حَدَّثَنَا وَكِيعٌ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ أَبِي مُرَّةَ مَوْلَى فَاخِتَةَ أُمِّ هَانِئٍ عَنْ فَاخِتَةَ أُمِّ هَانِئٍ بِنْتِ أَبِي طَالِبٍ قَالَتْلَمَّا كَانَ يَوْمُ فَتْحِ مَكَّةَ أَجَرْتُ رَجُلَيْنِ مِنْ أَحْمَائِي فَأَدْخَلْتُهُمَا بَيْتًا وَأَغْلَقْتُ عَلَيْهِمَا بَابًا فَجَاءَ ابْنُ أُمِّي عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَتَفَلَّتَ عَلَيْهِمَا بِالسَّيْفِ قَالَتْ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ أَجِدْهُ وَوَجَدْتُ فَاطِمَةَ فَكَانَتْ أَشَدَّ عَلَيَّ مِنْ زَوْجِهَا قَالَتْ فَجَاءَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَلَيْهِ أَثَرُ الْغُبَارِ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ يَا أُمَّ هَانِئٍ قَدْ أَجَرْنَا مَنْ أَجَرْتِ وَأَمَّنَّا مَنْ أَمَّنْتِ
Abu Tolibning qizi Foxita Ummu Honiʼ (roziyallohu anho) aytdi: Makka fathi kuni men qaynilarimdan ikki kishiga omon berdim va ularni bir uyga kiritib, ustlaridan eshikni yopdim. Shunda onamning oʻgʻli Ali ibn Abu Tolib kelib, ularga qilich bilan tashlandi. Men Nabiy ﷺning oldilariga bordim, u zotni topmadim; Fotimani topdim, u menga eridan ham qattiqroq boʻldi. Soʻng Nabiy ﷺ keldilar, ustlarida chang izi bor edi. Men u zotga xabar berdim. U zot: «Ey Ummu Honiʼ, sen kimga omon bergan boʻlsang, biz ham unga omon berdik; sen kimni himoyaga olgan boʻlsang, biz ham uni himoyaga oldik», dedilar.Абу Толибнинг қизи Фохита Умму Ҳониъ (розияллоҳу анҳо) айтди: Макка фатҳи куни мен қайниларимдан икки кишига омон бердим ва уларни бир уйга киритиб, устларидан эшикни ёпдим. Шунда онамнинг ўғли Али ибн Абу Толиб келиб, уларга қилич билан ташланди. Мен Набий ﷺнинг олдиларига бордим, у зотни топмадим; Фотимани топдим, у менга эридан ҳам қаттиқроқ бўлди. Сўнг Набий ﷺ келдилар, устларида чанг изи бор эди. Мен у зотга хабар бердим. У зот: «Эй Умму Ҳониъ, сен кимга омон берган бўлсанг, биз ҳам унга омон бердик; сен кимни ҳимояга олган бўлсанг, биз ҳам уни ҳимояга олдик», дедилар.