حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ عَنْ رَبِيعَةَ يَعْنِي ابْنَ يَزِيدَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَيْسٍ أَنَّ النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ حَدَّثَهُ قَالَكَتَبَ مَعِي مُعَاوِيَةُ إِلَى عَائِشَةَ قَالَ فَقَدِمْتُ عَلَى عَائِشَةَ فَدَفَعْتُ إِلَيْهَا كِتَابَ مُعَاوِيَةَ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّ أَلَا أُحَدِّثُكَ بِشَيْءٍ سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْتُ بَلَى قَالَتْ فَإِنِّي كُنْتُ أَنَا وَحَفْصَةُ يَوْمًا مِنْ ذَاكَ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَوْ كَانَ عِنْدَنَا رَجُلٌ يُحَدِّثُنَا فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَا أَبْعَثُ لَكَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَسَكَتَ ثُمَّ قَالَ لَوْ كَانَ عِنْدَنَا رَجُلٌ يُحَدِّثُنَا فَقَالَتْ حَفْصَةُ أَلَا أُرْسِلُ لَكَ إِلَى عُمَرَ فَسَكَتَ ثُمَّ قَالَ لَا ثُمَّ دَعَا رَجُلًا فَسَارَّهُ بِشَيْءٍ فَمَا كَانَ إِلَّا أَنْ أَقْبَلَ عُثْمَانُ فَأَقْبَلَ عَلَيْهِ بِوَجْهِهِ وَحَدِيثِهِ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ لَهُ يَا عُثْمَانُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَعَلَّهُ أَنْ يُقَمِّصَكَ قَمِيصًا فَإِنْ أَرَادُوكَ عَلَى خَلْعِهِ فَلَا تَخْلَعْهُ ثَلَاثَ مِرَارٍقَالَ فَقُلْتُ يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ فَأَيْنَ كُنْتِ عَنْ هَذَا الْحَدِيثِ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّ وَاللَّهِ لَقَدْ أُنْسِيتُهُ حَتَّى مَا ظَنَنْتُ أَنِّي سَمِعْتُهُ
Nuʼmon ibn Bashir aytadi: Muoviya men bilan Oisha (roziyallohu anho)ga xat yubordi. Men Oishaning oldiga borib, unga Muoviyaning xatini topshirdim. U: «Ey oʻgʻilcham, senga Rasululloh ﷺdan eshitgan bir narsani aytib bermaymi?» dedi. Men: «Ha, (ayting)», dedim. U dedi: «Bir kuni men va Hafsa Rasululloh ﷺning huzurlarida edik. U zot: ‹Qaniydi, huzurimizda bizga suhbat qiladigan bir kishi boʻlsa›, dedilar. Men: ‹Ey Allohning Rasuli, sizga Abu Bakrni chaqirtirmaymi?› dedim. U zot jim turdilar. Soʻng: ‹Qaniydi, huzurimizda bizga suhbat qiladigan bir kishi boʻlsa›, dedilar. Hafsa: ‹Sizga Umarni chaqirtirmaymi?› dedi. U zot jim turdilar, soʻng: ‹Yoʻq›, dedilar. Keyin bir kishini chaqirib, unga bir narsani sirli aytdilar. Koʻp oʻtmay Usmon keldi. U zot yuzlarini va soʻzlarini unga qaratdilar. Men u zotning unga: ‹Ey Usmon, Alloh azza va jalla senga bir koʻylak kiydirsa ajab emas. Agar seni uni yechishga majburlasalar, uni yechma›, deb uch marta aytganlarini eshitdim». Men: «Ey moʻminlar onasi, bu hadis qayerda qolgan edi (nega ilgari aytmadingiz)?» dedim. U: «Ey oʻgʻilcham, Allohga qasamki, men uni shu qadar unutgan edimki, hatto uni eshitganimni ham gumon qilmas edim», dedi.Нуъмон ибн Башир айтади: Муовия мен билан Оиша (розияллоҳу анҳо)га хат юборди. Мен Оишанинг олдига бориб, унга Муовиянинг хатини топширдим. У: «Эй ўғилчам, сенга Расулуллоҳ ﷺдан эшитган бир нарсани айтиб бермайми?» деди. Мен: «Ҳа, (айтинг)», дедим. У деди: «Бир куни мен ва Ҳафса Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларида эдик. У зот: ‹Қанийди, ҳузуримизда бизга суҳбат қиладиган бир киши бўлса›, дедилар. Мен: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, сизга Абу Бакрни чақиртирмайми?› дедим. У зот жим турдилар. Сўнг: ‹Қанийди, ҳузуримизда бизга суҳбат қиладиган бир киши бўлса›, дедилар. Ҳафса: ‹Сизга Умарни чақиртирмайми?› деди. У зот жим турдилар, сўнг: ‹Йўқ›, дедилар. Кейин бир кишини чақириб, унга бир нарсани сирли айтдилар. Кўп ўтмай Усмон келди. У зот юзларини ва сўзларини унга қаратдилар. Мен у зотнинг унга: ‹Эй Усмон, Аллоҳ азза ва жалла сенга бир кўйлак кийдирса ажаб эмас. Агар сени уни ечишга мажбурласалар, уни ечма›, деб уч марта айтганларини эшитдим». Мен: «Эй мўминлар онаси, бу ҳадис қаерда қолган эди (нега илгари айтмадингиз)?» дедим. У: «Эй ўғилчам, Аллоҳга қасамки, мен уни шу қадар унутган эдимки, ҳатто уни эшитганимни ҳам гумон қилмас эдим», деди.