حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْلَمَّا ذُكِرَ مِنْ شَأْنِي الَّذِي ذُكِرَ وَمَا عَلِمْتُ بِهِ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيَّ خَطِيبًا وَمَا عَلِمْتُ بِهِ فَتَشَهَّدَ فَحَمِدَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَأَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ أَشِيرُوا عَلَيَّ فِي نَاسٍ أَبَنُوا أَهْلِي وَايْمُ اللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي سُوءًا قَطُّ وَأَبَنُوهُمْ بِمَنْ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ قَطُّ وَلَا دَخَلَ بَيْتِي قَطُّ إِلَّا وَأَنَا حَاضِرٌ وَلَا غِبْتُ فِي سَفَرٍ إِلَّا غَابَ مَعِي فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَالَ نَرَى يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ تَضْرِبَ أَعْنَاقَهُمْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ الْخَزْرَجِ وَكَانَتْ أُمُّ حَسَّانَ بْنِ ثَابِتٍ مِنْ رَهْطِ ذَلِكَ الرَّجُلِ فَقَالَ كَذَبْتَ أَمَا وَاللَّهِ لَوْ كَانُوا مِنْ الْأَوْسِ مَا أَحْبَبْتَ أَنْ تَضْرِبَ أَعْنَاقَهُمْ حَتَّى كَادُوا أَنْ يَكُونَ بَيْنَ الْأَوْسِ وَالْخَزْرَجِ فِي الْمَسْجِدِ شَرٌّ وَمَا عَلِمْتُ بِهِ فَلَمَّا كَانَ مَسَاءُ ذَلِكَ الْيَوْمِ خَرَجْتُ لِبَعْضِ حَاجَتِي وَمَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ فَعَثَرَتْ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ عَلَامَ تَسُبِّينَ ابْنَكِ فَسَكَتَتْ فَعَثَرَتْ الثَّانِيَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَقُلْتُ عَلَامَ تَسُبِّينَ ابْنَكِ ثُمَّ عَثَرَتْ الثَّالِثَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ فَانْتَهَرْتُهَا فَقُلْتُ عَلَامَ تَسُبِّينَ ابْنَكِ فَقَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَسُبُّهُ إِلَّا فِيكِ فَقُلْتُ فِي أَيِّ شَأْنِي فَذَكَرَتْ لِي الْحَدِيثَ فَقُلْتُ وَقَدْ كَانَ هَذَا قَالَتْ نَعَمْ وَاللَّهِ فَرَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي فَكَانَ الَّذِي خَرَجْتُ لَهُ لَمْ أَخْرُجْ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Mening haqimda aytilgan (boʻhton) gaplar aytilganida — men esa undan bexabar edim — Rasululloh ﷺ men haqimda xutba qilib turdilar, men buni bilmasdim. U zot tashahhud aytib, Allohga hamd aytdilar va Unga loyiq (maqtov) bilan sano aytdilar, soʻng: «Amma baʼd, mening ahlim haqida boʻhton aytgan kishilar toʻgʻrisida menga maslahat beringlar. Allohga qasamki, men ahlimda aslo yomonlik bilmadim. Ular boʻhtonni bir kishiga (nisbatan) aytishdi — Allohga qasamki, men unda ham aslo yomonlik bilmadim; u mening uyimga men bor paytimdan boshqa aslo kirmagan va men biror safarda boʻlmadimki, u men bilan birga boʻlmagan boʻlsa», dedilar. Shunda Saʼd ibn Muoz turib: «Yo Rasululloh, biz ularning boʻyinlarini uzishingiz (kerak) deb bilamiz», dedi. Xazrajdan bir kishi turdi — Hasson ibn Sobitning