حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَجَاءٍ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ خَرَجْنَا مَعَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ إِلَى مَكَّةَ، ثُمَّ قَدِمْنَا جَمْعًا، فَصَلَّى الصَّلاَتَيْنِ، كُلَّ صَلاَةٍ وَحْدَهَا بِأَذَانٍ وَإِقَامَةٍ، وَالْعَشَاءُ بَيْنَهُمَا، ثُمَّ صَلَّى الْفَجْرَ حِينَ طَلَعَ الْفَجْرُ، قَائِلٌ يَقُولُ طَلَعَ الْفَجْرُ. وَقَائِلٌ يَقُولُ لَمْ يَطْلُعِ الْفَجْرُ. ثُمَّ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ هَاتَيْنِ الصَّلاَتَيْنِ حُوِّلَتَا عَنْ وَقْتِهِمَا فِي هَذَا الْمَكَانِ الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ، فَلاَ يَقْدَمُ النَّاسُ جَمْعًا حَتَّى يُعْتِمُوا، وَصَلاَةَ الْفَجْرِ هَذِهِ السَّاعَةَ ". ثُمَّ وَقَفَ حَتَّى أَسْفَرَ، ثُمَّ قَالَ لَوْ أَنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَفَاضَ الآنَ أَصَابَ السُّنَّةَ. فَمَا أَدْرِي أَقَوْلُهُ كَانَ أَسْرَعَ أَمْ دَفْعُ عُثْمَانَ ـ رضى الله عنه ـ فَلَمْ يَزَلْ يُلَبِّي حَتَّى رَمَى جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ يَوْمَ النَّحْرِ.
Abdurrahmon ibn Yazid (Abdulloh ibn Masʼuddan) rivoyat qiladi: Men Abdulloh bilan Makkaga chiqdim va biz Jamʼga borganimizda, u ikki namozni (shom va xufton) birga oʻqidi — har bir namoz uchun azon va iqomatni alohida aytdi. U ikki namoz orasida kechki ovqatini yedi. U bomdod namozini tong otgan zahoti oʻqidi. Baʼzi odamlar: «(Namoz vaqtida) tong otgan edi», — dedi, baʼzilari esa: «Tong otmagan edi», — dedi. Soʻng Abdulloh: «Rasululloh ﷺ: ‹Bu ikki namoz oʻz belgilangan vaqtlaridan — faqat shu joyda (Muzdalifada) — surib (oʻzgartirib) qoʻyildi: birinchisi — shom va xufton; bas, odamlar — xufton namozi vaqti kirmaguncha — Muzdalifaga yetib kelmasin; ikkinchi namoz — bomdod namozi boʻlib, u shu soatda oʻqiladi›, — dedilar», — dedi. Soʻng Abdulloh u yerda — biroz yorugʻroq boʻlguncha — turdi. Soʻng u: «Agar moʻminlarning amiri hoziroq Minoga joʻnasa, u, albatta, sunnatga amal qilgan boʻladi», — dedi. Men — qaysi biri avval boʻlganini: uning (Abdullohning) bu soʻzimi yoki Usmonning joʻnashimi — bilmayman. Abdulloh — Nahr (qurbonlik) kuni (yaʼni Zulhijjaning oʻninchisi) Jamratul-Aqabaga tosh otguncha — talbiya aytishda davom etdi.Абдурраҳмон ибн Язид (Абдуллоҳ ибн Масъуддан) ривоят қилади: Мен Абдуллоҳ билан Маккага чиқдим ва биз Жамъга борганимизда, у икки намозни (шом ва хуфтон) бирга ўқиди — ҳар бир намоз учун азон ва иқоматни алоҳида айтди. У икки намоз орасида кечки овқатини еди. У бомдод намозини тонг отган заҳоти ўқиди. Баъзи одамлар: «(Намоз вақтида) тонг отган эди», — деди, баъзилари эса: «Тонг отмаган эди», — деди. Сўнг Абдуллоҳ: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Бу икки намоз ўз белгиланган вақтларидан — фақат шу жойда (Муздалифада) — суриб (ўзгартириб) қўйилди: биринчиси — шом ва хуфтон; бас, одамлар — хуфтон намози вақти кирмагунча — Муздалифага етиб келмасин; иккинчи намоз — бомдод намози бўлиб, у шу соатда ўқилади›, — дедилар», — деди. Сўнг Абдуллоҳ у ерда — бироз ёруғроқ бўлгунча — турди. Сўнг у: «Агар мўминларнинг амири ҳозироқ Минога жўнаса, у, албатта, суннатга амал қилган бўлади», — деди. Мен — қайси бири аввал бўлганини: унинг (Абдуллоҳнинг) бу сўзими ёки Усмоннинг жўнашими — билмайман. Абдуллоҳ — Наҳр (қурбонлик) куни (яъни Зулҳижжанинг ўнинчиси) Жамратул-Ақабага тош отгунча — талбия айтишда давом этди.