حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ قَالَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ مُسْلِمٍ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَابْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سُلَيْمَانَ عَنْ أَبِي الضُّحَى عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُعَوِّذُ بِهَذِهِ الْكَلِمَاتِ أَذْهِبْ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ اشْفِ وَأَنْتَ الشَّافِي لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءً لَا يُغَادِرُ سَقَمًا قَالَتْ فَلَمَّا ثَقُلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَرَضِهِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ أَخَذْتُ بِيَدِهِ فَجَعَلْتُ أَمْسَحُهُ بِهَا وَأَقُولُهَا قَالَتْ فَنَزَعَ يَدَهُ مِنِّي ثُمَّ قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَأَلْحِقْنِي بِالرَّفِيقِ قَالَ أَبُو مُعَاوِيَةَ قَالَتْ فَكَانَ هَذَا آخِرَ مَا سَمِعْتُ مِنْ كَلَامِهِ قَالَ ابْنُ جَعْفَرٍ إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا عَادَ مَرِيضًا مَسَحَهُ بِيَدِهِ وَقَالَ أَذْهِبْ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ushbu kalimalar bilan panoh tilar edilar: «Azhibil-baʼs, Robban-nos, ishfi, va Antash-Shofiy, lo shifoʼa illo shifoʼuk, shifoʼan lo yugʻodiru saqaman (Dardni ketkaz, ey odamlar Robbi; shifo ber, Shifo beruvchi Sensan; Sening shifoyingdan boshqa shifo yoʻqdir; hech qanday kasallik qoldirmaydigan shifo ber)». (Oisha) aytdi: Rasululloh ﷺ oʻzlari vafot etgan kasalliklarida ogʻirlashganlarida, men u zotning qoʻllaridan ushlab, uni silar va shu (duo)ni oʻqir edim. (Oisha) aytdi: U zot qoʻllarini mendan tortib olib: «Robbim, meni magʻfirat qil va meni (oliy) hamrohga qoʻshgin», dedilar. Abu Muoviya aytdi: (Oisha) dedi: Mana shu men u zotning soʻzlaridan eshitgan eng oxirgisi boʻldi. Ibn Jaʼfar aytdi: Nabiy ﷺ bemorni koʻrgani borganlarida uni qoʻllari bilan silar va: «Azhib...» — der edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ушбу калималар билан паноҳ тилар эдилар: «Азҳибил-баъс, Роббан-нос, ишфи, ва Анташ-Шофий, ло шифўа илло шифўук, шифўан ло юғодиру сақаман (Дардни кетказ, эй одамлар Робби; шифо бер, Шифо берувчи Сенсан; Сенинг шифойингдан бошқа шифо йўқдир; ҳеч қандай касаллик қолдирмайдиган шифо бер)». (Оиша) айтди: Расулуллоҳ ﷺ ўзлари вафот этган касалликларида оғирлашганларида, мен у зотнинг қўлларидан ушлаб, уни силар ва шу (дуо)ни ўқир эдим. (Оиша) айтди: У зот қўлларини мендан тортиб олиб: «Роббим, мени мағфират қил ва мени (олий) ҳамроҳга қўшгин», дедилар. Абу Муовия айтди: (Оиша) деди: Мана шу мен у зотнинг сўзларидан эшитган энг охиргиси бўлди. Ибн Жаъфар айтди: Набий ﷺ беморни кўргани борганларида уни қўллари билан силар ва: «Азҳиб...» — дер эдилар.