Abdulloh ibn Abbos va Oisha (roziyallohu anhum) shunday dedilar: Rasululloh ﷺga (vafot holati) tushganida, u zot xamisalarini yuzlariga tashlay boshladilar; nafaslari siqilganda esa biz uni u zotdan koʻtarar edik. U zot shu holda: «Alloh yahudiylar va nasorolarni laʼnatlasin, ular oʻz paygʻambarlarining qabrlarini masjid (sajdagoh) qilib olishdi», der edilar. Oisha: «U zot ular qilgan ishning misliga (ummatlarini) ogohlantirar edilar», deydi.Абдуллоҳ ибн Аббос ва Оиша (розияллоҳу анҳум) шундай дедилар: Расулуллоҳ ﷺга (вафот ҳолати) тушганида, у зот хамисаларини юзларига ташлай бошладилар; нафаслари сиқилганда эса биз уни у зотдан кўтарар эдик. У зот шу ҳолда: «Аллоҳ яҳудийлар ва насороларни лаънатласин, улар ўз пайғамбарларининг қабрларини масжид (саждагоҳ) қилиб олишди», дер эдилар. Оиша: «У зот улар қилган ишнинг мислига (умматларини) огоҳлантирар эдилар», дейди.