حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَتْ الْحَبَشَةُ يَلْعَبُونَ يَوْمَ عِيدٍ فَدَعَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكُنْتُ أَطَّلِعُ مِنْ عَاتِقِهِ فَأَنْظُرُ إِلَيْهِمْ فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعْهَا فَإِنَّ لِكُلِّ قَوْمٍ عِيدًا وَهَذَا عِيدُنَا
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Habashliklar iyd kuni oʻynayotgan edilar. Rasululloh ﷺ meni chaqirdilar, men u zotning yelkalari ustidan moʻralab, ularga qarab turdim. Shu payt Abu Bakr keldi. Nabiy ﷺ: «Uni qoʻy, albatta har bir qavmning iydi bor, bu esa bizning iydimizdir», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Ҳабашликлар ийд куни ўйнаётган эдилар. Расулуллоҳ ﷺ мени чақирдилар, мен у зотнинг елкалари устидан мўралаб, уларга қараб турдим. Шу пайт Абу Бакр келди. Набий ﷺ: «Уни қўй, албатта ҳар бир қавмнинг ийди бор, бу эса бизнинг ийдимиздир», дедилар.