حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ فَذَكَرَ بَعْضَ حَدِيثِ الْحُدَيْبِيَةِ قَالَ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَخْبَرَتْهُأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَمْتَحِنُ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِ مِنْ الْمُؤْمِنَاتِ بِهَذِهِ الْآيَةِ بِقَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى {يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا جَاءَكَ الْمُؤْمِنَاتُ يُبَايِعْنَكَ عَلَى أَنْ لَا يُشْرِكْنَ بِاللَّهِ شَيْئًا وَلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْنِينَ وَلَا يَقْتُلْنَ أَوْلَادَهُنَّ وَلَا يَأْتِينَ بِبُهْتَانٍ يَفْتَرِينَهُ بَيْنَ أَيْدِيهِنَّ وَأَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ فَبَايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ} قَالَ عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ قَالَتْ عَائِشَةُ فَمَنْ أَقَرَّ بِهَذَا الشَّرْطِ مِنْ الْمُؤْمِنَاتِ قَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ بَايَعْتُكِ كَلَامًا وَلَا وَاللَّهِ مَا مَسَّتْ يَدُهُ يَدَ امْرَأَةٍ قَطُّ فِي الْمُبَايَعَةِ مَا بَايَعَهُنَّ إِلَّا بِقَوْلِهِ قَدْ بَايَعْتُكِ عَلَى ذَلِكَ
Nabiy ﷺning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) xabar berdiki, Rasululloh ﷺ oʻz huzurlariga hijrat qilib kelgan moʻmina ayollarni Alloh taoloning mana bu oyati bilan sinar edilar: {Ey Nabiy! Moʻmina ayollar senga Allohga hech narsani sherik qilmaslikka, oʻgʻrilik qilmaslikka, zino qilmaslikka, farzandlarini oʻldirmaslikka, qoʻllari va oyoqlari orasidan toʻqib chiqargan buhton keltirmaslikka va yaxshilikda senga osiylik qilmaslikka bayʼat qilgani kelsalar, ularning bayʼatini qabul qilgin va ular uchun Allohdan magʻfirat soʻragin. Albatta, Alloh Magʻfiratli, Rahmlidir}. Urva ibn Zubayr aytdi: Oisha dedi: «Moʻmina ayollardan kim bu shartni iqror qilsa, Rasululloh ﷺ unga: ‹Men senga bayʼat berdim›, — deb (faqat) soʻz bilan aytar edilar. Allohga qasamki, bayʼat (paytida) u zotning qoʻllari hech qachon (begona) ayolning qoʻliga tegmagan; u zot ularga faqat: ‹Men senga shunga bayʼat berdim›, degan soʻzlari bilan bayʼat olar edilar».Набий ﷺнинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо) хабар бердики, Расулуллоҳ ﷺ ўз ҳузурларига ҳижрат қилиб келган мўмина аёлларни Аллоҳ таолонинг мана бу ояти билан синар эдилар: {Эй Набий! Мўмина аёллар сенга Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмасликка, ўғрилик қилмасликка, зино қилмасликка, фарзандларини ўлдирмасликка, қўллари ва оёқлари орасидан тўқиб чиқарган буҳтон келтирмасликка ва яхшиликда сенга осийлик қилмасликка байъат қилгани келсалар, уларнинг байъатини қабул қилгин ва улар учун Аллоҳдан мағфират сўрагин. Албатта, Аллоҳ Мағфиратли, Раҳмлидир}. Урва ибн Зубайр айтди: Оиша деди: «Мўмина аёллардан ким бу шартни иқрор қилса, Расулуллоҳ ﷺ унга: ‹Мен сенга байъат бердим›, — деб (фақат) сўз билан айтар эдилар. Аллоҳга қасамки, байъат (пайтида) у зотнинг қўллари ҳеч қачон (бегона) аёлнинг қўлига тегмаган; у зот уларга фақат: ‹Мен сенга шунга байъат бердим›, деган сўзлари билан байъат олар эдилар».