَيْهِ فَإِنَّ عِنْدِي ابْنَتَهُ وَأَنَا أَسْتَحْيِي أَنْ أَسْأَلَهُ ‏.‏ قَالَ الْمِقْدَادُ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ ‏"‏ إِذَا وَجَدَ أَحَدُكُمْ ذَلِكَ فَلْيَنْضَحْ فَرْجَهُ وَلْيَتَوَضَّأْ وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ ‏"‏ ‏.‏

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) unga — kishi ahliga (xotiniga) yaqinlashganida maziy chiqsa, unga nima (lozim) boʻlishi haqida — Rasululloh ﷺ dan soʻrashni buyurdi va: «Uning (Paygʻambar ﷺ ning) qizi mening yonimda (xotinim) boʻlgani uchun, men u zotdan (bevosita) soʻrashga uyalaman», — dedi. Miqdod aytadi: Men buni Rasululloh ﷺ dan soʻradim. U zot: «Biringiz buni topsa (koʻrsa), avratiga (suv) sepsin va namozga (oladigan) tahorati(dek) tahorat olsin», — dedilar.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу) унга — киши аҳлига (хотинига) яқинлашганида мазий чиқса, унга нима (лозим) бўлиши ҳақида — Расулуллоҳ ﷺ дан сўрашни буюрди ва: «Унинг (Пайғамбар ﷺ нинг) қизи менинг ёнимда (хотиним) бўлгани учун, мен у зотдан (бевосита) сўрашга уяламан», — деди. Миқдод айтади: Мен буни Расулуллоҳ ﷺ дан сўрадим. У зот: «Бирингиз буни топса (кўрса), авратига (сув) сепсин ва намозга (оладиган) таҳорати(дек) таҳорат олсин», — дедилар.

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنِ اللَّيْثِ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ، عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ لَقِيتُ رَجُلاً مِنَ الْكُفَّارِ فَقَاتَلَنِي فَضَرَبَ إِحْدَى يَدَىَّ بِالسَّيْفِ ثُمَّ لاَذَ مِنِّي بِشَجَرَةٍ فَقَالَ أَسْلَمْتُ لِلَّهِ ‏.‏ أَفَأَقْتُلُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَعْدَ أَنْ قَالَهَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لاَ تَقْتُلْهُ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ قَطَعَ يَدِي ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لاَ تَقْتُلْهُ فَإِنْ قَتَلْتَهُ فَإِنَّهُ بِمَنْزِلَتِكَ قَبْلَ أَنْ تَقْتُلَهُ وَأَنْتَ بِمَنْزِلَتِهِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ كَلِمَتَهُ الَّتِي قَالَ ‏"‏ ‏.‏

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men: «Ey Rasululloh, agar men kofirlardan bir kishi bilan uchrashib qolsam-u, u men bilan jang qilib, qilich bilan qoʻllarimdan birini chopib tashlasa, soʻng mendan bir daraxt orqasiga panoh tortib, ‹Alloh uchun Islom keltirdim› desa, oʻshanda men uni — bu soʻzni aytganidan keyin — oʻldiraymi, ey Rasululloh?» dedim. Rasululloh ﷺ: «Uni oʻldirma», dedilar. Men: «Ey Rasululloh, u qoʻlimni chopib tashladi-ku!» dedim. Rasululloh ﷺ: «Uni oʻldirma. Agar uni oʻldirsang, u sen oʻldirishingdan oldingi sening holatingga (yaʼni shahid mavqeiga) oʻtadi, sen esa u oʻzining aytgan kalimasini aytishidan oldingi uning holatiga (yaʼni kofir mavqeiga) oʻtasan», dedilar.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен: «Эй Расулуллоҳ, агар мен кофирлардан бир киши билан учрашиб қолсам-у, у мен билан жанг қилиб, қилич билан қўлларимдан бирини чопиб ташласа, сўнг мендан бир дарахт орқасига паноҳ тортиб, ‹Аллоҳ учун Ислом келтирдим› деса, ўшанда мен уни — бу сўзни айтганидан кейин — ўлдирайми, эй Расулуллоҳ?» дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ўлдирма», дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, у қўлимни чопиб ташлади-ку!» дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ўлдирма. Агар уни ўлдирсанг, у сен ўлдиришингдан олдинги сенинг ҳолатингга (яъни шаҳид мавқеига) ўтади, сен эса у ўзининг айтган калимасини айтишидан олдинги унинг ҳолатига (яъни кофир мавқеига) ўтасан», дедилар.

حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ الدِّمَشْقِيُّ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَيَّاشٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عُبَيْدَةَ الْوَلِيدُ بْنُ كَامِلٍ، عَنِ الْمُهَلَّبِ بْنِ حُجْرٍ الْبَهْرَانِيِّ، عَنْ ضُبَاعَةَ بِنْتِ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ، عَنْ أَبِيهَا، قَالَ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي إِلَى عُودٍ وَلاَ عَمُودٍ وَلاَ شَجَرَةٍ إِلاَّ جَعَلَهُ عَلَى حَاجِبِهِ الأَيْمَنِ أَوِ الأَيْسَرِ وَلاَ يَصْمُدُ لَهُ صَمْدًا ‏.‏

Mahmud ibn Xolid ad-Dimashqiy bizga aytdi: Ali ibn Ayyosh bizga aytdi: Abu Ubayda al-Valid ibn Komil bizga Muhallab ibn Hujr al-Bahroniydan, u Zuboa bint al-Miqdod ibn al-Asvaddan, u otasidan rivoyat qildi. U (otasi) aytdi: Men Rasululloh ﷺ ni biror tayoq, ustun yoki daraxtga qarab namoz oʻqiganlarini koʻrmadim, magar uni oʻng yoki chap qoshlari tomonida qilar va unga roʻparama-roʻpara qarab turmas edilar.Маҳмуд ибн Холид ад-Димашқий бизга айтди: Али ибн Айёш бизга айтди: Абу Убайда ал-Валид ибн Комил бизга Муҳаллаб ибн Ҳужр ал-Баҳронийдан, у Зубоа бинт ал-Миқдод ибн ал-Асваддан, у отасидан ривоят қилди. У (отаси) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ ни бирор таёқ, устун ёки дарахтга қараб намоз ўқиганларини кўрмадим, магар уни ўнг ёки чап қошлари томонида қилар ва унга рўпарама-рўпара қараб турмас эдилар.

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ الْمِصِّيصِيُّ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - حَدَّثَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ جُبَيْرٍ، حَدَّثَهُ عَنْ أَبِيهِ، عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ، قَالَ ايْمُ اللَّهِ لَقَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ إِنَّ السَّعِيدَ لَمَنْ جُنِّبَ الْفِتَنَ إِنَّ السَّعِيدَ لَمَنْ جُنِّبَ الْفِتَنَ إِنَّ السَّعِيدَ لَمَنْ جُنِّبَ الْفِتَنَ وَلَمَنِ ابْتُلِيَ فَصَبَرَ فَوَاهًا ‏"‏ ‏.‏

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu) aytadi: Allohga qasam, men Rasululloh ﷺni shunday deganlarini eshitdim: «Albatta, baxtli kishi fitnalardan chetlatilgan kishidir; albatta, baxtli kishi fitnalardan chetlatilgan kishidir; albatta, baxtli kishi fitnalardan chetlatilgan kishidir. Va (fitnaga) duchor boʻlib, sabr qilgan kishi-chi, naqadar (yaxshi)!»Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу) айтади: Аллоҳга қасам, мен Расулуллоҳ ﷺни шундай деганларини эшитдим: «Албатта, бахтли киши фитналардан четлатилган кишидир; албатта, бахтли киши фитналардан четлатилган кишидир; албатта, бахтли киши фитналардан четлатилган кишидир. Ва (фитнага) дучор бўлиб, сабр қилган киши-чи, нақадар (яхши)!»

أَخْبَرَنَا عُتْبَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْمَرْوَزِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، - وَهُوَ ابْنُ أَنَسٍ - عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ، أَنَّ عَلِيًّا، أَمَرَهُ أَنْ يَسْأَلَ، رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الرَّجُلِ إِذَا دَنَا مِنْ أَهْلِهِ فَخَرَجَ مِنْهُ الْمَذْىُ مَاذَا عَلَيْهِ فَإِنَّ عِنْدِي ابْنَتَهُ وَأَنَا أَسْتَحِي أَنْ أَسَأَلَهُ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ ‏"‏ إِذَا وَجَدَ أَحَدُكُمْ ذَلِكَ فَلْيَنْضَحْ فَرْجَهُ وَيَتَوَضَّأْ وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ ‏"‏ ‏.‏

Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U menga (Miqdodga) Rasululloh ﷺdan soʻrashni buyurib: «Kishi ayoliga yaqinlashib, undan mazi chiqsa, unga nima (vojib) boʻladi? Chunki uning qizi mening nikohimda, men esa Undan soʻrashdan uyalaman», dedi. Bas, men Rasululloh ﷺdan bu haqda soʻradim. U zot: «Biringiz buni sezsa, avratini suv bilan yuvsin va namoz uchun taharat qilganidek taharat qilsin», dedilar.Али (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У менга (Миқдодга) Расулуллоҳ ﷺдан сўрашни буюриб: «Киши аёлига яқинлашиб, ундан мази чиқса, унга нима (вожиб) бўлади? Чунки унинг қизи менинг никоҳимда, мен эса Ундан сўрашдан уяламан», деди. Бас, мен Расулуллоҳ ﷺдан бу ҳақда сўрадим. У зот: «Бирингиз буни сезса, авратини сув билан ювсин ва намоз учун таҳарат қилганидек таҳарат қилсин», дедилар.

