حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ: حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، قَالَ: حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الأَسْوَدِ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَجِيءُ مِنَ اللَّيْلِ، فَيُسَلِّمُ تَسْلِيمًا لاَ يُوقِظُ نَائِمًا، وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ.
al-Miqdod (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men va ikki sherigim ochlikdan eshitish va koʻrish (quvvati)mizdan ajragan holda keldik. Biz oʻzimizni Rasululloh ﷺ ning sahobalariga (mehmon boʻlishni) taklif qila boshladik, ammo ulardan hech biri bizni qabul qilmadi. Shunda biz Nabiy ﷺ ning oldilariga keldik. U zot bizni oʻz ahllariga (uylariga) olib bordilar, u yerda esa uchta echki bor edi. Nabiy ﷺ: «Bu sutni dushib (sogʻib), oʻzaro (taqsimlab) iching», dedilar. (Rovi) dedi: Biz (echkilarni) sogʻar edik, har birimiz oʻz ulushini ichar, Nabiy ﷺ uchun esa u zotning ulushlarini koʻtarib (saqlab) qoʻyar edik. (Rovi) dedi: U zot kechasi kelib, uxlab yotganni uygʻotmaydigan, uygʻoq turganga eshittiradigan tarzda salom berar edilar. Soʻng masjidga kelib namoz oʻqir, keyin ichimligi (suti) oldiga kelib ichar edilar. Bir kecha men oʻz ulushimni ichib boʻlganimdan keyin oldimga shayton keldi-da: «Muhammad ansorlarning oldiga boradi, ular u zotni mehmon qilib siylaydilar, u zot ularning oldida bu bir hoʻplam (sut)ga muhtojligini qondiradigan narsa topadilar», dedi. Shunda men u (sut)ning oldiga borib, uni ichdim. U mening qornimga chuqur kirib ketib, endi unga (qaytarishga) hech yoʻl yoʻqligini bilganimdan keyin shayton meni pushaymon qilib: «Voy holingga! Nima qilib qoʻyding? Muhammadning ichimligini ichib qoʻydingmi? U keladi, uni topmaydi, senga qargʻish aytadi, sen halok boʻlasan, dunyoyu oxirating ketadi», dedi. Mening ustimda bir gilam (choyshab) bor edi, uni oyoqlarimga yopsam boshim chiqar, boshimga yopsam oyoqlarim chiqar edi, koʻzimga uyqu kelmas edi. Ikki sherigim esa men qilgan ishni qilmagani uchun uxlab qolishgan edi. (Rovi) dedi: Soʻng Nabiy ﷺ kelib, har doimgidek salom berdilar, soʻng masjidga kelib namoz oʻqidilar, keyin ichimliklari oldiga kelib uni ochdilar, ammo unda hech narsa topmadilar. Shunda u zot boshlarini osmonga koʻtardilar. Men: «Endi menga qargʻish aytadilar, men halok boʻlaman», dedim. Lekin u zot: «Allohim, menga taom bergan kishiga (Sen) taom ber, menga ichirgan kishiga (Sen) ichir», dedilar. (Rovi) dedi: Shunda men gilamni olib, ustimga mahkam oʻrab oldim, pichoqni qoʻlimga oldim-da, echkilarning oldiga bordim, qaysi biri semizroq boʻlsa, uni Rasululloh ﷺ uchun soʻyay deb. Birdan u (echki) sutga toʻla, ularning hammasi sutga toʻla ekan. Shunda men Muhammad ﷺ ning ahli (sogʻib) ichishga umid qilmaydigan (xayoliga ham keltirmaydigan) bir idishni olib, unga sut sogʻdim, hatto ustini koʻpik qopladi. Soʻng Rasululloh ﷺ ning oldilariga keldim. U zot: «Bu kecha ichimligingizni ichdingizlarmi?» dedilar. Men: «Ey Rasululloh, iching», dedim. U zot ichdilar, soʻng menga uzatdilar. Men: «Ey Rasululloh, iching», dedim. U zot ichdilar, soʻng menga uzatdilar. Nabiy ﷺ qonib (ichib) boʻlganlarini va u zotning duolariga erishganimni bilganimda, yerga yiqilgudek (qattiq) kuldim. (Rovi) dedi: Shunda Nabiy ﷺ: «Bu sening yomon ishlaringdan biri-da, ey Miqdod!» dedilar. Men: «Ey Rasululloh, mening ishim shunday-shunday boʻldi va men shunday qildim», dedim. Nabiy ﷺ: «Bu Allohdan boʻlgan bir rahmatdan boshqa narsa emasdir. Nega menga bildirmading, ikki sherigimizni uygʻotardik, ular ham undan (sutdan) nasiba olardilar?» dedilar. (Rovi) dedi: Men: «Sizni haq bilan (paygʻambar qilib) yuborgan Zot bilan qasamki, siz unga (rohatga) erishganingizdan, men ham siz bilan birga unga erishganimdan keyin, odamlardan kim unga erishsa ham, parvo qilmasman», dedim.