حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ قَالَ أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا رَأَى نَاشِئًا فِي السَّمَاءِ سَحَابًا أَوْ رِيحًا اسْتَقْبَلَهُ مِنْ حَيْثُ كَانَ وَإِنْ كَانَ فِي الصَّلَاةِ يَتَعَوَّذُ بِاللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ مِنْ شَرِّهِ فَإِذَا أَمْطَرَتْ قَالَ اللَّهُمَّ صَيِّبًا نَافِعًا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ osmonda paydo boʻlayotgan bulut yoki shamolni koʻrsalar, qayerda boʻlsalar ham unga yuzlanar, agar namozda boʻlsalar ham, Alloh azza va jalladan uning yomonligidan panoh soʻrar edilar. Yomgʻir yoqqanida esa: «Allohumma sayyiban nofiʼan», der edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ осмонда пайдо бўлаётган булут ёки шамолни кўрсалар, қаерда бўлсалар ҳам унга юзланар, агар намозда бўлсалар ҳам, Аллоҳ азза ва жалладан унинг ёмонлигидан паноҳ сўрар эдилар. Ёмғир ёққанида эса: «Аллоҳумма саййибан нофиъан», дер эдилар.