- وعن المقداد رضي الله عنه في حديثه الطويل قال‏:‏ كنا نرفع للنبي صلى الله عليه وسلم نصيبه من اللبن، فيجيء من الليل، فيسلم تسليمًا لا يوقظ نائمًا، ويسمع اليقظان، فجاء النبي صلى الله عليه وسلم فسلم كما كان يُسلم‏.‏ ‏(‏‏(‏رواه مسلم‏)‏‏)‏‏.‏

Miqdod (roziyallohu anhu)dan uzun hadisda rivoyat qilinadi: Biz Nabiy ﷺ uchun sutdan u zotning ulushini olib qoʻyardik. U zot kechasi kelib, uxlab yotganni uygʻotmaydigan, uygʻoq kishi eshitadigan tarzda salom berardilar. Nabiy ﷺ kelib, odatdagidek salom berdilar.Миқдод (розияллоҳу анҳу)дан узун ҳадисда ривоят қилинади: Биз Набий ﷺ учун сутдан у зотнинг улушини олиб қўярдик. У зот кечаси келиб, ухлаб ётганни уйғотмайдиган, уйғоқ киши эшитадиган тарзда салом берардилар. Набий ﷺ келиб, одатдагидек салом бердилар.

- وعن أبي المقداد بن الأسود، رضي الله عنه ، قال‏:‏ قلت لرسول الله صلى الله عليه وسلم ‏:‏ أرأيت إن لقيت رجلاً من الكفار، فاقتتلنا، فضرب إحدى يدى بالسيف، فقطعها، ثم لاذ منى بشجرة، فقال أسلمت لله، أأقتله يارسول الله بعد أن قالها‏؟‏ فقال‏:‏ ‏"‏لا تقتله، فإن قتلته، فإنه بمنزلتك قبل أن تقتله، وإنك بمنزلته قبل أن يقول كلمته التى قال‏"‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏ ‏.‏ ‏‏ (‏‏(‏ومعنى ‏ ‏ أنه بمنزلتك‏ ‏ أي ‏:‏معصوم الدم محكوم بإسلامه، ومعنى ‏ ‏أنك بمنزلته‏ ‏ أي ‏:‏ مباح الدم بالقصاص لورثته، لا أنه بمنزلته في الكفر؛ والله أعلم‏)‏‏)‏‏.‏

Miqdod ibn Amr al-Kindiy — u Bani Zuhraning halifi va Rasululloh ﷺ bilan Badrda qatnashganlardan edi — (xabar berdiki): U Rasululloh ﷺga: «Aytingchi, agar men kofirlardan bir kishiga yoʻliqib, jang qilsak-da, u qilich bilan qoʻllarimdan birini urib uzib tashlasa, soʻng mendan bir daraxtga panoh olib: ‹Men Alloh uchun (Allohga) islom keltirdim (musulmon boʻldim)› desa — uni buni aytganidan keyin oʻldiraymi, ey Allohning Rasuli?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Uni oʻldirma», dedilar. U: «Ey Allohning Rasuli, u qoʻllarimdan birini kesdi, soʻng buni — uni kesganidan keyin — aytdi-ku», dedi. Rasululloh ﷺ: «Uni oʻldirma. Agar sen uni oʻldirsang, albatta u sen uni oʻldirishdan oldingi (holatingdek — qoni toʻkilmas) maqomingda boʻladi, sen esa u oʻzi aytgan kalimani aytishidan oldingi (kofirlik) maqomida boʻlasan», dedilar.Миқдод ибн Амр ал-Киндий — у Бани Зуҳранинг ҳалифи ва Расулуллоҳ ﷺ билан Бадрда қатнашганлардан эди — (хабар бердики): У Расулуллоҳ ﷺга: «Айтингчи, агар мен кофирлардан бир кишига йўлиқиб, жанг қилсак-да, у қилич билан қўлларимдан бирини уриб узиб ташласа, сўнг мендан бир дарахтга паноҳ олиб: ‹Мен Аллоҳ учун (Аллоҳга) ислом келтирдим (мусулмон бўлдим)› деса — уни буни айтганидан кейин ўлдирайми, эй Аллоҳнинг Расули?» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ўлдирма», дедилар. У: «Эй Аллоҳнинг Расули, у қўлларимдан бирини кесди, сўнг буни — уни кесганидан кейин — айтди-ку», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ўлдирма. Агар сен уни ўлдирсанг, албатта у сен уни ўлдиришдан олдинги (ҳолатингдек — қони тўкилмас) мақомингда бўлади, сен эса у ўзи айтган калимани айтишидан олдинги (кофирлик) мақомида бўласан», дедилар.

