حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ وَابْنُ نُمَيْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ قَالَ ابْنُ نُمَيْرٍ الْحَارِثِيُّ عَنْ أَبِيهِ قَالَسَأَلْتُ عَائِشَةَ هَلْ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَبْدُو قَالَتْ نَعَمْ إِلَى هَذِهِ التِّلَاعِ قَالَتْ فَبَدَا مَرَّةً فَبَعَثَ إِلَيَّ نَعَمَ الصَّدَقَةِ فَأَعْطَانِي نَاقَةً مُحَرَّمَةً قَالَ حَجَّاجٌ لَمْ تُرْكَبْ وَقَالَ يَا عَائِشَةُ عَلَيْكِ بِتَقْوَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَالرِّفْقِ فَإِنَّ الرِّفْقَ لَمْ يَكُ فِي شَيْءٍ إِلَّا زَانَهُ وَلَمْ يُنْزَعْ الرِّفْقُ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا شَانَهُ
Men Oishadan: ‹Nabiy ﷺ dala (dasht)ga chiqar edilarmi?› deb soʻradim. U: ‹Ha, mana shu tepaliklargacha (chiqar edilar)›, dedi. U dedi: Bir marta (u zot dashtga) chiqdilar va menga sadaqa tuyalarini yubordilar hamda menga muharrama (hali minilmagan) bir tuya berdilar — Hajjoj: ‹minilmagan (tuya)›, dedi — va: «Ey Oisha, Alloh azza va jalladan taqvo qilishni va muloyimlikni lozim tut. Zero, muloyimlik qaysi narsada boʻlsa, uni albatta bezaydi; qaysi narsadan olib qoʻyilsa, uni albatta xunuk qiladi», dedilar.Мен Оишадан: ‹Набий ﷺ дала (дашт)га чиқар эдиларми?› деб сўрадим. У: ‹Ҳа, мана шу тепаликларгача (чиқар эдилар)›, деди. У деди: Бир марта (у зот даштга) чиқдилар ва менга садақа туяларини юбордилар ҳамда менга муҳаррама (ҳали минилмаган) бир туя бердилар — Ҳажжож: ‹минилмаган (туя)›, деди — ва: «Эй Оиша, Аллоҳ азза ва жалладан тақво қилишни ва мулойимликни лозим тут. Зеро, мулойимлик қайси нарсада бўлса, уни албатта безайди; қайси нарсадан олиб қўйилса, уни албатта хунук қилади», дедилар.