حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا مِنْ يَوْمٍ إِلَّا وَهُوَ يَطُوفُ عَلَيْنَا جَمِيعًا امْرَأَةً امْرَأَةً فَيَدْنُو وَيَلْمِسُ مِنْ غَيْرِ مَسِيسٍ حَتَّى يُفْضِيَ إِلَى الَّتِي هُوَ يَوْمُهَا فَيَبِيتَ عِنْدَهَا
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Rasululloh ﷺ hech bir kunni oʻtkazmas edilarki, hammamizni — bir-bir ayolni — aylanib chiqmasinlar. U zot (har birimizga) yaqinlashar, tegib qoʻyar, biroq yaqinlik qilmas, nihoyat oʻz navbati boʻlgan ayolning oldiga yetib borib, uning huzurida tunar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ ҳеч бир кунни ўтказмас эдиларки, ҳаммамизни — бир-бир аёлни — айланиб чиқмасинлар. У зот (ҳар биримизга) яқинлашар, тегиб қўяр, бироқ яқинлик қилмас, ниҳоят ўз навбати бўлган аёлнинг олдига етиб бориб, унинг ҳузурида тунар эдилар.