Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bizning oramizda bir ayol bor edi — uning (ekin) maydoni bor edi va u oʻz maydonidagi ariqlar boʻyiga silq (bir turli sabzavot) ekar edi. Juma kunlari u silqni ildizi bilan sugʻurib, ildizlarini bir idishga solar edi. Soʻng uning ustiga bir hovuch yanchilgan arpa solib, uni pishirar edi. Silqning ildizlari goʻsht oʻrnini bosar edi. Juma namozini tugatgach, biz unga salom berar edik va u bizga oʻsha taomni berar edi; biz uni qoʻllarimiz bilan yer edik. Oʻsha taom sababli biz jumani (intizor boʻlib) kutar edik.Саҳл ибн Саъд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бизнинг орамизда бир аёл бор эди — унинг (экин) майдони бор эди ва у ўз майдонидаги ариқлар бўйига силқ (бир турли сабзавот) экар эди. Жума кунлари у силқни илдизи билан суғуриб, илдизларини бир идишга солар эди. Сўнг унинг устига бир ҳовуч янчилган арпа солиб, уни пиширар эди. Силқнинг илдизлари гўшт ўрнини босар эди. Жума намозини тугатгач, биз унга салом берар эдик ва у бизга ўша таомни берар эди; биз уни қўлларимиз билан ер эдик. Ўша таом сабабли биз жумани (интизор бўлиб) кутар эдик.