حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ أُسَامَةَ قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْسُحِرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَنَّهُ لَيُخَيَّلُ لَهُ أَنَّهُ يَفْعَلُ الشَّيْءَ وَمَا يَفْعَلُهُ حَتَّى إِذَا كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ وَهُوَ عِنْدَهَا دَعَا اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَدَعَاهُ ثُمَّ قَالَ أَشَعَرْتِ أَنَّ اللَّهَ أَفْتَانِي فِيمَا اسْتَفْتَيْتُهُ فِيهِ قُلْتُ وَمَا ذَاكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَنِي رَجُلَانِ فَجَلَسَ أَحَدُهُمَا عِنْدَ رَأْسِي وَالْآخَرُ عِنْدَ رِجْلَيَّ ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ مَا وَجَعُ الرَّجُلِ قَالَ مَطْبُوبٌ قَالَ مَنْ طَبَّهُ قَالَ لَبِيدُ بْنُ الْأَعْصَمِ الْيَهُودِيُّ قَالَ فِي مَاذَا قَالَ فِي مُشْطٍ وَمُشَاطَةٍ وَجُفِّ طَلْعَةِ ذَكَرٍ قَالَ فَأَيْنَ هُوَ قَالَ فِي بِئْرِ ذَرْوَانَ فَذَهَبَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْبِئْرِ فَنَظَرَ إِلَيْهَا وَعَلَيْهَا نَخْلٌ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى عَائِشَةَ فَقَالَ وَاللَّهِ لَكَأَنَّ مَاءَهَا نُقَاعَةُ الْحِنَّاءِ وَلَكَأَنَّ نَخْلَهَا رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَحْرِقْهُ قَالَ لَا أَمَّا أَنَا فَقَدْ عَافَانِي اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَخَشِيتُ أَنْ أُثَوِّرَ عَلَى النَّاسِ مِنْهُ شَرًّا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ sehrlandilar, hatto u zotga bir ishni qilayotgandek xayol qilinar, holbuki uni qilmas edilar. To bir kuni — u zot uning huzurida boʻlganlarida — Alloh azza va jallaga duo qildilar, yana duo qildilar, soʻng: «Sezdingmi, Alloh men Undan soʻragan narsada menga javob berdi», dedilar. Men: «U nima, ey Allohning Rasuli?» dedim. U zot ﷺ: «Oldimga ikki kishi keldi: ulardan biri boshim tomonda, ikkinchisi oyoqlarim tomonda oʻtirdi. Soʻng ulardan biri sherigiga: ‹Bu kishining ogʻrigʻi nima?› dedi. U: ‹Sehrlangan›, dedi. ‹Uni kim sehrlagan?› dedi. ‹Yahudiy Labid ibnul-Aʼsam›, dedi. ‹Nimada?› dedi. ‹Taroqda, (taroqdan tushgan) sochda va erkak xurmoning quruq qinida›, dedi. ‹U qayerda?› dedi. ‹Zarvon qudugʻida›, dedi», dedilar. Soʻng Nabiy ﷺ quduqqa borib, unga qaradilar, uning ustida xurmolar bor edi. Keyin Oishaning oldiga qaytib: «Allohga qasamki, goʻyo uning suvi xina damlamasidek, goʻyo uning xurmolari shaytonlarning boshlaridek edi», dedilar. Men: «Ey Allohning Rasuli, uni yoqib yuboring», dedim. U zot: «Yoʻq. Menga Alloh azza va jalla ofiyat berdi, men esa odamlar ustiga undan bir yomonlik qoʻzgʻatishdan qoʻrqdim», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ сеҳрландилар, ҳатто у зотга бир ишни қилаётгандек хаёл қилинар, ҳолбуки уни қилмас эдилар. То бир куни — у зот унинг ҳузурида бўлганларида — Аллоҳ азза ва жаллага дуо қилдилар, яна дуо қилдилар, сўнг: «Сездингми, Аллоҳ мен Ундан сўраган нарсада менга жавоб берди», дедилар. Мен: «У нима, эй Аллоҳнинг Расули?» дедим. У зот ﷺ: «Олдимга икки киши келди: улардан бири бошим томонда, иккинчиси оёқларим томонда ўтирди. Сўнг улардан бири шеригига: ‹Бу кишининг оғриғи нима?› деди. У: ‹Сеҳрланган›, деди. ‹Уни ким сеҳрлаган?› деди. ‹Яҳудий Лабид ибнул-Аъсам›, деди. ‹Нимада?› деди. ‹Тароқда, (тароқдан тушган) сочда ва эркак хурмонинг қуруқ қинида›, деди. ‹У қаерда?› деди. ‹Зарвон қудуғида›, деди», дедилар. Сўнг Набий ﷺ қудуққа бориб, унга қарадилар, унинг устида хурмолар бор эди. Кейин Оишанинг олдига қайтиб: «Аллоҳга қасамки, гўё унинг суви хина дамламасидек, гўё унинг хурмолари шайтонларнинг бошларидек эди», дедилар. Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, уни ёқиб юборинг», дедим. У зот: «Йўқ. Менга Аллоҳ азза ва жалла офият берди, мен эса одамлар устига ундан бир ёмонлик қўзғатишдан қўрқдим», дедилар.