حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَنْبَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ قَالَقَالَ لِي عَلِيٌّ سَلْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الرَّجُلِ يُلَاعِبُ أَهْلَهُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَذْيُ مِنْ غَيْرِ مَاءِ الْحَيَاةِ فَلَوْلَا أَنَّ ابْنَتَهُ تَحْتِي لَسَأَلْتُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ الرَّجُلُ يُلَاعِبُ أَهْلَهُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَذْيُ مِنْ غَيْرِ مَاءِ الْحَيَاةِ قَالَ يَغْسِلُ فَرْجَهُ وَيَتَوَضَّأُ وُضُوءَهُ لِلصَّلَاةِ

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ali menga: «Rasululloh ﷺdan ayoli bilan oʻynashib, undan hayot suvidan boshqa mazyi chiqadigan kishi haqida soʻra. Agar u zotning qizlari nikohimda boʻlmaganida, oʻzim soʻrar edim», dedi. Shunda men: «Ey Allohning Rasuli, kishi ayoli bilan oʻynashadi va undan hayot suvidan boshqa mazyi chiqadi (nima qiladi)?» dedim. U zot: «Avratini yuvsin va namoz uchun oladigan tahoratini olsin», dedilar.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Али менга: «Расулуллоҳ ﷺдан аёли билан ўйнашиб, ундан ҳаёт сувидан бошқа мазйи чиқадиган киши ҳақида сўра. Агар у зотнинг қизлари никоҳимда бўлмаганида, ўзим сўрар эдим», деди. Шунда мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, киши аёли билан ўйнашади ва ундан ҳаёт сувидан бошқа мазйи чиқади (нима қилади)?» дедим. У зот: «Авратини ювсин ва намоз учун оладиган таҳоратини олсин», дедилар.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَنْبَأَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ قَالَقَدِمْتُ أَنَا وَصَاحِبَانِ لِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَصَابَنَا جُوعٌ شَدِيدٌ فَتَعَرَّضْنَا لِلنَّاسِ فَلَمْ يُضِفْنَا أَحَدٌ فَانْطَلَقَ بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى مَنْزِلِهِ وَعِنْدَهُ أَرْبَعُ أَعْنُزٍ فَقَالَ لِي يَا مِقْدَادُ جَزِّئْ أَلْبَانَهَا بَيْنَنَا أَرْبَاعًا فَكُنْتُ أُجَزِّئُهُ بَيْنَنَا أَرْبَاعًا فَاحْتَبَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَحَدَّثْتُ نَفْسِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَتَى بَعْضَ الْأَنْصَارِ فَأَكَلَ حَتَّى شَبِعَ وَشَرِبَ حَتَّى رَوِيَ فَلَوْ شَرِبْتُ نَصِيبَهُ فَلَمْ أَزَلْ كَذَلِكَ حَتَّى قُمْتُ إِلَى نَصِيبِهِ فَشَرِبْتُهُ ثُمَّ غَطَّيْتُ الْقَدَحَ فَلَمَّا فَرَغْتُ أَخَذَنِي مَا قَدُمَ وَمَا حَدُثَ فَقُلْتُ يَجِيءُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَائِعًا وَلَا يَجِدُ شَيْئًا فَتَسَجَّيْتُ وَجَعَلْتُ أُحَدِّثُ نَفْسِي فَبَيْنَا أَنَا كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ تَسْلِيمَةً يُسْمِعُ الْيَقْظَانَ وَلَا يُوقِظُ النَّائِمَ ثُمَّ أَتَى الْقَدَحَ فَكَشَفَهُ فَلَمْ يَرَ شَيْئًا فَقَالَ اللَّهُمَّ أَطْعِمْ مَنْ أَطْعَمَنِي وَاسْقِ مَنْ سَقَانِي وَاغْتَنَمْتُ الدَّعْوَةَ فَقُمْتُ إِلَى الشَّفْرَةِ فَأَخَذْتُهَا ثُمَّ أَتَيْتُ الْأَعْنُزَ فَجَعَلْتُ أَجْتَسُّهَا أَيُّهَا أَسْمَنُ فَلَا تَمُرُّ يَدَيَّ عَلَى ضَرْعِ وَاحِدَةٍ إِلَّا وَجَدْتُهَا حَافِلًا فَحَلَبْتُ حَتَّى مَلَأْتُ

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men va ikki sherigim Rasululloh ﷺ huzurlariga keldik. Bizni qattiq ochlik tutdi. Biz oʻzimizni odamlarga (mehmon boʻlishni) taklif qildik, ammo hech kim bizni mehmon qilmadi. Shunda Rasululloh ﷺ bizni oʻz uylariga olib bordilar, u yerda toʻrtta echki bor edi. U zot menga: «Ey Miqdod, ularning sutini oramizda toʻrtga boʻl», dedilar. Men uni oramizda toʻrtga boʻlar edim. Bir kecha Rasululloh ﷺ kechikib qoldilar. Men koʻnglimga: «Rasululloh ﷺ ansorlardan birining oldiga borgandirlar, toʻyguncha yeb, qonguncha ichgandirlar; u zotning ulushini ichsam-chi», deb keltirdim. Men shu holatda davom etdim, toki u zotning ulushi oldiga borib, uni ichdim, soʻng qadahni yopib qoʻydim. Ichib boʻlgach, meni eski va yangi (tashvishlar) tutdi va: «Rasululloh ﷺ och kelib, hech narsa topmaydilar-ku», dedim. Men (yuzimni) yopib olib, oʻz-oʻzim bilan gaplasha boshladim. Men shu holatda ekanman, Rasululloh ﷺ kirib keldilar va uygʻoq turganga eshittiradigan, uxlab yotganni uygʻotmaydigan tarzda salom berdilar. Soʻng qadah oldiga kelib, uni ochdilar va unda hech narsa koʻrmadilar. Shunda u zot: «Allohim, menga taom bergan kishiga taom ber, menga ichirgan kishiga ichir», dedilar. Men bu duoni gʻanimat bilib, oʻrnimdan turdim, pichoqni oldim, soʻng echkilar oldiga bordim va qaysi biri semizroq ekan deb ularni paypaslay boshladim. Qaysi birining yeliniga qoʻlim tegsa, uni sutga toʻla topdim. Shunda men sogʻdim va (idishni) toʻldirdim.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен ва икки шеригим Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига келдик. Бизни қаттиқ очлик тутди. Биз ўзимизни одамларга (меҳмон бўлишни) таклиф қилдик, аммо ҳеч ким бизни меҳмон қилмади. Шунда Расулуллоҳ ﷺ бизни ўз уйларига олиб бордилар, у ерда тўртта эчки бор эди. У зот менга: «Эй Миқдод, уларнинг сутини орамизда тўртга бўл», дедилар. Мен уни орамизда тўртга бўлар эдим. Бир кеча Расулуллоҳ ﷺ кечикиб қолдилар. Мен кўнглимга: «Расулуллоҳ ﷺ ансорлардан бирининг олдига боргандирлар, тўйгунча еб, қонгунча ичгандирлар; у зотнинг улушини ичсам-чи», деб келтирдим. Мен шу ҳолатда давом этдим, токи у зотнинг улуши олдига бориб, уни ичдим, сўнг қадаҳни ёпиб қўйдим. Ичиб бўлгач, мени эски ва янги (ташвишлар) тутди ва: «Расулуллоҳ ﷺ оч келиб, ҳеч нарса топмайдилар-ку», дедим. Мен (юзимни) ёпиб олиб, ўз-ўзим билан гаплаша бошладим. Мен шу ҳолатда эканман, Расулуллоҳ ﷺ кириб келдилар ва уйғоқ турганга эшиттирадиган, ухлаб ётганни уйғотмайдиган тарзда салом бердилар. Сўнг қадаҳ олдига келиб, уни очдилар ва унда ҳеч нарса кўрмадилар. Шунда у зот: «Аллоҳим, менга таом берган кишига таом бер, менга ичирган кишига ичир», дедилар. Мен бу дуони ғанимат билиб, ўрнимдан турдим, пичоқни олдим, сўнг эчкилар олдига бордим ва қайси бири семизроқ экан деб уларни пайпаслай бошладим. Қайси бирининг елинига қўлим тегса, уни сутга тўла топдим. Шунда мен соғдим ва (идишни) тўлдирдим.

