حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ قَالَ حَدَّثَنَا لَيْثٌ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ إِسْحَاقَ بْنِ يَسَارٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَدِينَةَ اشْتَكَى أَصْحَابُهُ وَاشْتَكَى أَبُو بَكْرٍ وَعَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ وَبِلَالٌ فَاسْتَأْذَنَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَائِشَةُ فِي عِيَادَتِهِمْ فَأَذِنَ لَهَا فَقَالَتْ لِأَبِي بَكْرٍ كَيْفَ تَجِدُكَ فَقَالَ كُلُّ امْرِئٍ مُصَبَّحٌ فِي أَهْلِهِوَالْمَوْتُ أَدْنَى مِنْ شِرَاكِ نَعْلِهِوَسَأَلْتُ عَامِرًا فَقَالَ وَجَدْتُ الْمَوْتَ قَبْلَ ذَوْقِهِإِنَّ الْجَبَانَ حَتْفُهُ مِنْ فَوْقِهِوَسَأَلْتُ بِلَالًا فَقَالَ أَلَا لَيْتَ شِعْرِي هَلْ أَبِيتَنَّ لَيْلَةًبِفَجٍّ وَحَوْلِي إِذْخِرٌ وَجَلِيلُفَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرْتُهُ بِقَوْلِهِمْ فَنَظَرَ إِلَى السَّمَاءِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْمَدِينَةَ كَمَا حَبَّبْتَ إِلَيْنَا مَكَّةَ وَأَشَدَّ وَبَارِكْ لَنَا فِي صَاعِهَا وَمُدِّهَا وَانْقُلْ وَبَاءَهَا إِلَى مَهْيَعَةٍ وَهِيَ الْجُحْفَةُ كَمَا زَعَمُوا
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Rasululloh ﷺ Madinaga kelganlarida ashoblari kasal boʻlishdi; Abu Bakr, Abu Bakrning mavlosi Omir ibn Fuhayra va Bilol ham kasal boʻlishdi. Oisha ularni yoʻqlash uchun Rasululloh ﷺdan izn soʻradi, u zot unga izn berdilar. U Abu Bakrga: «Oʻzingizni qanday his qilyapsiz?» dedi. U: «Har bir kishi ahli ichida tongni qarshilaydi, oʻlim esa unga kovushining boʻgʻichidan ham yaqinroqdir», dedi. Men Omirdan soʻradim, u: «Men oʻlimni uni tatishdan oldin topdim; albatta, qoʻrqoqning halokati oʻz ustidandir», dedi. Men Biloldan soʻradim, u: «Ey koshki bilsam edi — men bir kechani vodiyda, atrofimda izxir va jalil (oʻtlari) boʻlgan holda oʻtkazarmikanman?» dedi. Men Rasululloh ﷺning oldilariga kelib, ularning soʻzlarini aytib berdim. U zot osmonga qaradilar, soʻng: «Allohumma, Madinani bizga Makkani sevdirganingdek — balki undan ham kuchliroq sevdirgin. Uning soʼi va muddida bizga baraka bergin. Uning vaboni Mahyaʼaga koʻchirgin», dedilar. U (Mahyaʼa) — ular aytganidek, Juhfadir.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ Мадинага келганларида ашоблари касал бўлишди; Абу Бакр, Абу Бакрнинг мавлоси Омир ибн Фуҳайра ва Билол ҳам касал бўлишди. Оиша уларни йўқлаш учун Расулуллоҳ ﷺдан изн сўради, у зот унга изн бердилар. У Абу Бакрга: «Ўзингизни қандай ҳис қиляпсиз?» деди. У: «Ҳар бир киши аҳли ичида тонгни қаршилайди, ўлим эса унга ковушининг бўғичидан ҳам яқинроқдир», деди. Мен Омирдан сўрадим, у: «Мен ўлимни уни татишдан олдин топдим; албатта, қўрқоқнинг ҳалокати ўз устидандир», деди. Мен Билолдан сўрадим, у: «Эй кошки билсам эди — мен бир кечани водийда, атрофимда изхир ва жалил (ўтлари) бўлган ҳолда ўтказармиканман?» деди. Мен Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келиб, уларнинг сўзларини айтиб бердим. У зот осмонга қарадилар, сўнг: «Аллоҳумма, Мадинани бизга Маккани севдирганингдек — балки ундан ҳам кучлироқ севдиргин. Унинг сўи ва муддида бизга барака бергин. Унинг вабони Маҳяъага кўчиргин», дедилар. У (Маҳяъа) — улар айтганидек, Жуҳфадир.