حَدَّثَنَا يُونُسُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ شُمَيْسَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ بَعِيرًا لِصَفِيَّةَ اعْتَلَّ وَعِنْدَ زَيْنَبَ فَضْلٌ مِنْ الْإِبِلِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِزَيْنَبَ إِنَّ بَعِيرَ صَفِيَّةَ قَدْ اعْتَلَّ فَلَوْ أَنَّكِ أَعْطَيْتِيهَا بَعِيرًا قَالَتْ أَنَا أُعْطِي تِلْكَ الْيَهُودِيَّةَ فَتَرَكَهَا فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَهْرَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا حَتَّى رَفَعَتْ سَرِيرَهَا وَظَنَّتْ أَنَّهُ لَا يَرْضَى عَنْهَا قَالَتْ فَإِذَا أَنَا بِظِلِّهِ يَوْمًا بِنِصْفِ النَّهَارِ فَدَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَعَادَتْ سَرِيرَهَا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Safiyyaning tuyasi kasal boʻldi, Zaynabning huzurida esa ortiqcha tuyalar bor edi. Shunda Rasululloh ﷺ Zaynabga: «Safiyyaning tuyasi kasal boʻlibdi; unga bir tuya bersang (boʻlmasmi)?» dedilar. U: «Men oʻsha yahudiy ayolga beramanmi?» dedi. Shunda u zot uni tark etdilar va Rasululloh ﷺ ikki oy yoki uch (oy) undan gʻazablanib yurdilar — hatto u oʻz karavotini yigʻishtirib qoʻydi va u zot undan rozi boʻlmaydilar, deb oʻyladi. (U) dedi: Bir kuni kunduzning oʻrtasida birdan men u zotning soyalarini koʻrib qoldim; Rasululloh ﷺ kirdilar, u esa karavotini qaytadan (joyiga) qoʻydi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Сафийянинг туяси касал бўлди, Зайнабнинг ҳузурида эса ортиқча туялар бор эди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ Зайнабга: «Сафийянинг туяси касал бўлибди; унга бир туя берсанг (бўлмасми)?» дедилар. У: «Мен ўша яҳудий аёлга бераманми?» деди. Шунда у зот уни тарк этдилар ва Расулуллоҳ ﷺ икки ой ёки уч (ой) ундан ғазабланиб юрдилар — ҳатто у ўз каравотини йиғиштириб қўйди ва у зот ундан рози бўлмайдилар, деб ўйлади. (У) деди: Бир куни кундузнинг ўртасида бирдан мен у зотнинг сояларини кўриб қолдим; Расулуллоҳ ﷺ кирдилар, у эса каравотини қайтадан (жойига) қўйди.