حَدَّثَنَا يَعْمَرُ بْنُ بِشْرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ يَعْنِي ابْنَ الْمُبَارَكِ أَنْبَأَنَا صَفْوَانُ بْنُ عَمْرٍو حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَجَلَسْنَا إِلَى الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ يَوْمًا فَمَرَّ بِهِ رَجُلٌ فَقَالَ طُوبَى لِهَاتَيْنِ الْعَيْنَيْنِ اللَّتَيْنِ رَأَتَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاللَّهِ لَوَدِدْنَا أَنَّا رَأَيْنَا مَا رَأَيْتَ وَشَهِدْنَا مَا شَهِدْتَ فَاسْتُغْضِبَ فَجَعَلْتُ أَعْجَبُ مَا قَالَ إِلَّا خَيْرًا ثُمَّ أَقْبَلَ إِلَيْهِ فَقَالَ مَا يَحْمِلُ الرَّجُلُ عَلَى أَنْ يَتَمَنَّى مَحْضَرًا غَيَّبَهُ اللَّهُ عَنْهُ لَا يَدْرِي لَوْ شَهِدَهُ كَيْفَ كَانَ يَكُونُ فِيهِ وَاللَّهِ لَقَدْ حَضَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقْوَامٌ أَكَبَّهُمْ اللَّهُ عَلَى مَنَاخِرِهِمْ فِي جَهَنَّمَ لَمْ يُجِيبُوهُ وَلَمْ يُصَدِّقُوهُ أَوَلَا تَحْمَدُونَ اللَّهَ إِذْ أَخْرَجَكُمْ لَا تَعْرِفُونَ إِلَّا رَبَّكُمْ مُصَدِّقِينَ لِمَا جَاءَ بِهِ نَبِيُّكُمْ قَدْ كُفِيتُمْ الْبَلَاءَ بِغَيْرِكُمْ وَاللَّهِ لَقَدْ بَعَثَ اللَّهُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى أَشَدِّ حَالٍ بُعِثَ عَلَيْهَا نَبِيٌّ مِنْ الْأَنْبِيَاءِ فِي فَتْرَةٍ وَجَاهِلِيَّةٍ مَا يَرَوْنَ أَنَّ دِينًا أَفْضَلُ مِنْ عِبَادَةِ الْأَوْثَانِ فَجَاءَ بِفُرْقَانٍ فَرَقَ بِهِ بَيْنَ الْحَقِّ وَالْبَاطِلِ وَفَرَّقَ بَيْنَ الْوَالِدِ وَوَلَدِهِ حَتَّى إِنْ كَانَ الرَّجُلُ لَيَرَى وَالِدَهُ وَوَلَدَهُ أَوْ أَخَاهُ كَافِرًا وَقَدْ فَتَحَ اللَّهُ قُفْلَ قَلْبِهِ لِلْإِيمَانِ يَعْلَمُ أَنَّهُ إِنْ هَلَكَ دَخَلَ النَّارَ فَلَا تَقَرُّ عَيْنُهُ وَهُوَ يَعْلَمُ أَنَّ حَبِيبَهُ فِي النَّارِ

Jubayr ibn Nufayr (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni biz Miqdod ibn al-Asvadning yoniga oʻtirdik. Uning yonidan bir kishi oʻtib: «Rasululloh ﷺni koʻrgan mana shu ikki koʻzga xush boʻlsin! Allohga qasamki, biz ham sen koʻrgan narsani koʻrishni, sen guvoh boʻlgan narsaga guvoh boʻlishni istardik», dedi. Shunda u gʻazablandi. Men esa uning yaxshi gapdan boshqa narsa aytmaganiga hayron boʻldim. Soʻng u unga yuzlanib: «Kishini Alloh oʻzidan gʻoyib qilgan bir manzilni orzu qilishga nima undaydi? U agar oʻsha yerda hozir boʻlganida, unda qanday boʻlishini bilmaydi-ku! Allohga qasamki, Rasululloh ﷺ huzurlarida shunday qavmlar hozir boʻlgan ediki, Alloh ularni jahannamda burunlari bilan (yuztuban) tashladi — ular u zotga javob bermadilar va u zotni tasdiqlamadilar. Alloh sizlarni faqat Rabbingizni taniydigan va Nabiyingiz keltirgan narsani tasdiqlaydigan holda chiqargani uchun Unga hamd aytmaysizlarmi? Balo (yuki) sizlardan boshqalar bilan sizlardan koʻtarildi-ku! Allohga qasamki, Alloh Nabiy ﷺni paygʻambarlardan biror paygʻambar yuborilgan holatlarning eng ogʻirida — fatrat va johiliyat (zamoni)da yubordi; ular butlarga ibodat qilishdan afzalroq din yoʻq deb bilar edilar. U zot esa u bilan haq va botilni ajratadigan Furqonni keltirdilar va u ota bilan oʻgʻilni ajratdi. Hatto kishi otasini, oʻgʻlini yoki akasini kofir holda koʻrar, Alloh esa uning qalbi qulfini iymonga ochib qoʻygan boʻlar, u agar (shu holida) halok boʻlsa, doʻzaxga kirishini bilar edi. Bas, u sevganining doʻzaxda ekanini bilib turib, koʻzi quvonmas edi», dedi.Жубайр ибн Нуфайр (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Бир куни биз Миқдод ибн ал-Асваднинг ёнига ўтирдик. Унинг ёнидан бир киши ўтиб: «Расулуллоҳ ﷺни кўрган мана шу икки кўзга хуш бўлсин! Аллоҳга қасамки, биз ҳам сен кўрган нарсани кўришни, сен гувоҳ бўлган нарсага гувоҳ бўлишни истардик», деди. Шунда у ғазабланди. Мен эса унинг яхши гапдан бошқа нарса айтмаганига ҳайрон бўлдим. Сўнг у унга юзланиб: «Кишини Аллоҳ ўзидан ғойиб қилган бир манзилни орзу қилишга нима ундайди? У агар ўша ерда ҳозир бўлганида, унда қандай бўлишини билмайди-ку! Аллоҳга қасамки, Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида шундай қавмлар ҳозир бўлган эдики, Аллоҳ уларни жаҳаннамда бурунлари билан (юзтубан) ташлади — улар у зотга жавоб бермадилар ва у зотни тасдиқламадилар. Аллоҳ сизларни фақат Раббингизни танийдиган ва Набийингиз келтирган нарсани тасдиқлайдиган ҳолда чиқаргани учун Унга ҳамд айтмайсизларми? Бало (юки) сизлардан бошқалар билан сизлардан кўтарилди-ку! Аллоҳга қасамки, Аллоҳ Набий ﷺни пайғамбарлардан бирор пайғамбар юборилган ҳолатларнинг энг оғирида — фатрат ва жоҳилият (замони)да юборди; улар бутларга ибодат қилишдан афзалроқ дин йўқ деб билар эдилар. У зот эса у билан ҳақ ва ботилни ажратадиган Фурқонни келтирдилар ва у ота билан ўғилни ажратди. Ҳатто киши отасини, ўғлини ёки акасини кофир ҳолда кўрар, Аллоҳ эса унинг қалби қулфини иймонга очиб қўйган бўлар, у агар (шу ҳолида) ҳалок бўлса, дўзахга киришини билар эди. Бас, у севганининг дўзахда эканини билиб туриб, кўзи қувонмас эди», деди.