- وعن المقداد، رضي الله عنه، قال‏:‏ سمعت رسول الله، صلى الله عليه وسلم يقول‏:‏ ‏"‏تدنى الشمس يوم القيامة من الخلق حتى تكون منهم كمقدار ميل‏"‏ قال سليم بن عامر الراوى عن المقداد‏:‏ فوالله ما أدري ما يعني الميل، أمسافة الأرض أم الميل الذي يكحل به العين ‏"‏فيكون الناس على قد أعمالهم في العرق، فمنهم من يكون إلى كعبيه، ومنهم من يكون إلى ركبتيه، ومنهم من يكون إلى حقوبه، ومنهم من يلجمه العرق إلجاماً‏"‏ وأشار رسول الله، صلى الله عليه وسلم، بيده إلى فيه ‏(‏‏(‏رواه مسلم‏)‏‏)‏‏.‏

Miqdod (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺning: «Qiyomat kuni quyosh xaloyiqqa shunchalik yaqinlashadiki, ular bilan orasi bir mil masofacha qoladi», deganlarini eshitdim. Miqdoddan rivoyat qilgan Sulaym ibn Omir aytdi: «Alloh haqqi, u zot mil deganda nimani — yer masofasini oʻlchaydigan milnimi yoki koʻzga surma tortiladigan mildimi — nazarda tutganlarini bilmayman». U zot (soʻzida davom etib): «Shunda odamlar amallariga qarab terga botadilar: baʼzilari toʻpigʻigacha, baʼzilari tizzasigacha, baʼzilari beligacha boʻladi, baʼzilarini esa ter butunlay jilovlab qoʻyadi», dedilar va Rasululloh ﷺ qoʻllari bilan ogʻizlariga ishora qildilar.Миқдод (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺнинг: «Қиёмат куни қуёш халойиққа шунчалик яқинлашадики, улар билан ораси бир мил масофача қолади», деганларини эшитдим. Миқдоддан ривоят қилган Сулайм ибн Омир айтди: «Аллоҳ ҳаққи, у зот мил деганда нимани — ер масофасини ўлчайдиган милними ёки кўзга сурма тортиладиган милдими — назарда тутганларини билмайман». У зот (сўзида давом этиб): «Шунда одамлар амалларига қараб терга ботадилар: баъзилари тўпиғигача, баъзилари тиззасигача, баъзилари белигача бўлади, баъзиларини эса тер бутунлай жиловлаб қўяди», дедилар ва Расулуллоҳ ﷺ қўллари билан оғизларига ишора қилдилар.

عَن الْمِقْدَاد بن الْأسود قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " يَقُولُ لَا يَبْقَى عَلَى ظَهْرِ الْأَرْضِ بَيْتُ مَدَرٍ وَلَا وَبَرٍ إِلَّا أَدْخَلَهُ اللَّهُ كلمة الاسلام بعز عَزِيز أَو ذل ذليل إِمَّا يعزهم الله عز وَجل فَيَجْعَلُهُمْ مِنْ أَهْلِهَا أَوْ يُذِلُّهُمْ فَيَدِينُونَ لَهَا رَوَاهُ أَحْمد

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ni: «Qiyomat kunida quyosh xaloyiqqa shunchalik yaqinlashtiriladiki, ulardan bir mil masofada boʻladi», deganlarini eshitdim. Sulaym ibn Omir: «Vallohi, u (Rasululloh ﷺ) mil deganda nimani — yerning masofasinimi yoki koʻzga surma surtiladigan mildni nazarda tutganlarini bilmadim», dedi. U zot: «Shunda odamlar terda oʻz amallariga qarab boʻladilar: ulardan baʼzilarining (teri) toʻpiqlariga yetadi, baʼzilarining tizzalariga yetadi, baʼzilarining beliga yetadi va baʼzilariga ter (xuddi jilov kabi) ogʻizgacha yetadi», dedilar. (Rovi) dedi: Rasululloh ﷺ qoʻllari bilan ogʻizlariga ishora qildilar.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ни: «Қиёмат кунида қуёш халойиққа шунчалик яқинлаштириладики, улардан бир мил масофада бўлади», деганларини эшитдим. Сулайм ибн Омир: «Валлоҳи, у (Расулуллоҳ ﷺ) мил деганда нимани — ернинг масофасиними ёки кўзга сурма суртиладиган милдни назарда тутганларини билмадим», деди. У зот: «Шунда одамлар терда ўз амалларига қараб бўладилар: улардан баъзиларининг (тери) тўпиқларига етади, баъзиларининг тиззаларига етади, баъзиларининг белига етади ва баъзиларига тер (худди жилов каби) оғизгача етади», дедилар. (Рови) деди: Расулуллоҳ ﷺ қўллари билан оғизларига ишора қилдилар.

وَعَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ أَنَّهُ قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ لَقِيتُ رَجُلًا مِنَ الْكُفَّارِ فَاقْتَتَلْنَا فَضَرَبَ إِحْدَى يَدَيَّ بِالسَّيْفِ فقطعهما ثُمَّ لَاذَ مِنِّي بِشَجَرَةٍ فَقَالَ: أَسْلَمْتُ لِلَّهِ وَفِي رِوَايَةٍ: فَلَمَّا أَهْوَيْتُ لِأَقْتُلَهُ قَالَ: لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَأَقْتُلُهُ بَعْدَ أَنْ قَالَهَا؟ قَالَ: «لَا تَقْتُلْهُ» فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ قَطَعَ إِحْدَى يَدَيَّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تَقْتُلْهُ فَإِنْ قَتَلْتَهُ فَإِنَّهُ بِمَنْزِلَتِكَ قَبْلَ أَنْ تَقْتُلَهُ وَإِنَّكَ بِمَنْزِلَتِهِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ كَلِمَتَهُ الَّتِي قَالَ»

