حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي الْعَبَّاسِ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلَمْ أُخْبَرْ أَنَّكَ تَقُومُ اللَّيْلَ وَتَصُومُ النَّهَارَ " قُلْتُ إِنِّي أَفْعَلُ ذَلِكَ. قَالَ " فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ هَجَمَتْ عَيْنُكَ وَنَفِهَتْ نَفْسُكَ، وَإِنَّ لِنَفْسِكَ حَقٌّ، وَلأَهْلِكَ حَقٌّ، فَصُمْ وَأَفْطِرْ، وَقُمْ وَنَمْ ".
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Rasululloh ﷺ menga: «Menga — sen butun kecha namoz oʻqiysan va kunduzi roʻza tutasan, deb — xabar berildi», — dedilar. Men: «(Ha,) shunday qilaman», — dedim. U zot: «Agar shunday qilsang, koʻzing zaiflashadi va oʻzing holdan toysan. Shubhasiz, badaningning senda haqqi bor, oilangning senda haqqi bor; bas, (baʼzi kunlari) roʻza tut va (baʼzi kunlari) tutma; (biroz) namoz oʻqi, soʻng uxla», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир куни Расулуллоҳ ﷺ менга: «Менга — сен бутун кеча намоз ўқийсан ва кундузи рўза тутасан, деб — хабар берилди», — дедилар. Мен: «(Ҳа,) шундай қиламан», — дедим. У зот: «Агар шундай қилсанг, кўзинг заифлашади ва ўзинг ҳолдан тойсан. Шубҳасиз, баданингнинг сенда ҳаққи бор, оилангнинг сенда ҳаққи бор; бас, (баъзи кунлари) рўза тут ва (баъзи кунлари) тутма; (бироз) намоз ўқи, сўнг ухла», — дедилар.