حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَتْهُ. أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى يَوْمَ خَسَفَتِ الشَّمْسُ، فَقَامَ فَكَبَّرَ، فَقَرَأَ قِرَاءَةً طَوِيلَةً، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ، فَقَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ. وَقَامَ كَمَا هُوَ، ثُمَّ قَرَأَ قِرَاءَةً طَوِيلَةً، وَهْىَ أَدْنَى مِنَ الْقِرَاءَةِ الأُولَى، ثُمَّ رَكَعَ رُكُوعًا طَوِيلاً، وَهْىَ أَدْنَى مِنَ الرَّكْعَةِ الأُولَى، ثُمَّ سَجَدَ سُجُودًا طَوِيلاً، ثُمَّ فَعَلَ فِي الرَّكْعَةِ الآخِرَةِ مِثْلَ ذَلِكَ، ثُمَّ سَلَّمَ وَقَدْ تَجَلَّتِ الشَّمْسُ، فَخَطَبَ النَّاسَ، فَقَالَ فِي كُسُوفِ الشَّمْسِ وَالْقَمَرِ " إِنَّهُمَا آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ، لاَ يَخْسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلاَ لِحَيَاتِهِ، فَإِذَا رَأَيْتُمُوهُمَا فَافْزَعُوا إِلَى الصَّلاَةِ ".
Oisha (Paygʻambar ﷺ ning zavjasi) (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Quyosh xasafat (tutilgan) kuni Rasululloh ﷺ namoz oʻqidilar; turib, takbir aytdilar va uzun qiroat qildilar, soʻng uzoq rukuʼ qildilar, soʻng boshlarini koʻtarib: «Samiʼalloohu liman hamidah», — dedilar, soʻng (yana) turib, birinchisidan qisqaroq uzun qiroat qildilar. Soʻng birinchisidan qisqaroq uzoq rukuʼ qildilar. Soʻng sajda qilib, sajdani choʻzdilar va ikkinchi rakatda ham birinchisidagidek qildilar, soʻng namozni salom bilan tugatdilar. Oʻshanda quyosh (tutilishi) ochilgan edi. U zot odamlarga (xutba) qilib: «Quyosh va oy — Allohning belgilaridan ikki belgi; ular biror kishining oʻlishi yoki tirilishi sababli tutilmaydi (yaxsifan). Bas, ularni koʻrganingizda, namozga shoshilinglar», — dedilar.Оиша (Пайғамбар ﷺ нинг завжаси) (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Қуёш хасафат (тутилган) куни Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқидилар; туриб, такбир айтдилар ва узун қироат қилдилар, сўнг узоқ рукуъ қилдилар, сўнг бошларини кўтариб: «Самиъаллооҳу лиман ҳамидаҳ», — дедилар, сўнг (яна) туриб, биринчисидан қисқароқ узун қироат қилдилар. Сўнг биринчисидан қисқароқ узоқ рукуъ қилдилар. Сўнг сажда қилиб, саждани чўздилар ва иккинчи ракатда ҳам биринчисидагидек қилдилар, сўнг намозни салом билан тугатдилар. Ўшанда қуёш (тутилиши) очилган эди. У зот одамларга (хутба) қилиб: «Қуёш ва ой — Аллоҳнинг белгиларидан икки белги; улар бирор кишининг ўлиши ёки тирилиши сабабли тутилмайди (яхсифан). Бас, уларни кўрганингизда, намозга шошилинглар», — дедилар.