Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Paygʻambar ﷺ (bir voqeani) hikoya qilayotgan edilar va bir badaviy u zot bilan oʻtirgan edi: «Jannat ahlidan biri Allohdan — yer haydash (dehqonchilik qilish)ga ruxsat — soʻraydi. Alloh undan: ‹Sen oʻzing yoqtirgan neʼmatlar ichida (yashab) turgan emasmisan?› — deb soʻraydi. U: ‹Ha, lekin men yer haydashni (dehqonchilik qilishni) yaxshi koʻraman›, — deydi». Paygʻambar ﷺ qoʻshdilar: «Bas, oʻsha kishi (ruxsat berilgach) urugʻ qadaydi va ekinlar oʻsib, koʻz ochib yumguncha — togʻlardek (ulkan) boʻlib — yetiladi, oʻrishga tayyor boʻladi va hokazo. Soʻng Alloh unga: ‹Ey Odam bolasi! Mana, ol va (hosilni) yigʻib ol — (lekin) seni hech narsa qondirmaydi (toʻydirmaydi)›, — deydi». Shunda badaviy: «Oʻsha kishi — albatta Qurayshdan (yaʼni muhojir) yoki ansoriy boʻlsa kerak — chunki ular dehqon, biz esa dehqon emasmiz», — dedi. Paygʻambar ﷺ (buni eshitib) jilmaydilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир марта Пайғамбар ﷺ (бир воқеани) ҳикоя қилаётган эдилар ва бир бадавий у зот билан ўтирган эди: «Жаннат аҳлидан бири Аллоҳдан — ер ҳайдаш (деҳқончилик қилиш)га рухсат — сўрайди. Аллоҳ ундан: ‹Сен ўзинг ёқтирган неъматлар ичида (яшаб) турган эмасмисан?› — деб сўрайди. У: ‹Ҳа, лекин мен ер ҳайдашни (деҳқончилик қилишни) яхши кўраман›, — дейди». Пайғамбар ﷺ қўшдилар: «Бас, ўша киши (рухсат берилгач) уруғ қадайди ва экинлар ўсиб, кўз очиб юмгунча — тоғлардек (улкан) бўлиб — етилади, ўришга тайёр бўлади ва ҳоказо. Сўнг Аллоҳ унга: ‹Эй Одам боласи! Мана, ол ва (ҳосилни) йиғиб ол — (лекин) сени ҳеч нарса қондирмайди (тўйдирмайди)›, — дейди». Шунда бадавий: «Ўша киши — албатта Қурайшдан (яъни муҳожир) ёки ансорий бўлса керак — чунки улар деҳқон, биз эса деҳқон эмасмиз», — деди. Пайғамбар ﷺ (буни эшитиб) жилмайдилар.