ал-Миқдод (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен ва икки шеригим очликдан эшитиш ва кўриш (қуввати)миздан ажраган ҳолда келдик. Биз ўзимизни Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаларига (меҳмон бўлишни) таклиф қила бошладик, аммо улардан ҳеч бири бизни қабул қилмади. Шунда биз Набий ﷺ нинг олдиларига келдик. У зот бизни ўз аҳлларига (уйларига) олиб бордилар, у ерда эса учта эчки бор эди. Набий ﷺ: «Бу сутни душиб (соғиб), ўзаро (тақсимлаб) ичинг», дедилар. (Рови) деди: Биз (эчкиларни) соғар эдик, ҳар биримиз ўз улушини ичар, Набий ﷺ учун эса у зотнинг улушларини кўтариб (сақлаб) қўяр эдик. (Рови) деди: У зот кечаси келиб, ухлаб ётганни уйғотмайдиган, уйғоқ турганга эшиттирадиган тарзда салом берар эдилар. Сўнг масжидга келиб намоз ўқир, кейин ичимлиги (сути) олдига келиб ичар эдилар. Бир кеча мен ўз улушимни ичиб бўлганимдан кейин олдимга шайтон келди-да: «Муҳаммад ансорларнинг олдига боради, улар у зотни меҳмон қилиб сийлайдилар, у зот уларнинг олдида бу бир ҳўплам (сут)га муҳтожлигини қондирадиган нарса топадилар», деди. Шунда мен у (сут)нинг олдига бориб, уни ичдим. У менинг қорнимга чуқур кириб кетиб, энди унга (қайтаришга) ҳеч йўл йўқлигини билганимдан кейин шайтон мени пушаймон қилиб: «Вой ҳолингга! Нима қилиб қўйдинг? Муҳаммаднинг ичимлигини ичиб қўйдингми? У келади, уни топмайди, сенга қарғиш айтади, сен ҳалок бўласан, дунёю охиратинг кетади», деди. Менинг устимда бир гилам (чойшаб) бор эди, уни оёқларимга ёпсам бошим чиқар, бошимга ёпсам оёқларим чиқар эди, кўзимга уйқу келмас эди. Икки шеригим эса мен қилган ишни қилмагани учун ухлаб қолишган эди. (Рови) деди: Сўнг Набий ﷺ келиб, ҳар доимгидек салом бердилар, сўнг масжидга келиб намоз ўқидилар, кейин ичимликлари олдига келиб уни очдилар, аммо унда ҳеч нарса топмадилар. Шунда у зот бошларини осмонга кўтардилар. Мен: «Энди менга қарғиш айтадилар, мен ҳалок бўламан», дедим. Лекин у зот: «Аллоҳим, менга таом берган кишига (Сен) таом бер, менга ичирган кишига (Сен) ичир», дедилар. (Рови) деди: Шунда мен гиламни олиб, устимга маҳкам ўраб олдим, пичоқни қўлимга олдим-да, эчкиларнинг олдига бордим, қайси бири семизроқ бўлса, уни Расулуллоҳ ﷺ учун сўяй деб. Бирдан у (эчки) сутга тўла, уларнинг ҳаммаси сутга тўла экан. Шунда мен Муҳаммад ﷺ нинг аҳли (соғиб) ичишга умид қилмайдиган (хаёлига ҳам келтирмайдиган) бир идишни олиб, унга сут соғдим, ҳатто устини кўпик қоплади. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келдим. У зот: «Бу кеча ичимлигингизни ичдингизларми?» дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, ичинг», дедим. У зот ичдилар, сўнг менга узатдилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, ичинг», дедим. У зот ичдилар, сўнг менга узатдилар. Набий ﷺ қониб (ичиб) бўлганларини ва у зотнинг дуоларига эришганимни билганимда, ерга йиқилгудек (қаттиқ) кулдим. (Рови) деди: Шунда Набий ﷺ: «Бу сенинг ёмон ишларингдан бири-да, эй Миқдод!» дедилар. Мен: «Эй Расулуллоҳ, менинг ишим шундай-шундай бўлди ва мен шундай қилдим», дедим. Набий ﷺ: «Бу Аллоҳдан бўлган бир раҳматдан бошқа нарса эмасдир. Нега менга билдирмадинг, икки шеригимизни уйғотардик, улар ҳам ундан (сутдан) насиба олардилар?» дедилар. (Рови) деди: Мен: «Сизни ҳақ билан (пайғамбар қилиб) юборган Зот билан қасамки, сиз унга (роҳатга) эришганингиздан, мен ҳам сиз билан бирга унга эришганимдан кейин, одамлардан ким унга эришса ҳам, парво қилмасман», дедим.