Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Bizda bir boʻyra bor edi, kunduzi uni yozar, kechasi undan (namoz uchun) toʻsiq qilar edik. Bir kechasi Rasululloh ﷺ unda namoz oʻqidilar. Musulmonlar u zotning qiroatlarini eshitib, u zotga ergashib namoz oʻqishdi. Ikkinchi kecha boʻlganda, ular koʻpayib ketishdi. Shunda u zot ularga qarab: «Amallardan qoʻlingizdan keladiganini oʻzingizga lozim tutinglar. Chunki sizlar zerikmagunlaringizcha, Alloh (savob berishdan) zerikmaydi», dedilar. U zotga amallarning eng suyukligi — oz boʻlsa ham, davomlisi edi. (Oisha) dedi: U zot bir namozni oʻqisalar, uni doimiy qilar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Бизда бир бўйра бор эди, кундузи уни ёзар, кечаси ундан (намоз учун) тўсиқ қилар эдик. Бир кечаси Расулуллоҳ ﷺ унда намоз ўқидилар. Мусулмонлар у зотнинг қироатларини эшитиб, у зотга эргашиб намоз ўқишди. Иккинчи кеча бўлганда, улар кўпайиб кетишди. Шунда у зот уларга қараб: «Амаллардан қўлингиздан келадиганини ўзингизга лозим тутинглар. Чунки сизлар зерикмагунларингизча, Аллоҳ (савоб беришдан) зерикмайди», дедилар. У зотга амалларнинг энг суюклиги — оз бўлса ҳам, давомлиси эди. (Оиша) деди: У зот бир намозни ўқисалар, уни доимий қилар эдилар.