Miqdod ibn Amr al-Kindiy — u Bani Zuhraning halifi va Rasululloh ﷺ bilan Badrda qatnashganlardan edi — (xabar berdiki): U Rasululloh ﷺga: «Aytingchi, agar men kofirlardan bir kishiga yoʻliqib, jang qilsak-da, u qilich bilan qoʻllarimdan birini urib uzib tashlasa, soʻng mendan bir daraxtga panoh olib: ‹Men Alloh uchun (Allohga) islom keltirdim (musulmon boʻldim)› desa — uni buni aytganidan keyin oʻldiraymi, ey Allohning Rasuli?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Uni oʻldirma», dedilar. U: «Ey Allohning Rasuli, u qoʻllarimdan birini kesdi, soʻng buni — uni kesganidan keyin — aytdi-ku», dedi. Rasululloh ﷺ: «Uni oʻldirma. Agar sen uni oʻldirsang, albatta u sen uni oʻldirishdan oldingi (holatingdek — qoni toʻkilmas) maqomingda boʻladi, sen esa u oʻzi aytgan kalimani aytishidan oldingi (kofirlik) maqomida boʻlasan», dedilar.Миқдод ибн Амр ал-Киндий — у Бани Зуҳранинг ҳалифи ва Расулуллоҳ ﷺ билан Бадрда қатнашганлардан эди — (хабар бердики): У Расулуллоҳ ﷺга: «Айтингчи, агар мен кофирлардан бир кишига йўлиқиб, жанг қилсак-да, у қилич билан қўлларимдан бирини уриб узиб ташласа, сўнг мендан бир дарахтга паноҳ олиб: ‹Мен Аллоҳ учун (Аллоҳга) ислом келтирдим (мусулмон бўлдим)› деса — уни буни айтганидан кейин ўлдирайми, эй Аллоҳнинг Расули?» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ўлдирма», дедилар. У: «Эй Аллоҳнинг Расули, у қўлларимдан бирини кесди, сўнг буни — уни кесганидан кейин — айтди-ку», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ўлдирма. Агар сен уни ўлдирсанг, албатта у сен уни ўлдиришдан олдинги (ҳолатингдек — қони тўкилмас) мақомингда бўлади, сен эса у ўзи айтган калимани айтишидан олдинги (кофирлик) мақомида бўласан», дедилар.

وَعَن الْمِقْدَاد بن الْأسود قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «إِنَّ السَّعِيدَ لَمَنْ جُنِّبَ الْفِتَنَ إِنَّ السَّعِيدَ لَمَنْ جُنِّبَ الْفِتَنَ إِنَّ السَّعِيدَ لَمَنْ جُنِّبَ الْفِتَنَ وَلَمَنِ ابْتُلِيَ فَصَبَرَ فَوَاهًا» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu) aytadi: Allohga qasam, men Rasululloh ﷺni shunday deganlarini eshitdim: «Albatta, baxtli kishi fitnalardan chetlatilgan kishidir; albatta, baxtli kishi fitnalardan chetlatilgan kishidir; albatta, baxtli kishi fitnalardan chetlatilgan kishidir. Va (fitnaga) duchor boʻlib, sabr qilgan kishi-chi, naqadar (yaxshi)!»Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу) айтади: Аллоҳга қасам, мен Расулуллоҳ ﷺни шундай деганларини эшитдим: «Албатта, бахтли киши фитналардан четлатилган кишидир; албатта, бахтли киши фитналардан четлатилган кишидир; албатта, бахтли киши фитналардан четлатилган кишидир. Ва (фитнага) дучор бўлиб, сабр қилган киши-чи, нақадар (яхши)!»

وَعَنِ الْمِقْدَادِ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «تُدْنَى الشَّمْسُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مِنَ الْخَلْقِ حَتَّى تَكُونَ مِنْهُمْ كَمِقْدَارِ مِيلٍ فَيَكُونُ النَّاسُ عَلَى قَدْرِ أَعْمَالِهِمْ فِي الْعَرَقِ فَمِنْهُمْ مَنْ يَكُونُ إِلَى كَعْبَيْهِ وَمِنْهُمْ مَنْ يَكُونُ إِلَى رُكْبَتَيْهِ وَمِنْهُمْ مَنْ يَكُونُ إِلَى حَقْوَيْهِ وَمِنْهُمْ مَنْ يُلْجِمُهُمُ الْعَرَقُ إِلْجَامًا» وَأَشَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدِهِ إِلَى فِيهِ. رَوَاهُ مُسلم

