حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ قَالَ حَدَّثَنَا عَامِرٌ عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهُأَتَى عَائِشَةَ فَقَالَ إِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ يُفْتِينَا أَنَّهُ مَنْ أَصْبَحَ جُنُبًا فَلَا صِيَامَ لَهُ فَمَا تَقُولِينَ فِي ذَلِكَ فَقَالَتْ لَسْتُ أَقُولُ فِي ذَلِكَ شَيْئًا قَدْ كَانَ الْمُنَادِي يُنَادِي بِالصَّلَاةِ فَأَرَى حَدَرَ الْمَاءِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ ثُمَّ يُصَلِّي الْفَجْرَ ثُمَّ يَظَلُّ صَائِمًا
Abu Bakr ibn Abdurrahmon Oisha (roziyallohu anho)ning oldiga kelib: «Abu Hurayra bizga: ‹Kim junub holda tongni qarshilasa, uning roʻzasi yoʻq›, deb fatvo beryapti; siz bu haqda nima deysiz?» dedi. U: «Men bu haqda hech narsa demayman. Munodiy namozga chaqirar, men esa u zotning ikki kuragi orasidan suv oqayotganini koʻrar edim; soʻng u zot bomdodni oʻqir, keyin roʻzador holda kunni oʻtkazar edilar», dedi.Абу Бакр ибн Абдурраҳмон Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг олдига келиб: «Абу Ҳурайра бизга: ‹Ким жунуб ҳолда тонгни қаршиласа, унинг рўзаси йўқ›, деб фатво беряпти; сиз бу ҳақда нима дейсиз?» деди. У: «Мен бу ҳақда ҳеч нарса демайман. Мунодий намозга чақирар, мен эса у зотнинг икки кураги орасидан сув оқаётганини кўрар эдим; сўнг у зот бомдодни ўқир, кейин рўзадор ҳолда кунни ўтказар эдилар», деди.