حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ يَعْنِي الْجَدَلِيَّ يَقُولُسَأَلْتُ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ عَائِشَةَ عَنْ خُلُقِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ لَمْ يَكُ فَاحِشًا وَلَا مُتَفَحِّشًا وَلَا صَخَّابًا فِي الْأَسْوَاقِ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَصْفَحُ
Abu Abdulloh al-Jadaliy aytdi: Men moʻminlar onasi Oisha (roziyallohu anho)dan Rasululloh ﷺning xulqlari haqida soʻradim. U: «U zot fohish (soʻz aytuvchi) ham, behayolik qiluvchi ham, bozorlarda baqiruvchi ham emas edilar; balki avf etar va kechirar edilar», — dedilar.Абу Абдуллоҳ ал-Жадалий айтди: Мен мўминлар онаси Оиша (розияллоҳу анҳо)дан Расулуллоҳ ﷺнинг хулқлари ҳақида сўрадим. У: «У зот фоҳиш (сўз айтувчи) ҳам, беҳаёлик қилувчи ҳам, бозорларда бақирувчи ҳам эмас эдилар; балки авф этар ва кечирар эдилар», — дедилар.