حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ قَالَسَمِعَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ صَوْتَ ابْنِ الْمُغْتَرِفِ أَوْ ابْنِ الْغَرِفِ الْحَادِي فِي جَوْفِ اللَّيْلِ وَنَحْنُ مُنْطَلِقُونَ إِلَى مَكَّةَ فَأَوْضَعَ عُمَرُ رَاحِلَتَهُ حَتَّى دَخَلَ مَعَ الْقَوْمِ فَإِذَا هُوَ مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَلَمَّا طَلَعَ الْفَجْرُ قَالَ عُمَرُ هَيْءَ الْآنَ اسْكُتْ الْآنَ قَدْ طَلَعَ الْفَجْرُ اذْكُرُوا اللَّهَ قَالَ ثُمَّ أَبْصَرَ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ خُفَّيْنِ قَالَ وَخُفَّانِ فَقَالَ قَدْ لَبِسْتُهُمَا مَعَ مَنْ هُوَ خَيْرٌ مِنْكَ أَوْ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ عُمَرُ عَزَمْتُ عَلَيْكَ إِلَّا نَزَعْتَهُمَا فَإِنِّي أَخَافُ أَنْ يَنْظُرَ النَّاسُ إِلَيْكَ فَيَقْتَدُونَ بِكَقَالَ و حَدَّثَنَاه إِسْحَاقُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا شَرِيكٌ فَذَكَرَهُ بِإِسْنَادِهِ وَقَالَ لَبِسْتُهُمَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Abdulloh ibn Omir ibn Rabia (rahimahulloh) aytdi: Biz Makkaga ketayotganimizda, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) tun qaʼrida Ibn al-Mugʻtarif — yoki Ibn al-Gʻarif — degan hidokushning (tuya haydab kuylayotgan) ovozini eshitdi. Umar ulovini tezlatib, qavmning ichiga kirdi, qarasa, u Abdurrahmon bilan birga ekan. Tong otganida Umar: «Boʻldi, endi jim boʻl! Tong otdi, Allohni zikr qilinglar», dedi. Soʻng Abdurrahmonning ustida ikki mahsi borligini koʻrib qoldi va: «Mahsilar ham-a?!» dedi. U: «Men ularni sendan yaxshiroq zot bilan birga kiyganman» — yoki: «Rasululloh ﷺ bilan birga kiyganman», dedi. Umar: «Seni qasam bilan majbur qilaman, ularni yechasan; chunki men odamlar senga qarab, senga ergashishlaridan qoʻrqaman», dedi. Boshqa bir yoʻl bilan ham shu isnod ila (rivoyat) zikr qilindi va unda: «Men ularni Rasululloh ﷺ bilan birga kiyganman», deyildi.Абдуллоҳ ибн Омир ибн Рабиа (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Биз Маккага кетаётганимизда, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) тун қаърида Ибн ал-Муғтариф — ёки Ибн ал-Ғариф — деган ҳидокушнинг (туя ҳайдаб куйлаётган) овозини эшитди. Умар уловини тезлатиб, қавмнинг ичига кирди, қараса, у Абдурраҳмон билан бирга экан. Тонг отганида Умар: «Бўлди, энди жим бўл! Тонг отди, Аллоҳни зикр қилинглар», деди. Сўнг Абдурраҳмоннинг устида икки маҳси борлигини кўриб қолди ва: «Маҳсилар ҳам-а?!» деди. У: «Мен уларни сендан яхшироқ зот билан бирга кийганман» — ёки: «Расулуллоҳ ﷺ билан бирга кийганман», деди. Умар: «Сени қасам билан мажбур қиламан, уларни ечасан; чунки мен одамлар сенга қараб, сенга эргашишларидан қўрқаман», деди. Бошқа бир йўл билан ҳам шу иснод ила (ривоят) зикр қилинди ва унда: «Мен уларни Расулуллоҳ ﷺ билан бирга кийганман», дейилди.