حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ عَبْد اللَّهِ وَسَمِعْتُهُ أَنَا مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنَا حَفْصٌ عَنْ دَاوُدَ عَنْ الشَّعْبِيِّ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ابْنُ جُدْعَانَ كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ يَصِلُ الرَّحِمَ وَيُطْعِمُ الْمَسَاكِينَ فَهَلْ ذَاكَ نَافِعُهُ قَالَ لَا يَا عَائِشَةُ إِنَّهُ لَمْ يَقُلْ يَوْمًا رَبِّ اغْفِرْ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men: «Ey Allohning Rasuli, Ibn Judʼon johiliyatda silai rahm qilar va miskinlarga taom berar edi; bas, bu unga foyda berarmi?» dedim. U zot: «Yoʻq, ey Oisha! U hech qachon: ‹Ey Rabbim, jazo kuni mening xatoyimni magʻfirat qil›, demagan», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен: «Эй Аллоҳнинг Расули, Ибн Жудъон жоҳилиятда силаи раҳм қилар ва мискинларга таом берар эди; бас, бу унга фойда берарми?» дедим. У зот: «Йўқ, эй Оиша! У ҳеч қачон: ‹Эй Раббим, жазо куни менинг хатойимни мағфират қил›, демаган», дедилар.