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ إِسْحَاقَ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ عَمْرٍو قَالَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ رَجُلًا ضَرَبَنِي بِالسَّيْفِ فَقَطَعَ يَدِي ثُمَّ لَاذَ مِنِّي بِشَجَرَةٍ ثُمَّ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَأَقْتُلُهُ قَالَ لَا فَعُدْتُ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا فَقَالَ لَا إِلَّا أَنْ تَكُونَ مِثْلَهُ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ وَيَكُونَ مِثْلَكَ قَبْلَ أَنْ تَفْعَلَ مَا فَعَلْتَ

Miqdod ibn Amr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men: «Ey Allohning Rasuli, aytingchi, bir kishi meni qilich bilan urib, qoʻlimni kesib tashlasa, soʻng mendan bir daraxtga panoh olib: ‹La ilaha illalloh› desa, uni oʻldiraymi?» dedim. U zot: «Yoʻq», dedilar. Men buni ikki yoki uch marta takrorladim. U zot: «Yoʻq. Agar (oʻldirsang), sen u aytgan soʻzni aytishidan oldingi holatidek boʻlasan, u esa sen qilgan ishni qilishingdan oldingi holatingdek boʻladi», dedilar.Миқдод ибн Амр (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, айтингчи, бир киши мени қилич билан уриб, қўлимни кесиб ташласа, сўнг мендан бир дарахтга паноҳ олиб: ‹Ла илаҳа иллаллоҳ› деса, уни ўлдирайми?» дедим. У зот: «Йўқ», дедилар. Мен буни икки ёки уч марта такрорладим. У зот: «Йўқ. Агар (ўлдирсанг), сен у айтган сўзни айтишидан олдинги ҳолатидек бўласан, у эса сен қилган ишни қилишингдан олдинги ҳолатингдек бўлади», дедилар.

حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ الْمِقْدَادِ قَالَأَقْبَلْتُ أَنَا وَصَاحِبَانِ لِي قَدْ ذَهَبَتْ أَسْمَاعُنَا وَأَبْصَارُنَا مِنْ الْجَهْدِ قَالَ فَجَعَلْنَا نَعْرِضُ أَنْفُسَنَا عَلَى أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْسَ أَحَدٌ يَقْبَلُنَا قَالَ فَانْطَلَقْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَانْطَلَقَ بِنَا إِلَى أَهْلِهِ فَإِذَا ثَلَاثُ أَعْنُزٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ احْتَلِبُوا هَذَا اللَّبَنَ بَيْنَنَا قَالَ فَكُنَّا نَحْتَلِبُ فَيَشْرَبُ كُلُّ إِنْسَانٍ نَصِيبَهُ وَنَرْفَعُ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَصِيبَهُ فَيَجِيءُ مِنْ اللَّيْلِ فَيُسَلِّمُ تَسْلِيمًا لَا يُوقِظُ نَائِمًا وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَأْتِي شَرَابَهُ فَيَشْرَبُهُ قَالَ فَأَتَانِي الشَّيْطَانُ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَقَالَ مُحَمَّدٌ يَأْتِي الْأَنْصَارَ فَيُتْحِفُونَهُ وَيُصِيبُ عِنْدَهُمْ مَا بِهِ حَاجَةٌ إِلَى هَذِهِ الْجُرْعَةِ فَاشْرَبْهَا قَالَ مَا زَالَ يُزَيِّنُ لِي حَتَّى شَرِبْتُهَا فَلَمَّا وَغَلَتْ فِي بَطْنِي وَعَرَفَ أَنَّهُ لَيْسَ إِلَيْهَا سَبِيلٌ قَالَ نَدَّمَنِي فَقَالَ وَيْحَكَ مَا صَنَعْتَ شَرِبْتَ شَرَابَ مُحَمَّدٍ فَيَجِيءُ وَلَا يَرَاهُ فَيَدْعُو عَلَيْكَ فَتَهْلِكَ فَتَذْهَبُ دُنْيَاكَ وَآخِرَتُكَ قَالَ وَعَلَيَّ شَمْلَةٌ مِنْ صُوفٍ كُلَّمَا رَفَعْتُهَا عَلَى رَأْسِي خَرَجَتْ قَدَمَايَ وَإِذَا أَرْسَلْتُ عَلَى قَدَمَيَّ خَرَجَ رَأْسِي وَجَعَلَ لَا يَجِيءُ لِي نَوْمٌ قَالَ وَأَمَّا صَاحِبَايَ فَنَامَا

Miqdod (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men va ikki sherigim ochlik mashaqqatidan eshitish va koʻrish (quvvati)mizdan ajragan holda keldik. (Roviy) dedi: Biz oʻzimizni Rasululloh ﷺning sahobalariga (mehmon boʻlishni) taklif qila boshladik, ammo hech kim bizni qabul qilmadi. Shunda biz Rasululloh ﷺ huzurlariga bordik. U zot bizni oʻz ahllari oldiga olib bordilar, u yerda uchta echki bor ekan. Rasululloh ﷺ: «Bu sutni sogʻib, oramizda (taqsimlab) iching», dedilar. Biz sogʻar edik, har bir kishi oʻz ulushini ichar, Rasululloh ﷺ uchun esa u zotning ulushlarini koʻtarib qoʻyar edik. U zot kechasi kelib, uxlab yotganni uygʻotmaydigan, uygʻoq turganga eshittiradigan tarzda salom berar, soʻng masjidga kelib namoz oʻqir, keyin ichimliklari oldiga kelib uni ichar edilar. (Roviy) dedi: Bir kecha oldimga shayton kelib: «Muhammad ansorlarning oldiga boradi, ular u zotni siylaydilar va u zot ularning oldida bu bir hoʻplamga muhtoj boʻlmaydigan narsani topadi; bas, uni ichib qoʻy», dedi. U menga buni bezab koʻrsatishda davom etdi, toki men uni ichdim. U qornimga chuqur kirib ketib, endi unga (qaytishga) hech yoʻl yoʻqligini bilgach, meni pushaymon qildi va: «Voy holingga! Nima qilib qoʻyding? Muhammadning ichimligini ichdingmi? U keladi, uni topmaydi, senga qargʻish aytadi, sen halok boʻlasan, dunyoyu oxirating ketadi», dedi. Ustimda junli bir choyshab bor edi: uni boshimga koʻtarsam oyoqlarim chiqar, oyoqlarimga qoʻyib yuborsam boshim chiqar edi va koʻzimga uyqu kelmas edi. Ikki sherigim esa uxlab qolishgan edi.Миқдод (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен ва икки шеригим очлик машаққатидан эшитиш ва кўриш (қуввати)миздан ажраган ҳолда келдик. (Ровий) деди: Биз ўзимизни Расулуллоҳ ﷺнинг саҳобаларига (меҳмон бўлишни) таклиф қила бошладик, аммо ҳеч ким бизни қабул қилмади. Шунда биз Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига бордик. У зот бизни ўз аҳллари олдига олиб бордилар, у ерда учта эчки бор экан. Расулуллоҳ ﷺ: «Бу сутни соғиб, орамизда (тақсимлаб) ичинг», дедилар. Биз соғар эдик, ҳар бир киши ўз улушини ичар, Расулуллоҳ ﷺ учун эса у зотнинг улушларини кўтариб қўяр эдик. У зот кечаси келиб, ухлаб ётганни уйғотмайдиган, уйғоқ турганга эшиттирадиган тарзда салом берар, сўнг масжидга келиб намоз ўқир, кейин ичимликлари олдига келиб уни ичар эдилар. (Ровий) деди: Бир кеча олдимга шайтон келиб: «Муҳаммад ансорларнинг олдига боради, улар у зотни сийлайдилар ва у зот уларнинг олдида бу бир ҳўпламга муҳтож бўлмайдиган нарсани топади; бас, уни ичиб қўй», деди. У менга буни безаб кўрсатишда давом этди, токи мен уни ичдим. У қорнимга чуқур кириб кетиб, энди унга (қайтишга) ҳеч йўл йўқлигини билгач, мени пушаймон қилди ва: «Вой ҳолингга! Нима қилиб қўйдинг? Муҳаммаднинг ичимлигини ичдингми? У келади, уни топмайди, сенга қарғиш айтади, сен ҳалок бўласан, дунёю охиратинг кетади», деди. Устимда жунли бир чойшаб бор эди: уни бошимга кўтарсам оёқларим чиқар, оёқларимга қўйиб юборсам бошим чиқар эди ва кўзимга уйқу келмас эди. Икки шеригим эса ухлаб қолишган эди.