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ni: «Qiyomat kunida quyosh xaloyiqqa shunchalik yaqinlashtiriladiki, ulardan bir mil masofada boʻladi», deganlarini eshitdim. Sulaym ibn Omir: «Vallohi, u (Rasululloh ﷺ) mil deganda nimani — yerning masofasinimi yoki koʻzga surma surtiladigan mildni nazarda tutganlarini bilmadim», dedi. U zot: «Shunda odamlar terda oʻz amallariga qarab boʻladilar: ulardan baʼzilarining (teri) toʻpiqlariga yetadi, baʼzilarining tizzalariga yetadi, baʼzilarining beliga yetadi va baʼzilariga ter (xuddi jilov kabi) ogʻizgacha yetadi», dedilar. (Rovi) dedi: Rasululloh ﷺ qoʻllari bilan ogʻizlariga ishora qildilar.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ни: «Қиёмат кунида қуёш халойиққа шунчалик яқинлаштириладики, улардан бир мил масофада бўлади», деганларини эшитдим. Сулайм ибн Омир: «Валлоҳи, у (Расулуллоҳ ﷺ) мил деганда нимани — ернинг масофасиними ёки кўзга сурма суртиладиган милдни назарда тутганларини билмадим», деди. У зот: «Шунда одамлар терда ўз амалларига қараб бўладилар: улардан баъзиларининг (тери) тўпиқларига етади, баъзиларининг тиззаларига етади, баъзиларининг белига етади ва баъзиларига тер (худди жилов каби) оғизгача етади», дедилар. (Рови) деди: Расулуллоҳ ﷺ қўллари билан оғизларига ишора қилдилар.

وَعَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ قَالَ: مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي إِلَى عُودٍ وَلَا عَمُودٍ وَلَا شَجَرَةٍ إِلَّا جَعَلَهُ عَلَى حَاجِبِهِ الْأَيْمَنِ أَوِ الْأَيْسَرِ وَلَا يصمد لَهُ صمدا. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Mahmud ibn Xolid ad-Dimashqiy bizga aytdi: Ali ibn Ayyosh bizga aytdi: Abu Ubayda al-Valid ibn Komil bizga Muhallab ibn Hujr al-Bahroniydan, u Zuboa bint al-Miqdod ibn al-Asvaddan, u otasidan rivoyat qildi. U (otasi) aytdi: Men Rasululloh ﷺ ni biror tayoq, ustun yoki daraxtga qarab namoz oʻqiganlarini koʻrmadim, magar uni oʻng yoki chap qoshlari tomonida qilar va unga roʻparama-roʻpara qarab turmas edilar.Маҳмуд ибн Холид ад-Димашқий бизга айтди: Али ибн Айёш бизга айтди: Абу Убайда ал-Валид ибн Комил бизга Муҳаллаб ибн Ҳужр ал-Баҳронийдан, у Зубоа бинт ал-Миқдод ибн ал-Асваддан, у отасидан ривоят қилди. У (отаси) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺ ни бирор таёқ, устун ёки дарахтга қараб намоз ўқиганларини кўрмадим, магар уни ўнг ёки чап қошлари томонида қилар ва унга рўпарама-рўпара қараб турмас эдилар.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ قَالَ‏:‏ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَجِيءُ مِنَ اللَّيْلِ، فَيُسَلِّمُ تَسْلِيمًا لاَ يُوقِظُ نَائِمًا، وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ‏.‏