onasi oʻsha kishining qabilasidan edi — va: «Yolgʻon aytding! Allohga qasamki, agar ular Avsdan boʻlganida edi, sen ularning boʻyinlari uzilishini xohlamas eding», dedi. Shu sababli masjidda Avs bilan Xazraj oʻrtasida yomonlik boʻlay deb qoldi — men esa bundan bexabar edim. Oʻsha kunning kechasi men bir hojatim uchun chiqdim, men bilan birga Ummu Mistah bor edi. U qoqilib ketdi-da: «Mistah halok boʻlsin!» dedi. Men: «Nega oʻgʻlingni soʻkasan?» dedim, u jim boʻldi. Soʻng ikkinchi marta qoqildi-da: «Mistah halok boʻlsin!» dedi. Men: «Nega oʻgʻlingni soʻkasan?» dedim. Soʻng uchinchi marta qoqildi-da: «Mistah halok boʻlsin!» dedi. Men uni jerkib: «Nega oʻgʻlingni soʻkasan?» dedim. U: «Allohga qasamki, men uni faqat sen sababli soʻkyapman», dedi. Men: «Mening qaysi ishim haqida?» dedim. U menga (boʻhton) gapni aytib berdi. Men: «Shunday (gap) boʻlganmi?» dedim. U: «Ha, Allohga qasamki», dedi. Men uyimga qaytdim, goʻyo chiqqan ishim uchun chiqmagandek edim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Менинг ҳақимда айтилган (бўҳтон) гаплар айтилганида — мен эса ундан бехабар эдим — Расулуллоҳ ﷺ мен ҳақимда хутба қилиб турдилар, мен буни билмасдим. У зот ташаҳҳуд айтиб, Аллоҳга ҳамд айтдилар ва Унга лойиқ (мақтов) билан сано айтдилар, сўнг: «Амма баъд, менинг аҳлим ҳақида бўҳтон айтган кишилар тўғрисида менга маслаҳат беринглар. Аллоҳга қасамки, мен аҳлимда асло ёмонлик билмадим. Улар бўҳтонни бир кишига (нисбатан) айтишди — Аллоҳга қасамки, мен унда ҳам асло ёмонлик билмадим; у менинг уйимга мен бор пайтимдан бошқа асло кирмаган ва мен бирор сафарда бўлмадимки, у мен билан бирга бўлмаган бўлса», дедилар. Шунда Саъд ибн Муоз туриб: «Ё Расулуллоҳ, биз уларнинг бўйинларини узишингиз (керак) деб биламиз», деди. Хазраждан бир киши турди — Ҳассон ибн Собитнинг онаси ўша кишининг қабиласидан эди — ва: «Ёлғон айтдинг! Аллоҳга қасамки, агар улар Авсдан бўлганида эди, сен уларнинг бўйинлари узилишини хоҳламас эдинг», деди. Шу сабабли масжидда Авс билан Хазраж ўртасида ёмонлик бўлай деб қолди — мен эса бундан бехабар эдим. Ўша куннинг кечаси мен бир ҳожатим учун чиқдим, мен билан бирга Умму Мистаҳ бор эди. У қоқилиб кетди-да: «Мистаҳ ҳалок бўлсин!» деди. Мен: «Нега ўғлингни сўкасан?» дедим, у жим бўлди. Сўнг иккинчи марта қоқилди-да: «Мистаҳ ҳалок бўлсин!» деди. Мен: «Нега ўғлингни сўкасан?» дедим. Сўнг учинчи марта қоқилди-да: «Мистаҳ ҳалок бўлсин!» деди. Мен уни жеркиб: «Нега ўғлингни сўкасан?» дедим. У: «Аллоҳга қасамки, мен уни фақат сен сабабли сўкяпман», деди. Мен: «Менинг қайси ишим ҳақида?» дедим. У менга (бўҳтон) гапни айтиб берди. Мен: «Шундай (гап) бўлганми?» дедим. У: «Ҳа, Аллоҳга қасамки», деди. Мен уйимга қайтдим, гўё чиққан ишим учун чиқмагандек эдим.