حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، أَنَّ ابْنَ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَهُمْ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ التَّيْمِيِّ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْهُدَيْرِ التَّيْمِيِّ ـ قَالَ أَبُو بَكْرٍ وَكَانَ رَبِيعَةُ مِنْ خِيَارِ النَّاسِ عَمَّا حَضَرَ رَبِيعَةُ مِنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَرَأَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عَلَى الْمِنْبَرِ بِسُورَةِ النَّحْلِ حَتَّى إِذَا جَاءَ السَّجْدَةَ نَزَلَ فَسَجَدَ وَسَجَدَ النَّاسُ، حَتَّى إِذَا كَانَتِ الْجُمُعَةُ الْقَابِلَةُ قَرَأَ بِهَا حَتَّى إِذَا جَاءَ السَّجْدَةَ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا نَمُرُّ بِالسُّجُودِ فَمَنْ سَجَدَ فَقَدْ أَصَابَ، وَمَنْ لَمْ يَسْجُدْ فَلاَ إِثْمَ عَلَيْهِ. وَلَمْ يَسْجُدْ عُمَرُ ـ رضى الله عنه. وَزَادَ نَافِعٌ عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما إِنَّ اللَّهَ لَمْ يَفْرِضِ السُّجُودَ إِلاَّ أَنْ نَشَاءَ.
Rabiʼa (Umar ibn al-Xattobdan) rivoyat qiladi: Umar ibn al-Xattob juma kuni minbarda Nahl surasini oʻqidi va sajda oyatiga yetganda, minbardan tushib, sajda qildi; odamlar ham sajda qildi. Keyingi juma (kuni) Umar ibn al-Xattob shu surani oʻqidi va sajda oyatiga yetganda: «Ey odamlar, biz sajda oyatlarini (xutba paytida) oʻqiganimizda, kim sajda qilsa, toʻgʻri ish qildi; sajda qilmagan kishiga esa gunoh yoʻq», — dedi. Va Umar (oʻsha kuni) sajda qilmadi. Ibn Umar qoʻshdi: «Alloh tilovat sajdasini farz qilmagan; lekin xohlasak, uni qila olamiz».Рабиъа (Умар ибн ал-Хаттобдан) ривоят қилади: Умар ибн ал-Хаттоб жума куни минбарда Наҳл сурасини ўқиди ва сажда оятига етганда, минбардан тушиб, сажда қилди; одамлар ҳам сажда қилди. Кейинги жума (куни) Умар ибн ал-Хаттоб шу сурани ўқиди ва сажда оятига етганда: «Эй одамлар, биз сажда оятларини (хутба пайтида) ўқиганимизда, ким сажда қилса, тўғри иш қилди; сажда қилмаган кишига эса гуноҳ йўқ», — деди. Ва Умар (ўша куни) сажда қилмади. Ибн Умар қўшди: «Аллоҳ тиловат саждасини фарз қилмаган; лекин хоҳласак, уни қила оламиз».