Oisha va Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhum) aytdilar: Rasululloh ﷺga (vafot ogʻirligi) tushganda, u zot yuzlariga bir yopinchiqni tashlay boshladilar, dimiqib qolganlarida esa uni ochar edilar. U zot shu holatda: «Yahudiylar va nasorolarga Allohning laʼnati boʻlsin, ular oʻz paygʻambarlarining qabrlarini masjid qilib oldilar», — der edilar. U zot ularni oʻshalar qilgan ishga oʻxshash (ishdan) ogohlantirar edilar.Оиша ва Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳум) айтдилар: Расулуллоҳ ﷺга (вафот оғирлиги) тушганда, у зот юзларига бир ёпинчиқни ташлай бошладилар, димиқиб қолганларида эса уни очар эдилар. У зот шу ҳолатда: «Яҳудийлар ва насороларга Аллоҳнинг лаънати бўлсин, улар ўз пайғамбарларининг қабрларини масжид қилиб олдилар», — дер эдилар. У зот уларни ўшалар қилган ишга ўхшаш (ишдан) огоҳлантирар эдилар.