حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمٍ، وَأَبِي، بَكْرِ بْنِ سُلَيْمَانَ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَالَ صَلَّى بِنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْعِشَاءَ فِي آخِرِ حَيَاتِهِ، فَلَمَّا سَلَّمَ قَامَ فَقَالَ " أَرَأَيْتَكُمْ لَيْلَتَكُمْ هَذِهِ، فَإِنَّ رَأْسَ مِائَةِ سَنَةٍ مِنْهَا لاَ يَبْقَى مِمَّنْ هُوَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ أَحَدٌ ".
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kun Paygʻambar ﷺ umrlarining oxirlarida bizga xufton namozini oʻqib berdilar va (salomdan) keyin: «Bu kechani (ahamiyatini) bilasizlarmi? Bu kechadan boshlab yuz yil oʻtgach, bugun yer yuzida boʻlgan hech kim (tirik) qolmaydi», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир кун Пайғамбар ﷺ умрларининг охирларида бизга хуфтон намозини ўқиб бердилар ва (саломдан) кейин: «Бу кечани (аҳамиятини) биласизларми? Бу кечадан бошлаб юз йил ўтгач, бугун ер юзида бўлган ҳеч ким (тирик) қолмайди», — дедилар.