حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو ضَمْرَةَ، أَنَسُ بْنُ عِيَاضٍ قَالَ حَدَّثَنَا شَرِيكُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي نَمِرٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَذْكُرُ أَنَّ رَجُلاً، دَخَلَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ مِنْ باب كَانَ وُجَاهَ الْمِنْبَرِ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ يَخْطُبُ فَاسْتَقْبَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمًا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَلَكَتِ الْمَوَاشِي وَانْقَطَعَتِ السُّبُلُ، فَادْعُ اللَّهَ يُغِيثُنَا. قَالَ فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ اسْقِنَا، اللَّهُمَّ اسْقِنَا، اللَّهُمَّ اسْقِنَا ". قَالَ أَنَسٌ وَلاَ وَاللَّهِ مَا نَرَى فِي السَّمَاءِ مِنْ سَحَابٍ وَلاَ قَزَعَةً وَلاَ شَيْئًا، وَمَا بَيْنَنَا وَبَيْنَ سَلْعٍ مِنْ بَيْتٍ وَلاَ دَارٍ، قَالَ فَطَلَعَتْ مِنْ وَرَائِهِ سَحَابَةٌ مِثْلُ التُّرْسِ، فَلَمَّا تَوَسَّطَتِ السَّمَاءَ انْتَشَرَتْ ثُمَّ أَمْطَرَتْ. قَالَ وَاللَّهِ مَا رَأَيْنَا الشَّمْسَ سِتًّا، ثُمَّ دَخَلَ رَجُلٌ مِنْ ذَلِكَ الْبَابِ فِي الْجُمُعَةِ الْمُقْبِلَةِ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ يَخْطُبُ، فَاسْتَقْبَلَهُ قَائِمًا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَلَكَتِ الأَمْوَالُ وَانْقَطَعَتِ السُّبُلُ، فَادْعُ اللَّهَ يُمْسِكْهَا، قَالَ فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلاَ عَلَيْنَا، اللَّهُمَّ عَلَى الآكَامِ وَالْجِبَالِ وَالآجَامِ وَالظِّرَابِ وَالأَوْدِيَةِ وَمَنَابِتِ الشَّجَرِ ". قَالَ فَانْقَطَعَتْ وَخَرَجْنَا نَمْشِي فِي الشَّمْسِ. قَالَ شَرِيكٌ فَسَأَلْتُ أَنَسًا أَهُوَ الرَّجُلُ الأَوَّلُ قَالَ لاَ أَدْرِي.
Sharik ibn Abdulloh ibn Abu Namir (Anasdan) rivoyat qiladi: Men Anas ibn Molikning shunday deganini eshitdim: «Juma kuni bir kishi jome masjidga — minbarga roʻbaroʻ eshikdan — Rasululloh ﷺ xutba qilayotgan paytda kirdi. U kishi Rasululloh ﷺ ning oldida turib: ‹Yo Rasululloh, mollar oʻlyapti va yoʻllar uzildi; bas, yomgʻir uchun Allohga duo qil›, — dedi». Anas qoʻshdi: «Rasululloh ﷺ ikki qoʻllarini koʻtarib: ‹Allohim, bizni yomgʻir bilan siyla! Allohim, bizni yomgʻir bilan siyla! Allohim, bizni yomgʻir bilan siyla!› — dedilar». Anas qoʻshdi: «Allohga qasamki, biz osmonda (bironta) bulut asarini koʻra olmas edik va biz bilan Salaʼ (togʻi) orasida (bironta) bino yoki uy yoʻq edi». Anas qoʻshdi: «Uning (Salaʼ togʻi)ning orqasidan qalqondek qalin bir bulut paydo boʻldi. U osmonning oʻrtasiga kelganda, yoyildi va soʻng yomgʻir yogʻdi». Anas yana dedi: «Allohga qasamki, biz bir hafta (davomida) quyoshni koʻra olmadik. Keyingi juma kuni bir kishi xuddi shu eshikdan kirdi — oʻsha paytda Rasululloh ﷺ juma xutbasini qilayotgan edilar. U kishi u zotning oldida turib: ‹Yo Rasululloh, mollar oʻlyapti va yoʻllar uzildi; yomgʻirni toʻxtatishni Allohdan soʻra›, — dedi». Anas qoʻshdi: «Rasululloh ﷺ ikki qoʻllarini koʻtarib: ‹Allohim, atrofimizga, ustimizga emas. Allohim, tepaliklarga, togʻlarga, qirlarga, vodiylarga va daraxt oʻsadigan joylarga (yogʻdir)›, — dedilar. Bas, yomgʻir toʻxtadi va biz quyoshda yurib (tashqariga) chiqdik». Sharik Anasdan — bu oʻsha (oʻtgan juma) yomgʻir soʻragan kishimi, deb — soʻradi. Anas bilmayman, deb javob berdi.Шарик ибн Абдуллоҳ ибн Абу Намир (Анасдан) ривоят қилади: Мен Анас ибн Моликнинг шундай деганини эшитдим: «Жума куни бир киши жоме масжидга — минбарга рўбарў эшикдан — Расулуллоҳ ﷺ хутба қилаётган пайтда кирди. У киши Расулуллоҳ ﷺ нинг олдида туриб: ‹Ё Расулуллоҳ, моллар ўляпти ва йўллар узилди; бас, ёмғир учун Аллоҳга дуо қил›, — деди». Анас қўшди: «Расулуллоҳ ﷺ икки қўлларини кўтариб: ‹Аллоҳим, бизни ёмғир билан сийла! Аллоҳим, бизни ёмғир билан сийла! Аллоҳим, бизни ёмғир билан сийла!› — дедилар». Анас қўшди: «Аллоҳга қасамки, биз осмонда (биронта) булут асарини кўра олмас эдик ва биз билан Салаъ (тоғи) орасида (биронта) бино ёки уй йўқ эди». Анас қўшди: «Унинг (Салаъ тоғи)нинг орқасидан қалқондек қалин бир булут пайдо бўлди. У осмоннинг ўртасига келганда, ёйилди ва сўнг ёмғир ёғди». Анас яна деди: «Аллоҳга қасамки, биз бир ҳафта (давомида) қуёшни кўра олмадик. Кейинги жума куни бир киши худди шу эшикдан кирди — ўша пайтда Расулуллоҳ ﷺ жума хутбасини қилаётган эдилар. У киши у зотнинг олдида туриб: ‹Ё Расулуллоҳ, моллар ўляпти ва йўллар узилди; ёмғирни тўхтатишни Аллоҳдан сўра›, — деди». Анас қўшди: «Расулуллоҳ ﷺ икки қўлларини кўтариб: ‹Аллоҳим, атрофимизга, устимизга эмас. Аллоҳим, тепаликларга, тоғларга, қирларга, водийларга ва дарахт ўсадиган жойларга (ёғдир)›, — дедилар. Бас, ёмғир тўхтади ва биз қуёшда юриб (ташқарига) чиқдик». Шарик Анасдан — бу ўша (ўтган жума) ёмғир сўраган кишими, деб — сўради. Анас билмайман, деб жавоб берди.