al-Miqdod (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men va ikki sherigim ochlikdan eshitish va koʻrish (quvvati)mizdan ajragan holda keldik. Biz oʻzimizni Rasululloh ﷺ ning sahobalariga (mehmon boʻlishni) taklif qila boshladik, ammo ulardan hech biri bizni qabul qilmadi. Shunda biz Nabiy ﷺ ning oldilariga keldik. U zot bizni oʻz ahllariga (uylariga) olib bordilar, u yerda esa uchta echki bor edi. Nabiy ﷺ: «Bu sutni dushib (sogʻib), oʻzaro (taqsimlab) iching», dedilar. (Rovi) dedi: Biz (echkilarni) sogʻar edik, har birimiz oʻz ulushini ichar, Nabiy ﷺ uchun esa u zotning ulushlarini koʻtarib (saqlab) qoʻyar edik. (Rovi) dedi: U zot kechasi kelib, uxlab yotganni uygʻotmaydigan, uygʻoq turganga eshittiradigan tarzda salom berar edilar. Soʻng masjidga kelib namoz oʻqir, keyin ichimligi (suti) oldiga kelib ichar edilar. Bir kecha men oʻz ulushimni ichib boʻlganimdan keyin oldimga shayton keldi-da: «Muhammad ansorlarning oldiga boradi, ular u zotni mehmon qilib siylaydilar, u zot ularning oldida bu bir hoʻplam (sut)ga muhtojligini qondiradigan narsa topadilar», dedi. Shunda men u (sut)ning oldiga borib, uni ichdim. U mening qornimga chuqur kirib ketib, endi unga (qaytarishga) hech yoʻl yoʻqligini bilganimdan keyin shayton meni pushaymon qilib: «Voy holingga! Nima qilib qoʻyding? Muhammadning ichimligini ichib qoʻydingmi? U keladi, uni topmaydi, senga qargʻish aytadi, sen halok boʻlasan, dunyoyu oxirating ketadi», dedi. Mening ustimda bir gilam (choyshab) bor edi, uni oyoqlarimga yopsam boshim chiqar, boshimga yopsam oyoqlarim chiqar edi, koʻzimga uyqu kelmas edi. Ikki sherigim esa men qilgan ishni qilmagani uchun uxlab qolishgan edi. (Rovi) dedi: Soʻng Nabiy ﷺ kelib, har doimgidek salom berdilar, soʻng masjidga kelib namoz oʻqidilar, keyin ichimliklari oldiga kelib uni ochdilar, ammo unda hech narsa topmadilar. Shunda u zot boshlarini osmonga koʻtardilar. Men: «Endi menga qargʻish aytadilar, men halok boʻlaman», dedim. Lekin u zot: «Allohim, menga taom bergan kishiga (Sen) taom ber, menga ichirgan kishiga (Sen) ichir», dedilar. (Rovi) dedi: Shunda men gilamni olib, ustimga mahkam oʻrab oldim, pichoqni qoʻlimga oldim-da, echkilarning oldiga bordim, qaysi biri semizroq boʻlsa, uni Rasululloh ﷺ uchun soʻyay deb. Birdan u (echki) sutga toʻla, ularning hammasi sutga toʻla ekan. Shunda men Muhammad ﷺ ning ahli (sogʻib) ichishga umid qilmaydigan (xayoliga ham keltirmaydigan) bir idishni olib, unga sut sogʻdim, hatto ustini koʻpik qopladi. Soʻng Rasululloh ﷺ ning oldilariga keldim. U zot: «Bu kecha ichimligingizni ichdingizlarmi?» dedilar. Men: «Ey Rasululloh, iching», dedim. U zot ichdilar, soʻng menga uzatdilar. Men: «Ey Rasululloh, iching», dedim. U zot ichdilar, soʻng menga uzatdilar. Nabiy ﷺ qonib (ichib) boʻlganlarini va u zotning duolariga erishganimni bilganimda, yerga yiqilgudek (qattiq) kuldim. (Rovi) dedi: Shunda Nabiy ﷺ: «Bu sening yomon ishlaringdan biri-da, ey Miqdod!» dedilar. Men: «Ey Rasululloh, mening ishim shunday-shunday boʻldi va men shunday qildim», dedim. Nabiy ﷺ: «Bu Allohdan boʻlgan bir rahmatdan boshqa narsa emasdir. Nega menga bildirmading, ikki sherigimizni uygʻotardik, ular ham undan (sutdan) nasiba olardilar?» dedilar. (Rovi) dedi: Men: «Sizni haq bilan (paygʻambar qilib) yuborgan Zot bilan qasamki, siz unga (rohatga) erishganingizdan, men ham siz bilan birga unga erishganimdan keyin, odamlardan kim unga erishsa ham, parvo qilmasman», dedim.ал-Миқдод (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен ва икки шеригим очликдан эшитиш ва кўриш (қуввати)миздан ажраган ҳолда келдик. Биз ўзимизни Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаларига (меҳмон бўлишни) таклиф қила бошладик, аммо улардан ҳеч бири бизни қабул қилмади. Шунда биз Набий ﷺ нинг олдиларига келдик. У зот бизни ўз аҳлларига (уйларига) олиб бордилар, у ерда эса учта эчки бор эди. Набий ﷺ: «Бу сутни душиб (соғиб), ўзаро (тақсимлаб) ичинг», дедилар. (Рови) деди: Биз (эчкиларни) соғар эдик, ҳар биримиз ўз улушини ичар, Набий ﷺ учун эса у зотнинг улушларини кўтариб (сақлаб) қўяр эдик. (Рови) деди: У зот кечаси келиб, ухлаб ётганни уйғотмайдиган, уйғоқ турганга эшиттирадиган тарзда салом берар эдилар. Сўнг масжидга келиб намоз ўқир, кейин ичимлиги (сути) олдига келиб ичар эдилар. Бир кеча мен ўз улушимни ичиб бўлганимдан кейин олдимга шайтон келди-да: «Муҳаммад ансорларнинг олдига боради, улар у зотни меҳмон қилиб сийлайдилар, у зот уларнинг олдида бу бир ҳўплам (сут)га муҳтожлигини қондирадиган нарса топадилар», деди. Шунда мен у (сут)нинг олдига бориб, уни ичдим. У менинг қорнимга чуқур кириб кетиб, энди унга (қайтаришга) ҳеч йўл йўқлигини билганимдан кейин шайтон мени пушаймон қилиб: «Вой ҳолингга! Нима қилиб қўйдинг? Муҳаммаднинг ичимлигини ичиб қўйдингми? У келади, уни топмайди, сенга қарғиш айтади, сен ҳалок бўласан, дунёю охиратинг кетади», деди. Менинг устимда бир гилам (чойшаб) бор эди, уни оёқларимга ёпсам бошим чиқар, бошимга ёпсам оёқларим чиқар эди, кўзимга уйқу келмас эди. Икки шеригим эса мен қилган ишни қилмагани учун ухлаб қолишган эди. (Рови) деди: Сўнг Набий ﷺ келиб, ҳар доимгидек салом бердилар, сўнг масжидга келиб намоз ўқидилар, кейин ичимликлари олдига келиб уни очдилар, аммо унда ҳеч нарса топмадилар. Шунда у зот бошларини осмонга кўтардилар. Мен: «Энди менга қарғиш айтадилар, мен ҳалок бўламан», дедим. Лекин у зот: «Аллоҳим, менга таом берган кишига (Сен) таом бер, менга ичирган кишига (Сен) ичир», дедилар. (Рови) деди: Шунда мен гиламни олиб, устимга маҳкам ўраб олдим, пичоқни қўлимга олдим-да, эчкиларнинг олдига бордим, қайси бири семизроқ бўлса, уни Расулуллоҳ ﷺ учун сўяй деб. Бирдан у (эчки) сутга тўла, уларнинг ҳаммаси сутга тўла экан. Шунда мен Муҳаммад ﷺ нинг аҳли (соғиб) ичишга умид қилмайдиган (хаёлига ҳам келтирмайдиган) бир идишни олиб, унга сут соғдим, ҳатто устини кўпик қоплади. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келдим. У зот: «Бу кеча ичимлигингизни ичдингизларми?» дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, ичинг», дедим. У зот ичдилар, сўнг менга узатдилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, ичинг», дедим. У зот ичдилар, сўнг менга узатдилар. Набий ﷺ қониб (ичиб) бўлганларини ва у зотнинг дуоларига эришганимни билганимда, ерга йиқилгудек (қаттиқ) кулдим. (Рови) деди: Шунда Набий ﷺ: «Бу сенинг ёмон ишларингдан бири-да, эй Миқдод!» дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, менинг ишим шундай-шундай бўлди ва мен шундай қилдим», дедим. Набий ﷺ: «Бу Аллоҳдан бўлган бир раҳматдан бошқа нарса эмасдир. Нега менга билдирмадинг, икки шеригимизни уйғотардик, улар ҳам ундан (сутдан) насиба олардилар?» дедилар. (Рови) деди: Мен: «Сизни ҳақ билан (пайғамбар қилиб) юборган Зот билан қасамки, сиз унга (роҳатга) эришганингиздан, мен ҳам сиз билан бирга унга эришганимдан кейин, одамлардан ким унга эришса ҳам, парво қилмасман», дедим.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالَ‏:‏ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ‏:‏ سَمِعْتُ أَبَا ظَبْيَةَ الْكَلاَعِيَّ قَالَ‏:‏ سَمِعْتُ الْمِقْدَادَ بْنَ الأَسْوَدِ يَقُولُ‏:‏ سَأَلَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم أَصْحَابَهُ عَنِ الزِّنَا‏؟‏ قَالُوا‏:‏ حَرَامٌ، حَرَّمَهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ، فَقَالَ‏:‏ لأَنْ يَزْنِيَ الرَّجُلُ بِعَشْرِ نِسْوَةٍ، أَيْسَرُ عَلَيْهِ مِنْ أَنْ يَزْنِيَ بِامْرَأَةِ جَارِهِ، وَسَأَلَهُمْ عَنِ السَّرِقَةِ‏؟‏ قَالُوا‏:‏ حَرَامٌ، حَرَّمَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَرَسُولُهُ، فَقَالَ‏:‏ لأَنْ يَسْرِقَ مِنْ عَشَرَةِ أَهْلِ أَبْيَاتٍ، أَيْسَرُ عَلَيْهِ مِنْ أَنْ يَسْرِقَ مِنْ بَيْتِ جَارِهِ‏.‏

