Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Arablarning madad guruhlari Rasululloh ﷺning atrofida shu qadar koʻpayib ketdiki, u zotni siqib qoʻydilar. Muhojirlar u zot uchun yoʻl ochib turdilar. Nihoyat u zot Oishaning ostonasiga chiqdilar, (odamlar) yana u zotni siqdilar. Shunda u zot ridolarini ularning qoʻllarida qoldirib, ostonaga sakrab chiqdilar va ichkariga kirib: «Allohim, ularni laʼnatla», dedilar. Oisha: «Ey Allohning Rasuli, qavm halok boʻldi», dedi. U zot: «Yoʻq, Allohga qasamki, ey Abu Bakrning qizi! Men azza va jalla Rabbimdan bir shart soʻragan edim — unga xilof boʻlmaydi. Men: ‹Men ham insonman, insonni siqadigan narsa meni ham siqadi. Bas, moʻminlardan qay biriga mendan bir shiddatli soʻz chiqib ketsa, uni unga kafforat qilgin›, degan edim», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Арабларнинг мадад гуруҳлари Расулуллоҳ ﷺнинг атрофида шу қадар кўпайиб кетдики, у зотни сиқиб қўйдилар. Муҳожирлар у зот учун йўл очиб турдилар. Ниҳоят у зот Оишанинг остонасига чиқдилар, (одамлар) яна у зотни сиқдилар. Шунда у зот ридоларини уларнинг қўлларида қолдириб, остонага сакраб чиқдилар ва ичкарига кириб: «Аллоҳим, уларни лаънатла», дедилар. Оиша: «Эй Аллоҳнинг Расули, қавм ҳалок бўлди», деди. У зот: «Йўқ, Аллоҳга қасамки, эй Абу Бакрнинг қизи! Мен азза ва жалла Раббимдан бир шарт сўраган эдим — унга хилоф бўлмайди. Мен: ‹Мен ҳам инсонман, инсонни сиқадиган нарса мени ҳам сиқади. Бас, мўминлардан қай бирига мендан бир шиддатли сўз чиқиб кетса, уни унга каффорат қилгин›, деган эдим», дедилар.