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِسْحَاقَ حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ جَابِرٍ حَدَّثَنِي سُلَيْمُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنِي الْمِقْدَادُ صَاحِبُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ أُدْنِيَتْ الشَّمْسُ مِنْ الْعِبَادِ حَتَّى تَكُونَ قِيدَ مِيلٍ أَوْ مِيلَيْنِ قَالَ فَتَصْهَرُهُمْ الشَّمْسُ فَيَكُونُونَ فِي الْعَرَقِ كَقَدْرِ أَعْمَالِهِمْ مِنْهُمْ مَنْ يَأْخُذُهُ إِلَى عَقِبَيْهِ وَمِنْهُمْ مَنْ يَأْخُذُهُ إِلَى رُكْبَتِهِ وَمِنْهُمْ مَنْ يَأْخُذُهُ إِلَى حَقْوَيْهِ وَمِنْهُمْ مَنْ يُلْجِمُهُ إِلْجَامًا

Miqdod (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺning shunday deyotganlarini eshitdim: «Qiyomat kuni boʻlganda quyosh bandalarga bir yoki ikki mil masofa qolgunicha yaqinlashtiriladi. Bas, quyosh ularni eritadi va ular amallariga qarab terga botadilar: ulardan ayrimlarini ter toʻpigʻigacha oladi, ayrimlarini tizzasigacha oladi, ayrimlarini beligacha oladi, ayrimlarini esa gʻarq qilib jilovlaydi».Миқдод (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деётганларини эшитдим: «Қиёмат куни бўлганда қуёш бандаларга бир ёки икки мил масофа қолгунича яқинлаштирилади. Бас, қуёш уларни эритади ва улар амалларига қараб терга ботадилар: улардан айримларини тер тўпиғигача олади, айримларини тиззасигача олади, айримларини белигача олади, айримларини эса ғарқ қилиб жиловлайди».

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ عَبْدِ رَبِّهِ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ حَدَّثَنِي ابْنُ جَابِرٍ قَالَ سَمِعْتُ سُلَيْمَ بْنَ عَامِرٍ قَالَ سَمِعْتُ الْمِقْدَادَ بْنَ الْأَسْوَدِ يَقُولُسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا يَبْقَى عَلَى ظَهْرِ الْأَرْضِ بَيْتُ مَدَرٍ وَلَا وَبَرٍ إِلَّا أَدْخَلَهُ اللَّهُ كَلِمَةَ الْإِسْلَامِ بِعِزِّ عَزِيزٍ أَوْ ذُلِّ ذَلِيلٍ إِمَّا يُعِزُّهُمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَيَجْعَلُهُمْ مِنْ أَهْلِهَا أَوْ يُذِلُّهُمْ فَيَدِينُونَ لَهَا

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺning shunday deyotganlarini eshitdim: «Yer yuzida na loydan (qurilgan), na jundan (tikilgan) biror uy qolmaydi, magar Alloh unga Islom kalimasini kiritadi — aziz kishining izzati bilan yoki xor kishining xorligi bilan: yo Alloh azza va jalla ularni aziz qilib, ularni uning ahlidan qiladi, yo ularni xor qilib, ular unga boʻysunadilar».Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деётганларини эшитдим: «Ер юзида на лойдан (қурилган), на жундан (тикилган) бирор уй қолмайди, магар Аллоҳ унга Ислом калимасини киритади — азиз кишининг иззати билан ёки хор кишининг хорлиги билан: ё Аллоҳ азза ва жалла уларни азиз қилиб, уларни унинг аҳлидан қилади, ё уларни хор қилиб, улар унга бўйсунадилар».

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ عَبْدِ رَبِّهِ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ بْنُ الْوَلِيدِ حَدَّثَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ عَنْ ضَمْضَمِ بْنِ زُرْعَةَ عَنْ شُرَيْحِ بْنِ عُبَيْدٍ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ وَعَمْرِو بْنِ الْأَسْوَدِ عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ وَأَبِي أُمَامَةَ قَالَاإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ الْأَمِيرَ إِذَا ابْتَغَى الرِّيبَةَ فِي النَّاسِ أَفْسَدَهُمْ

Miqdod ibn al-Asvad va Abu Umoma (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Albatta, Rasululloh ﷺ: «Albatta, amir odamlar orasida ayb-gumon izlasa, ularni buzadi», dedilar.Миқдод ибн ал-Асвад ва Абу Умома (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Албатта, Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, амир одамлар орасида айб-гумон изласа, уларни бузади», дедилар.

حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ حَدَّثَنَا الْفَرَجُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ سُلَيْمٍ قَالَ قَالَ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ لَا أَقُولُ فِي رَجُلٍ خَيْرًا وَلَا شَرًّا حَتَّى أَنْظُرَ مَا يُخْتَمُ لَهُ يَعْنِي بَعَدَ شَيْءٍ سَمِعْتُهُ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قِيلَ وَمَا سَمِعْتَ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَقَلْبُ ابْنِ آدَمَ أَشَدُّ انْقِلَابًا مِنْ الْقِدْرِ إِذَا اجْتَمَعَتْ غَلْيًا

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu) dedi: Men biror kishi haqida na yaxshilik, na yomonlik aytaman, toki uning oqibati nima bilan tugashiga qaramagunimcha — yaʼni Nabiy ﷺdan eshitgan bir narsasi sababidan. Unga: «Nima eshitgansan?» deyildi. U: «Men Rasululloh ﷺning: ‹Odam bolasining qalbi qaynab turgan qozondan ham qattiqroq aylanadi (oʻzgaradi)›, deganlarini eshitdim», dedi.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу) деди: Мен бирор киши ҳақида на яхшилик, на ёмонлик айтаман, токи унинг оқибати нима билан тугашига қарамагунимча — яъни Набий ﷺдан эшитган бир нарсаси сабабидан. Унга: «Нима эшитгансан?» дейилди. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Одам боласининг қалби қайнаб турган қозондан ҳам қаттиқроқ айланади (ўзгаради)›, деганларини эшитдим», деди.

حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَمِّهِ أَخْبَرَنِي عَطَاءُ بْنُ يَزِيدَ اللَّيْثِيُّ ثُمَّ الْجُنْدُعِيُّ أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ أَخْبَرَهُ أَنَّ الْمِقْدَادَ بْنَ عَمْرٍو الْكِنْدِيَّ وَكَانَ حَلِيفًا لِبَنِي زُهْرَةَ وَكَانَ مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَخْبَرَهُ أَنَّهُقَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَأَيْتَ إِنْ لَقِيتُ رَجُلًا مِنْ الْكُفَّارِ فَاقْتَتَلْنَا فَضَرَبَ إِحْدَى يَدَيَّ بِالسَّيْفِ فَقَطَعَهَا ثُمَّ لَاذَ مِنِّي بِشَجَرَةٍ فَقَالَ أَسْلَمْتُ لِلَّهِ أَأَقْتُلُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَعْدَ أَنْ قَالَهَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَقْتُلْهُ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ قَطَعَ إِحْدَى يَدَيَّ ثُمَّ قَالَ ذَلِكَ بَعْدَ مَا قَطَعَهَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَقْتُلْهُ فَإِنَّهُ بِمَنْزِلَتِكَ قَبْلَ أَنْ تَقْتُلَهُ وَإِنَّكَ بِمَنْزِلَتِهِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ كَلِمَتَهُ الَّتِي قَالَ

Miqdod ibn Amr al-Kindiy — u Bani Zuhraning halifi va Rasululloh ﷺ bilan Badrda qatnashganlardan edi — (xabar berdiki): U Rasululloh ﷺga: «Aytingchi, agar men kofirlardan bir kishiga yoʻliqib, jang qilsak-da, u qilich bilan qoʻllarimdan birini urib uzib tashlasa, soʻng mendan bir daraxtga panoh olib: ‹Men Alloh uchun (Allohga) islom keltirdim (musulmon boʻldim)› desa — uni buni aytganidan keyin oʻldiraymi, ey Allohning Rasuli?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Uni oʻldirma», dedilar. U: «Ey Allohning Rasuli, u qoʻllarimdan birini kesdi, soʻng buni — uni kesganidan keyin — aytdi-ku», dedi. Rasululloh ﷺ: «Uni oʻldirma. Albatta u sen uni oʻldirishdan oldingi maqomingda boʻladi, sen esa u oʻzi aytgan kalimani aytishidan oldingi maqomida boʻlasan», dedilar.Миқдод ибн Амр ал-Киндий — у Бани Зуҳранинг ҳалифи ва Расулуллоҳ ﷺ билан Бадрда қатнашганлардан эди — (хабар бердики): У Расулуллоҳ ﷺга: «Айтингчи, агар мен кофирлардан бир кишига йўлиқиб, жанг қилсак-да, у қилич билан қўлларимдан бирини уриб узиб ташласа, сўнг мендан бир дарахтга паноҳ олиб: ‹Мен Аллоҳ учун (Аллоҳга) ислом келтирдим (мусулмон бўлдим)› деса — уни буни айтганидан кейин ўлдирайми, эй Аллоҳнинг Расули?» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ўлдирма», дедилар. У: «Эй Аллоҳнинг Расули, у қўлларимдан бирини кесди, сўнг буни — уни кесганидан кейин — айтди-ку», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ўлдирма. Албатта у сен уни ўлдиришдан олдинги мақомингда бўлади, сен эса у ўзи айтган калимани айтишидан олдинги мақомида бўласан», дедилар.

حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ مَيْسَرَةَ عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ قَالَلَمَّا نَزَلْنَا الْمَدِينَةَ عَشَّرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشَرَةً عَشَرَةً يَعْنِي فِي كُلِّ بَيْتٍ قَالَ فَكُنْتُ فِي الْعَشَرَةِ الَّتِي كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِمْ قَالَ وَلَمْ يَكُنْ لَنَا إِلَّا شَاةٌ نَتَحَرَّى لَبَنَهَا قَالَ فَكُنَّا إِذَا أَبْطَأَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَرِبْنَا وَبَقَّيْنَا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَصِيبَهُ فَلَمَّا كَانَ ذَاتَ لَيْلَةٍ أَبْطَأَ عَلَيْنَا قَالَ وَنِمْنَا فَقَالَ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ لَقَدْ أَطَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا أُرَاهُ يَجِيءُ اللَّيْلَةَ لَعَلَّ إِنْسَانًا دَعَاهُ قَالَ فَشَرِبْتُهُ فَلَمَّا ذَهَبَ مِنْ اللَّيْلِ جَاءَ فَدَخَلَ الْبَيْتَ قَالَ فَلَمَّا شَرِبْتُهُ لَمْ أَنَمْ أَنَا قَالَ فَلَمَّا دَخَلَ سَلَّمَ وَلَمْ يَشُدَّ ثُمَّ مَالَ إِلَى الْقَدَحِ فَلَمَّا لَمْ يَرَ شَيْئًا أَسْكَتَ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَطْعِمْ مَنْ أَطْعَمَنَا اللَّيْلَةَ قَالَ وَثَبْتُ وَأَخَذْتُ السِّكِّينَ وَقُمْتُ إِلَى الشَّاةِ قَالَ مَا لَكَ قُلْتُ أَذْبَحُ قَالَ لَا ائْتِنِي بِالشَّاةِ فَأَتَيْتُهُ بِهَا فَمَسَحَ ضَرْعَهَا فَخَرَجَ شَيْئًا ثُمَّ شَرِبَ وَنَامَ

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Madinaga tushganimizda, Rasululloh ﷺ bizni oʻntadan qilib — yaʼni har bir uyga (oʻn kishidan) taqsimladilar. Men Nabiy ﷺ ular ichida boʻlgan oʻnlikda edim. Bizda faqat bir qoʻy bor edi, biz uning sutini kutar edik. Rasululloh ﷺ bizga kechikkanlarida, biz ichar, Nabiy ﷺ uchun esa u zotning ulushlarini qoldirar edik. Bir kecha u zot bizga kechikdilar va biz uxladik. Miqdod ibn al-Asvad: «Nabiy ﷺ (kelishni) uzoq qildilar; menimcha u zot bu kecha kelmaydilar, balki biror kishi u zotni chaqirgandir», dedi va uni ichdim. Kechaning bir qismi oʻtgach, u zot kelib, uyga kirdilar. Men uni ichganim uchun uxlamagan edim. U zot kirganlarida salom berdilar, (ovozlarini) baland qilmadilar, soʻng qadah tomon burildilar. Unda hech narsa koʻrmagach, jim boʻldilar, soʻng: «Allohim, bu kecha bizga taom berganga taom ber», dedilar. Men sakrab turdim, pichoqni oldim va qoʻy tomon yurdim. U zot: «Senga nima boʻldi?» dedilar. Men: «Soʻyaman», dedim. U zot: «Yoʻq, menga qoʻyni keltir», dedilar. Men uni u zotga keltirdim. U zot uning yelinini siladilar, shunda (sut) chiqdi. Soʻng u zot ichdilar va uxladilar.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Мадинага тушганимизда, Расулуллоҳ ﷺ бизни ўнтадан қилиб — яъни ҳар бир уйга (ўн кишидан) тақсимладилар. Мен Набий ﷺ улар ичида бўлган ўнликда эдим. Бизда фақат бир қўй бор эди, биз унинг сутини кутар эдик. Расулуллоҳ ﷺ бизга кечикканларида, биз ичар, Набий ﷺ учун эса у зотнинг улушларини қолдирар эдик. Бир кеча у зот бизга кечикдилар ва биз ухладик. Миқдод ибн ал-Асвад: «Набий ﷺ (келишни) узоқ қилдилар; менимча у зот бу кеча келмайдилар, балки бирор киши у зотни чақиргандир», деди ва уни ичдим. Кечанинг бир қисми ўтгач, у зот келиб, уйга кирдилар. Мен уни ичганим учун ухламаган эдим. У зот кирганларида салом бердилар, (овозларини) баланд қилмадилар, сўнг қадаҳ томон бурилдилар. Унда ҳеч нарса кўрмагач, жим бўлдилар, сўнг: «Аллоҳим, бу кеча бизга таом берганга таом бер», дедилар. Мен сакраб турдим, пичоқни олдим ва қўй томон юрдим. У зот: «Сенга нима бўлди?» дедилар. Мен: «Сўяман», дедим. У зот: «Йўқ, менга қўйни келтир», дедилар. Мен уни у зотга келтирдим. У зот унинг елинини силадилар, шунда (сут) чиқди. Сўнг у зот ичдилар ва ухладилар.

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ أَنْبَأَنَا مَالِكٌ عَنْ سَالِمٍ أَبِي النَّضْرِ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ أَنَّهُسَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الرَّجُلِ يَدْنُو مِنْ امْرَأَتِهِ فَيُمْذِي قَالَ إِذَا وَجَدَ ذَلِكَ أَحَدٌ فَلْيَنْضَحْ فَرْجَهُ قَالَ يَعْنِي يَغْسِلُهُ وَلْيَتَوَضَّأْ وُضُوءَهُ لِلصَّلَاةِ

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Rasululloh ﷺdan ayoliga yaqinlashib, mazysi chiqadigan kishi haqida soʻradi. U zot: «Biringiz buni sezsa, avratini suv bilan yuvsin — yaʼni uni yuvsin — va namoz uchun oladigan tahoratini olsin», dedilar.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Расулуллоҳ ﷺдан аёлига яқинлашиб, мазйси чиқадиган киши ҳақида сўради. У зот: «Бирингиз буни сезса, авратини сув билан ювсин — яъни уни ювсин — ва намоз учун оладиган таҳоратини олсин», дедилар.

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَيَّاشٍ حَدَّثَنَا أَبُو عُبَيْدَةَ الْوَلِيدُ بْنُ كَامِلٍ مِنْ أَهْلِ حِمْصَ الْبَجَلِيُّ حَدَّثَنِي الْمُهَلَّبُ بْنُ حُجْرٍ الْبَهْرَانِيُّ عَنْ ضُبَاعَةَ بِنْتِ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ عَنْ أَبِيهَا أَنَّهُ قَالَمَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى إِلَى عَمُودٍ وَلَا عُودٍ وَلَا شَجَرَةٍ إِلَّا جَعَلَهُ عَلَى حَاجِبِهِ الْأَيْمَنِ وَالْأَيْسَرِ وَلَا يَصْمُدُ لَهُ صَمْدًا

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Men Rasululloh ﷺni biror ustun, tayoq yoki daraxtga (qaratib) namoz oʻqiganlarini koʻrmadim, magar uni oʻng yoki chap qoshlari tomonida qilar va unga roʻparama-roʻpara qarab turmas edilar.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺни бирор устун, таёқ ёки дарахтга (қаратиб) намоз ўқиганларини кўрмадим, магар уни ўнг ёки чап қошлари томонида қилар ва унга рўпарама-рўпара қараб турмас эдилар.

