حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ يَدْعُو حَتَّى أَسْمَعَ اللَّهُمَّ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ فَلَا تُعَاقِبْنِي بِشَتْمِ رَجُلٍ مِنْ الْمُسْلِمِينَ إِنْ آذَيْتُهُ
Oisha (roziyallohu anho) dedi: Rasululloh ﷺ qoʻllarini koʻtarib, men eshitadigan darajada duo qilar edilar: «Allohim, men ham faqat bir insonman. Agar musulmonlardan bir kishini soʻkib, unga ozor bergan boʻlsam, meni buning uchun uqubatga tortmagin».Оиша (розияллоҳу анҳо) деди: Расулуллоҳ ﷺ қўлларини кўтариб, мен эшитадиган даражада дуо қилар эдилар: «Аллоҳим, мен ҳам фақат бир инсонман. Агар мусулмонлардан бир кишини сўкиб, унга озор берган бўлсам, мени бунинг учун уқубатга тортмагин».