حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ دِينَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا بُنِيَتِ الْكَعْبَةُ ذَهَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَعَبَّاسٌ يَنْقُلاَنِ الْحِجَارَةَ فَقَالَ الْعَبَّاسُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اجْعَلْ إِزَارَكَ عَلَى رَقَبَتِكَ. فَخَرَّ إِلَى الأَرْضِ، وَطَمَحَتْ عَيْنَاهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ " أَرِنِي إِزَارِي ". فَشَدَّهُ عَلَيْهِ.
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Kaʼba qurilayotganda, Paygʻambar ﷺ va Abbos (qurilish uchun) tosh keltirishga bordi. Abbos Paygʻambar ﷺ ga: «Bel matongni (izoringni) yech va uni boʻyningga qoʻy», — dedi. (Paygʻambar ﷺ uni yechganda,) u zot — koʻzlari osmonga (qaragan holda) ochiq — yerga yiqildilar va: «Mening bel matomni (izorimni) bering», — dedilar. Soʻng u zot uni (izorini) bilan oʻzlarini yopdilar.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Каъба қурилаётганда, Пайғамбар ﷺ ва Аббос (қурилиш учун) тош келтиришга борди. Аббос Пайғамбар ﷺ га: «Бел матонгни (изорингни) еч ва уни бўйнингга қўй», — деди. (Пайғамбар ﷺ уни ечганда,) у зот — кўзлари осмонга (қараган ҳолда) очиқ — ерга йиқилдилар ва: «Менинг бел матомни (изоримни) беринг», — дедилар. Сўнг у зот уни (изорини) билан ўзларини ёпдилар.