Miqdod ibn Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ sahobalaridan zino haqida soʻradilar. Ular: «U harom, uni Alloh va Uning Rasuli harom qilgan», dedilar. Shunda u zot: «Kishining oʻn ayol bilan zino qilishi, qoʻshnisining xotini bilan zino qilishidan yengilroqdir», dedilar. Soʻng ulardan oʻgʻrilik haqida soʻradilar. Ular: «U harom, uni Alloh azza va jalla va Uning Rasuli harom qilgan», dedilar. U zot: «Kishining oʻnta uydan oʻgʻirlik qilishi, qoʻshnisining uyidan oʻgʻirlik qilishidan yengilroqdir», dedilar.Миқдод ибн Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ саҳобаларидан зино ҳақида сўрадилар. Улар: «У ҳаром, уни Аллоҳ ва Унинг Расули ҳаром қилган», дедилар. Шунда у зот: «Кишининг ўн аёл билан зино қилиши, қўшнисининг хотини билан зино қилишидан енгилроқдир», дедилар. Сўнг улардан ўғрилик ҳақида сўрадилар. Улар: «У ҳаром, уни Аллоҳ азза ва жалла ва Унинг Расули ҳаром қилган», дедилар. У зот: «Кишининг ўнта уйдан ўғирлик қилиши, қўшнисининг уйидан ўғирлик қилишидан енгилроқдир», дедилар.