حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ خَالِدٍ قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ حَيَّانَ وَإِسْمَاعِيلَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ أُمِّ الدَّرْدَاءِ عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ قَالَلَقَدْ رَأَيْنَا فِي بَعْضِ أَسْفَارِنَا وَإِنَّ أَحَدَنَا لَيَضَعُ يَدَهُ عَلَى رَأْسِهِ مِنْ شِدَّةِ الْحَرِّ وَمَا فِي الْقَوْمِ صَائِمٌ إِلَّا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَوَاحَةَوَقَالَ أَبُو عَامِرٍ عُثْمَانُ بْنُ حَيَّانَ وَحْدَهُ
Abu Dardo (roziyallohu anhu) aytdi: Baʼzi safarlarimizda shunday holni koʻrdikki, issiqning qattiqligidan birimiz qoʻlini boshiga qoʻyar edi. Jamoat ichida Rasululloh ﷺ va Abdulloh ibn Ravohadan boshqa roʻzador kishi yoʻq edi. Abu Omir esa yolgʻiz Usmon ibn Hayyonni (zikr qildi).Абу Дардо (розияллоҳу анҳу) айтди: Баъзи сафарларимизда шундай ҳолни кўрдикки, иссиқнинг қаттиқлигидан биримиз қўлини бошига қўяр эди. Жамоат ичида Расулуллоҳ ﷺ ва Абдуллоҳ ибн Равоҳадан бошқа рўзадор киши йўқ эди. Абу Омир эса ёлғиз Усмон ибн Ҳайённи (зикр қилди).