Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir kechasi Nabiy ﷺni (oʻrinlarida) topolmadim va u zot baʼzi ayollarining oldiga ketgan boʻlsalar kerak, deb oʻyladim. Soʻng (qoʻlim bilan) paypaslab koʻrdim, soʻng qaytdim, qarasam u zot rukuʼda yoki sajdada: «Subhonaka va bihamdik, la ilaha illa anta (Sen poksan va Senga hamd boʻlsin, Sendan oʻzga iloh yoʻq)», deyayotgan ekanlar. Shunda: «Otam-onam Sizga fido boʻlsin, siz bir ishda ekansiz-u, men boshqa ishda edim», dedim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бир кечаси Набий ﷺни (ўринларида) тополмадим ва у зот баъзи аёлларининг олдига кетган бўлсалар керак, деб ўйладим. Сўнг (қўлим билан) пайпаслаб кўрдим, сўнг қайтдим, қарасам у зот рукуъда ёки саждада: «Субҳонака ва биҳамдик, ла илаҳа илла анта (Сен поксан ва Сенга ҳамд бўлсин, Сендан ўзга илоҳ йўқ)», деяётган эканлар. Шунда: «Отам-онам Сизга фидо бўлсин, сиз бир ишда экансиз-у, мен бошқа ишда эдим», дедим.