حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ وَزَعَمَ عَطَاءٌ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْمَا مَاتَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَحَلَّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُ أَنْ يَنْكِحَ مَا شَاءَقُلْتُ عَمَّنْ تَأْثُرُ هَذَا قَالَ لَا أَدْرِي حَسِبْتُ أَنِّي سَمِعْتُ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ يَقُولُ ذَلِكَ
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Nabiy ص, Alloh azza va jalla u zotga xohlagan (ayoli)ga uylanishni halol qilmagunicha vafot etmadilar. Men: «Buni kimdan rivoyat qilyapsan?» dedim. U: «Bilmayman; Ubayd ibn Umayrning shunday deganini eshitgan boʻlsam kerak», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Набий ص, Аллоҳ азза ва жалла у зотга хоҳлаган (аёли)га уйланишни ҳалол қилмагунича вафот этмадилар. Мен: «Буни кимдан ривоят қиляпсан?» дедим. У: «Билмайман; Убайд ибн Умайрнинг шундай деганини эшитган бўлсам керак», деди.