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ عَبْدِ رَبِّهِ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ حَدَّثَنِي الْوَلِيدُ بْنُ كَامِلٍ عَنِ الْحُجْرِ أَوْ عَنْ أَبِي الْحُجْرِ بْنِ الْمُهَلَّبِ الْبَهْرَانِيِّ قَالَ حَدَّثَتْنِي ضُبَيْعَةُ بِنْتُ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِيكَرِبَ عَنْ أَبِيهَاأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا صَلَّى إِلَى عَمُودٍ أَوْ خَشَبَةٍ أَوْ شِبْهِ ذَلِكَ لَا يَجْعَلُهُ نُصْبَ عَيْنَيْهِ وَلَكِنَّهُ يَجْعَلُهُ عَلَى حَاجِبِهِ الْأَيْسَرِ

Miqdom ibn Maʼdiykarib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Albatta, Rasululloh ﷺ ustun, yogʻoch yoki shunga oʻxshash narsaga (qaratib) namoz oʻqiganlarida, uni koʻzlari roʻparasiga qilmas, balki uni chap qoshlari tomonida qilar edilar.Миқдом ибн Маъдийкариб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Албатта, Расулуллоҳ ﷺ устун, ёғоч ёки шунга ўхшаш нарсага (қаратиб) намоз ўқиганларида, уни кўзлари рўпарасига қилмас, балки уни чап қошлари томонида қилар эдилар.

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِ قَالَقَدِمْتُ الْمَدِينَةَ أَنَا وَصَاحِبٌ لِي فَتَعَرَّضْنَا لِلنَّاسِ فَلَمْ يُضِفْنَا أَحَدٌ فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرْنَا لَهُ فَذَهَبَ بِنَا إِلَى مَنْزِلِهِ وَعِنْدَهُ أَرْبَعُ أَعْنُزٍ فَقَالَ احْتَلِبْهُنَّ يَا مِقْدَادُ وَجَزِّئْهُنَّ أَرْبَعَةَ أَجْزَاءٍ وَأَعْطِ كُلَّ إِنْسَانٍ جُزْأَهُ فَكُنْتُ أَفْعَلُ ذَلِكَ فَرَفَعْتُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جُزْأَهُ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَاحْتَبَسَ وَاضْطَجَعْتُ عَلَى فِرَاشِي فَقَالَتْ لِي نَفْسِي إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَتَى أَهْلَ بَيْتٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَلَوْ قُمْتَ فَشَرِبْتَ هَذِهِ الشَّرْبَةَ فَلَمْ تَزَلْ بِي حَتَّى قُمْتُ فَشَرِبْتُ جُزْأَهُ فَلَمَّا دَخَلَ فِي بَطْنِي وَتَقَارَّ أَخَذَنِي مَا قَدُمَ وَمَا حَدُثَ فَقُلْتُ يَجِيءُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَائِعًا ظَمْآنًا وَلَا يَرَى فِي الْقَدَحِ شَيْئًا فَتَسَجَّيْتُ ثَوْبًا عَلَى وَجْهِي وَجَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمَ تَسْلِيمًا يُسْمِعُ الْيَقْظَانَ وَلَا يُوقِظُ النَّائِمَ فَكَشَفَ عَنْهُ فَلَمْ يَرَ شَيْئًا فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقَال اللَّهُمَّ اسْقِ مَنْ سَقَانِي وَأَطْعِمْ مَنْ أَطْعَمَنِي فَاغْتَنَمْتُ دَعْوَتَهُ وَقُمْتُ فَأَخَذْتُ الشَّفْرَةَ فَدَنَوْتُ مِنْ الْأَعْنُزِ فَجَعَلْتُ أَجُسُّهُنَّ أَيُّهُنَّ أَسْمَنُ لِأَذْبَحَهَا فَوَقَعَتْ يَدِي عَلَى ضَرْعِ

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men va bir sherigim Madinaga keldik. Biz oʻzimizni odamlarga (mehmon boʻlishni) taklif qildik, ammo hech kim bizni mehmon qilmadi. Shunda biz Nabiy ﷺ huzurlariga kelib, buni u zotga aytdik. U zot bizni oʻz uylariga olib bordilar, u yerda toʻrtta echki bor edi. U zot: «Ey Miqdod, ularni sogʻ, sutni toʻrt ulushga boʻl va har bir kishiga oʻz ulushini ber», dedilar. Men shunday qilar edim. Bir kecha men Nabiy ﷺ uchun u zotning ulushlarini koʻtarib qoʻydim, ammo u zot kechikdilar. Men toʻshagimga yotdim, shunda nafsim menga: «Nabiy ﷺ ansorlardan bir uy ahli huzuriga borgandirlar; sen turib mana shu ichimlikni ichsang-chi», dedi. U meni qoʻymadi, toki men turib, u zotning ulushlarini ichdim. U qornimga kirib joylashgach, meni eski va yangi (tashvishlar) tutdi va: «Nabiy ﷺ och va tashna holda keladilar, qadahda esa hech narsa koʻrmaydilar», dedim. Men yuzimga bir kiyim yopib oldim. Nabiy ﷺ kelib, uygʻoq turganga eshittiradigan, uxlab yotganni uygʻotmaydigan tarzda salom berdilar, soʻng uning ustini ochdilar va unda hech narsa koʻrmadilar. Shunda u zot boshlarini osmonga koʻtarib: «Allohim, menga ichirgan kishiga ichir, menga taom bergan kishiga taom ber», dedilar. Men u zotning duolarini gʻanimat bilib, oʻrnimdan turdim, pichoqni oldim va echkilarga yaqinlashdim; qaysi biri semizroq ekan, uni soʻyay deb ularni paypaslay boshladim, shunda qoʻlim (bir echkining) yeliniga tegdi.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен ва бир шеригим Мадинага келдик. Биз ўзимизни одамларга (меҳмон бўлишни) таклиф қилдик, аммо ҳеч ким бизни меҳмон қилмади. Шунда биз Набий ﷺ ҳузурларига келиб, буни у зотга айтдик. У зот бизни ўз уйларига олиб бордилар, у ерда тўртта эчки бор эди. У зот: «Эй Миқдод, уларни соғ, сутни тўрт улушга бўл ва ҳар бир кишига ўз улушини бер», дедилар. Мен шундай қилар эдим. Бир кеча мен Набий ﷺ учун у зотнинг улушларини кўтариб қўйдим, аммо у зот кечикдилар. Мен тўшагимга ётдим, шунда нафсим менга: «Набий ﷺ ансорлардан бир уй аҳли ҳузурига боргандирлар; сен туриб мана шу ичимликни ичсанг-чи», деди. У мени қўймади, токи мен туриб, у зотнинг улушларини ичдим. У қорнимга кириб жойлашгач, мени эски ва янги (ташвишлар) тутди ва: «Набий ﷺ оч ва ташна ҳолда келадилар, қадаҳда эса ҳеч нарса кўрмайдилар», дедим. Мен юзимга бир кийим ёпиб олдим. Набий ﷺ келиб, уйғоқ турганга эшиттирадиган, ухлаб ётганни уйғотмайдиган тарзда салом бердилар, сўнг унинг устини очдилар ва унда ҳеч нарса кўрмадилар. Шунда у зот бошларини осмонга кўтариб: «Аллоҳим, менга ичирган кишига ичир, менга таом берган кишига таом бер», дедилар. Мен у зотнинг дуоларини ғанимат билиб, ўрнимдан турдим, пичоқни олдим ва эчкиларга яқинлашдим; қайси бири семизроқ экан, уни сўяй деб уларни пайпаслай бошладим, шунда қўлим (бир эчкининг) елинига тегди.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنِ الْحَكَمِ عَنْ مَيْمُونِ بْنِ أَبِي شَبِيبٍ قَالَجَعَلَ يَمْدَحُ عَامِلًا لِعُثْمَانَ فَعَمَدَ الْمِقْدَادُ فَجَعَلَ يَحْثُو التُّرَابَ فِي وَجْهِهِ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ مَا هَذَا قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا رَأَيْتُمْ الْمَدَّاحِينَ فَاحْثُوا فِي وُجُوهِهِمْ التُّرَابَ

Maymun ibn Abu Shabib (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: (Bir kishi) Usmonning amaldorlaridan birini maqtay boshladi. Shunda Miqdod uning yuziga tuproq socha boshladi. Usmon unga: «Bu nima?» dedi. U: «Albatta, Rasululloh ﷺ: ‹Maqtovchilarni koʻrsangiz, ularning yuzlariga tuproq sochinglar›, dedilar», dedi.Маймун ибн Абу Шабиб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: (Бир киши) Усмоннинг амалдорларидан бирини мақтай бошлади. Шунда Миқдод унинг юзига тупроқ соча бошлади. Усмон унга: «Бу нима?» деди. У: «Албатта, Расулуллоҳ ﷺ: ‹Мақтовчиларни кўрсангиз, уларнинг юзларига тупроқ сочинглар›, дедилар», деди.

حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ عَنْ مُجَاهِدٍأَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْعَاصِ بَعَثَ وَفْدًا مِنْ الْعِرَاقِ إِلَى عُثْمَانَ فَجَاءُوا يُثْنُونَ عَلَيْهِ فَجَعَلَ الْمِقْدَادُ يَحْثُو فِي وُجُوهِهِمْ التُّرَابَ وَقَالَ أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَحْثُوَ فِي وُجُوهِ الْمَدَّاحِينَ التُّرَابَ وَقَالَ سُفْيَانُ مَرَّةً فَقَامَ الْمِقْدَادُ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ احْثُوا فِي وُجُوهِ الْمَدَّاحِينَ التُّرَابَقَالَ الزُّبَيْرُ أَمَّا الْمِقْدَادُ فَقَدْ قَضَى مَا عَلَيْهِ

Mujohid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Saʼid ibn al-Os Iroqdan Usmon huzuriga bir vakillar (guruhini) yubordi. Ular kelib, unga sano ayta boshladilar. Shunda Miqdod ularning yuzlariga tuproq socha boshladi va: «Rasululloh ﷺ bizni maqtovchilarning yuzlariga tuproq sochishga buyurganlar», dedi. Sufyon bir marta (shunday) dedi: Miqdod turdi va: «Men Rasululloh ﷺning: ‹Maqtovchilarning yuzlariga tuproq sochinglar›, deganlarini eshitdim», dedi. Zubayr aytdi: Miqdodga kelsak, u zimmasidagi (haqni) ado qildi.Мужоҳид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Саъид ибн ал-Ос Ироқдан Усмон ҳузурига бир вакиллар (гуруҳини) юборди. Улар келиб, унга сано айта бошладилар. Шунда Миқдод уларнинг юзларига тупроқ соча бошлади ва: «Расулуллоҳ ﷺ бизни мақтовчиларнинг юзларига тупроқ сочишга буюрганлар», деди. Суфён бир марта (шундай) деди: Миқдод турди ва: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Мақтовчиларнинг юзларига тупроқ сочинглар›, деганларини эшитдим», деди. Зубайр айтди: Миқдодга келсак, у зиммасидаги (ҳақни) адо қилди.

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ جُرَيْحٍ حَدَّثَنَا عَطَاءٌ عَنْ عَائِشِ بْنِ أَنَسٍ الْبَكْرِيِّ قَالَتَذَاكَرَ عَلِيٌّ وَعَمَّارٌ وَالْمِقْدَادُ الْمَذْيَ فَقَالَ عَلِيٌّ إِنِّي رَجُلٌ مَذَّاءٌ وَإِنِّي أَسْتَحِي أَنْ أَسْأَلَهُ مِنْ أَجْلِ ابْنَتِهِ تَحْتِي فَقَالَ لِأَحَدِهِمَا لِعَمَّارٍ أَوْ لِلْمِقْدَادِ قَالَ عَطَاءٌ سَمَّاهُ لِي عَائِشٌ فَنَسِيتُهُ سَلْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ ذَاكَ الْمَذْيُ لِيَغْسِلْ ذَاكَ مِنْهُ قُلْتُ مَا ذَاكَ مِنْهُ قَالَ ذَكَرَهُ وَيَتَوَضَّأْ فَيُحْسِنْ وُضُوءَهُ أَوْ يَتَوَضَّأْ مِثْلَ وُضُوئِهِ لِلصَّلَاةِ وَيَنْضَحْ فِي فَرْجِهِ أَوْ فَرْجَهُ

Oish ibn Anas al-Bakriy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Ali, Ammor va Miqdod mazyi haqida gaplashdilar. Ali: «Men mazysi koʻp chiqadigan kishiman va u zotning qizlari nikohimda boʻlgani uchun u zotdan soʻrashga uyalaman», dedi va ikkovidan biriga — Ammorga yoki Miqdodga — (Ato dedi: uni menga Oish nomlab aytgan edi, men esa uni unutdim) — «Rasululloh ﷺdan soʻra», dedi. Men u zotdan soʻradim, u zot: «U — mazydir; oʻshani undan yuvsin», dedilar. Men: «Uning nimasini?» dedim. U zot: «Zakarini. Va tahorat qilsin, tahoratini chiroyli qilsin — yoki namoz uchun oladigan tahoratidek tahorat olsin — va avratiga suv sepsin», dedilar.Оиш ибн Анас ал-Бакрий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Али, Аммор ва Миқдод мазйи ҳақида гаплашдилар. Али: «Мен мазйси кўп чиқадиган кишиман ва у зотнинг қизлари никоҳимда бўлгани учун у зотдан сўрашга уяламан», деди ва икковидан бирига — Амморга ёки Миқдодга — (Ато деди: уни менга Оиш номлаб айтган эди, мен эса уни унутдим) — «Расулуллоҳ ﷺдан сўра», деди. Мен у зотдан сўрадим, у зот: «У — мазйдир; ўшани ундан ювсин», дедилар. Мен: «Унинг нимасини?» дедим. У зот: «Закарини. Ва таҳорат қилсин, таҳоратини чиройли қилсин — ёки намоз учун оладиган таҳоратидек таҳорат олсин — ва авратига сув сепсин», дедилар.

حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ وَائِلِ بْنِ دَاوُدَ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ الْبَهِيَّأَنَّ رَكْبًا وَقَفُوا عَلَى عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَمَدَحُوهُ وَأَثْنَوْا عَلَيْهِ وَثَمَّ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ فَأَخَذَ قَبْضَةً مِنْ الْأَرْضِ فَحَثَاهَا فِي وُجُوهِ الرَّكْبِ فَقَالَ قَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا سَمِعْتُمْ الْمَدَّاحِينَ فَاحْثُوا فِي وُجُوهِهِمْ التُّرَابَ

Abdulloh al-Bahiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Bir toʻda yoʻlovchi Usmon ibn Affon huzurida toʻxtab, uni maqtadilar va unga sano aytdilar. Oʻsha yerda Miqdod ibn al-Asvad ham bor edi. U yerdan bir siqim (tuproq) olib, uni yoʻlovchilarning yuzlariga sochdi va: «Allohning Nabiysi ﷺ: ‹Maqtovchilarni eshitsangiz, ularning yuzlariga tuproq sochinglar›, dedilar», dedi.Абдуллоҳ ал-Баҳий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Бир тўда йўловчи Усмон ибн Аффон ҳузурида тўхтаб, уни мақтадилар ва унга сано айтдилар. Ўша ерда Миқдод ибн ал-Асвад ҳам бор эди. У ердан бир сиқим (тупроқ) олиб, уни йўловчиларнинг юзларига сочди ва: «Аллоҳнинг Набийси ﷺ: ‹Мақтовчиларни эшитсангиз, уларнинг юзларига тупроқ сочинглар›, дедилар», деди.

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ هَمَّامِ بْنِ الْحَارِثِ قَالَجَاءَ رَجُلٌ إِلَى عُثْمَانَ فَأَثْنَى عَلَيْهِ فِي وَجْهِهِ قَالَ فَجَعَلَ الْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ يَحْثُو فِي وَجْهِهِ التُّرَابَ يَقُولُ أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا لَقِينَا الْمَدَّاحِينَ أَنْ نَحْثُوَ فِي وُجُوهِهِمْ التُّرَابَ

Hammom ibn al-Horis (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Usmon huzuriga kelib, uning yuziga qarab sano ayta boshladi. (Roviy) dedi: Shunda Miqdod ibn al-Asvad uning yuziga tuproq socha boshladi va: «Rasululloh ﷺ bizni maqtovchilarga yoʻliqsak, ularning yuzlariga tuproq sochishga buyurganlar», dedi.Ҳаммом ибн ал-Ҳорис (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Бир киши Усмон ҳузурига келиб, унинг юзига қараб сано айта бошлади. (Ровий) деди: Шунда Миқдод ибн ал-Асвад унинг юзига тупроқ соча бошлади ва: «Расулуллоҳ ﷺ бизни мақтовчиларга йўлиқсак, уларнинг юзларига тупроқ сочишга буюрганлар», деди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ حَبِيبٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ قَالَقَامَ رَجُلٌ يُثْنِي عَلَى أَمِيرٍ مِنْ الْأُمَرَاءِ فَجَعَلَ الْمِقْدَادُ يَحْثِي فِي وَجْهِهِ التُّرَابَ وَقَالَ أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَحْثِيَ فِي وُجُوهِ الْمَدَّاحِينَ التُّرَابَ

Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi amirlardan bir amirni maqtay boshlagan edi, Miqdod uning (yuziga) tuproq sochishga tushdi va: «Rasululloh ﷺ bizni maqtovchilarning yuziga tuproq sochishga buyurganlar», dedi.Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши амирлардан бир амирни мақтай бошлаган эди, Миқдод унинг (юзига) тупроқ сочишга тушди ва: «Расулуллоҳ ﷺ бизни мақтовчиларнинг юзига тупроқ сочишга буюрганлар», деди.

قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ: مَالِكٌ وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ أَنْبَأَنَا مَالِكٌ عَنْ أَبِي النَّضْرِ مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ سَلْمَانَ بْنِ يَسَارٍ عَنِ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِأَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ أَمَرَهُ أَنْ يَسْأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الرَّجُلِ إِذَا دَنَا مِنْ أَهْلِهِ فَخَرَجَ مِنْهُ الْمَذْيُ مَاذَا عَلَيْهِ قَالَ عَلِيٌّ فَإِنَّ عِنْدِي ابْنَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أَسْتَحْيِي أَنْ أَسْأَلَهُ قَالَ الْمِقْدَادُ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ إِذَا وَجَدَ أَحَدُكُمْ ذَلِكَ فَلْيَنْضَحْ فَرْجَهُ وَلْيَتَوَضَّأْ وُضُوءَهُ لِلصَّلَاةِحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ وَحَجَّاجٌ أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنِ هَمَّامِ بْنِ الْحَارِثِ أَنَّ رَجُلًا جَعَلَ يَمْدَحُ عُثْمَانَ فَذَكَرَ مِثْلَ مَعْنَى حَدِيثِ سُفْيَانَ

Al-Miqdod ibn al-Asvad (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu) undan Rasululloh ﷺdan quyidagini soʻrab berishini iltimos qildi: kishi ayoliga yaqinlashganda, undan mazyi chiqsa, unga nima (vojib) boʻladi? Ali: «Huzurimda Rasululloh ﷺning qizlari (turibdilar), shuning uchun men u zotdan soʻrashga uyalaman», dedi. Miqdod aytdi: «Men Rasululloh ﷺdan bu haqda soʻradim, u zot: ‹Sizlardan biringiz buni topsa, avratini suv bilan yuvsin va namoz uchun oladigan tahoratini olsin›, dedilar». Boshqa bir rivoyatda Hammom ibn al-Horisdan (keltiriladiki), bir kishi Usmonni maqtay boshladi — soʻng u Sufyon hadisining maʼnosi kabi zikr qildi.Ал-Миқдод ибн ал-Асвад (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу) ундан Расулуллоҳ ﷺдан қуйидагини сўраб беришини илтимос қилди: киши аёлига яқинлашганда, ундан мазйи чиқса, унга нима (вожиб) бўлади? Али: «Ҳузуримда Расулуллоҳ ﷺнинг қизлари (турибдилар), шунинг учун мен у зотдан сўрашга уяламан», деди. Миқдод айтди: «Мен Расулуллоҳ ﷺдан бу ҳақда сўрадим, у зот: ‹Сизлардан бирингиз буни топса, авратини сув билан ювсин ва намоз учун оладиган таҳоратини олсин›, дедилар». Бошқа бир ривоятда Ҳаммом ибн ал-Ҳорисдан (келтириладики), бир киши Усмонни мақтай бошлади — сўнг у Суфён ҳадисининг маъноси каби зикр қилди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَنْبَأَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ أَنَّهُ قَالَ أَخْبَرَنِي أَنَّ الْمِقْدَادَ أَخْبَرَهُ أَنَّهُقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ لَقِيتُ رَجُلًا مِنْ الْكُفَّارِ فَقَاتَلَنِي فَاخْتَلَفْنَا ضَرْبَتَيْنِ فَضَرَبَ إِحْدَى يَدَيَّ بِالسَّيْفِ فَقَطَعَهَا ثُمَّ لَاذَ مِنِّي بِشَجَرَةٍ فَقَالَ أَسْلَمْتُ لِلَّهِ أُقَاتِلُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَعْدَ أَنْ قَالَهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَقْتُلْهُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ قَطَعَ إِحْدَى يَدَيَّ ثُمَّ قَالَ ذَلِكَ بَعْدَ مَا قَطَعَهَا أُقَاتِلُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ لَا تَقْتُلْهُ فَإِنْ قَتَلْتَهُ فَإِنَّهُ بِمَنْزِلَتِكَ قَبْلَ أَنْ تَقْتُلَهُ وَأَنْتَ بِمَنْزِلَتِهِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ كَلِمَتَهُ الَّتِي قَالَحَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ أَنَّ الْمِقْدَادَ بْنَ الْأَسْوَدِ حَدَّثَهُ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَأَيْتَ إِنْ اخْتَلَفْتُ أَنَا وَرَجُلٌ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ أَقْتُلُهُ أَمْ أَدَعُهُ

Miqdod (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men: «Ey Allohning Rasuli, aytingchi, men kofirlardan bir kishiga yoʻliqsam, u men bilan jang qilsa, biz bir-birimizga ikki zarba almashsak, u qilich bilan qoʻllarimdan birini urib, uni kesib tashlasa, soʻng mendan bir daraxtga panoh olib: ‹Men Allohga islom keltirdim (musulmon boʻldim)› desa — men u bilan buni aytganidan keyin urushaymi, ey Allohning Rasuli?» dedim. Rasululloh ﷺ: «Uni oʻldirma», dedilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, u qoʻllarimdan birini kesdi, soʻng buni — uni kesganidan keyin — aytdi-ku; u bilan urushaymi?» dedim. Rasululloh ﷺ: «Uni oʻldirma. Agar sen uni oʻldirsang, albatta u sen uni oʻldirishdan oldingi maqomingda boʻladi, sen esa u oʻzi aytgan kalimani aytishidan oldingi maqomida boʻlasan», dedilar. Boshqa bir rivoyatda Miqdod ibn al-Asvad: «Men: ‹Ey Allohning Rasuli, aytingchi, men bir kishi bilan olishib qolsam…› dedim», deb hadisni zikr qildi, faqat unda: «Uni oʻldiraymi yoki qoʻyib yuboraymi?» degan (soʻz) bor.Миқдод (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, айтингчи, мен кофирлардан бир кишига йўлиқсам, у мен билан жанг қилса, биз бир-биримизга икки зарба алмашсак, у қилич билан қўлларимдан бирини уриб, уни кесиб ташласа, сўнг мендан бир дарахтга паноҳ олиб: ‹Мен Аллоҳга ислом келтирдим (мусулмон бўлдим)› деса — мен у билан буни айтганидан кейин урушайми, эй Аллоҳнинг Расули?» дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ўлдирма», дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, у қўлларимдан бирини кесди, сўнг буни — уни кесганидан кейин — айтди-ку; у билан урушайми?» дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни ўлдирма. Агар сен уни ўлдирсанг, албатта у сен уни ўлдиришдан олдинги мақомингда бўлади, сен эса у ўзи айтган калимани айтишидан олдинги мақомида бўласан», дедилар. Бошқа бир ривоятда Миқдод ибн ал-Асвад: «Мен: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, айтингчи, мен бир киши билан олишиб қолсам…› дедим», деб ҳадисни зикр қилди, фақат унда: «Уни ўлдирайми ёки қўйиб юборайми?» деган (сўз) бор.